Eindelijk een spel zoals een spel hoort te zijn. Een tijdje geleden heb ik Diablo 3 getest. Een aardig spel, maar helaas met een aantal gebreken. De eerdere versies die ik veel gespeeld heb waren stukken beter. Diablo 3 was te makkelijk, onmogelijk om zonder internet te spelen en aan de dure kant.
Nadat ik was teleurgesteld in Diablo ben ik op zoek gegaan naar alternatieven, en al snel kwam ik uit bij Torchlight. En wat bleek, deel 2 komt vandaag uit. Torchlight 1 (en ongetwijfeld ook de nieuwe versie Torchlight 2) was zeer vergelijkbaar met Diablo. Monsters afmaken en een leuke uitrusting verzamelen. Tegelijkertijd red je de wereld van al het slechte. Een concept dat me erg aanspreekt.
Torchlight heeft een aantal leuke karakteristieken. Veel meer kleur en de stijl van het spel is meer als een soort van getekende figuren. Erg leuk. De held van het verhaal heeft als taak monsters af te maken en dit doet hij met zijn trouwe huisdier. Vergeleken met Diablo is Torchlight op bijna alle fronten stukken beter.
Versie twee van Torchlight die vandaag dus uitkomt is volgens mij alleen digitaal te verkrijgen. Een doos in de winkel zal je dus niet tegenkomen. Hier staat wel tegenover dat het spel slechts 20 dollar kost, dat is iets meer als 15 euro. Een koopje dus! Verder heb je geen internet verbinding nodig… kan je je eigen multiplayer spel opzetten, en krijg je een spel dat je indien gewenst zelf kan uitbreiden.
Waar ik bij Diablo3 na lang twijfelen toch besloot het spel niet te kopen (en inmiddels speel ik het al helemaal niet meer) zal ik Torchlight 2 zodra die beschikbaar is toch zeker aanschaffen. Zo’n leuk spel zo goedkoop aanbieden, dat moet natuurlijk beloond worden.
We hadden het zo goed voor elkaar. Een nieuw appartementje met een mooie plek voor de auto onder het gebouw in de garage. Maar helaas, de garage is nog steeds bruikbaar, maar de lift doet het niet meer. We moeten nu dus iedere keer van -3 naar +2 met de trap. Vijf verdiepingen maar liefst en dat merk je. Helemaal als ik met flessen water a 8 liter weer de klim moet maken.
Tijdens Alex’ verjaardag zijn opa en oma gezellig op bezoek geweest. Eerst was dat even wennen voor Alex, maar hij kon het al snel goed vinden met zijn voorouders.
Alex was zo klein. Ik kan het me nu niet meer voorstellen, zo ontzettend klein dat hij was. In een jaar tijd is hij enorm gegroeid. Zowel lichamelijk als geestelijk. 
Nu
Tsja,dat krijg je met een enthousiast kind, een stenen vloer en een brildragende ouder. Gelukkig had ik een vooruitziende blik en had ik al een reserve bril en lenzen aangeschaft.
Na een lange tijd erg fijn gewoond te hebben in de