Maart ’26

Het spreekwoord zegt ‘Maart roert zijn staart’, dus dan zou je kunnen verwachten dat er wat gebeurt maar het viel mee. Maart was net als Februari een rustige maand.

Alan heeft een paar voetbal wedstrijden gewonnen, comleet met een aantal hele mooie goals. Alex speelt een keer in de week beach volley, en hij was uitgenodigd om mee te gaan naar een tournooi in Fuerteventura. Super trots waren we, maar helaas, Alex konden we niet overtuigen, en hij bleef liever thuis. Nou ja, volgende keer. Ik ben met de ‘vaders’ weer naar een restaurantje geweest, ‘Casa Brito‘ dit keer, om heerlijk te eten, en lekker te relaxen.

Het was een rustige maand, maar wel eentje met een aantal leuke momenten. Een weekend heeft me een paar leuke atypische verhalen opgeleverd over een schaap en een ex. Een ander weekend was was rustiger, maar wel productief, en ik heb weer een nieuwe versie van Mushroom Mayhem gepubliceerd. Ook is de peetoom van Alex en Alan, Miguel, weer op bezoek geweest.

Samen met copilot heb ik ook mijn oude app ezDatepad van een technologie update voorzien. Ik denk dat ik de enige ben die ezDatepad gebruikt (voor mijn boodschappenlijstjes, en voor als ik snel wat ideeen wil noteren), maar een geupdate versie is altijd meegenomen.

Maki eindjes

Wij noemen het vaak sushi, maar het is eigenlijk een maki, een rolletje van alg, rijst, en wat lekkernijen erin. In de winkel or in het restaurant zie je nooit de uiteinden, maar voor mij is dat het favorite stukje. Het ziet er mooi uit vind ik als een soort wilde maki aan de ene kant, en een perfecte maki aan de andere.

Chefs die een maki maken willen dat hij er mooi en uniform uitziet, alle stukjes hetzelfde. Een strak geheel waarin alles goed is samengeperst. De uiteinden zijn vaak anders: wat losse rijst, extra ingrediënten, of juist iets dat ontbreekt. Voor mij is het als yin en yang. Tegenpolen die samenkomen. De ene kant perfect, de andere chaos. Samen zijn ze beter dan apart. Elke hap uniek, elke smaak net iets anders. Ieder stukje heeft zijn eigen identiteit. Perfectie.

Alex en Alan hebben alletwee hun best gedaan om een aantal creative makis te maken. Er zit zelfs een typisch Canarische maki bij met Pata! Hier een aantal van onze creaties.
Maki

Februari ’26

Een normale/rustige maand dit keer. Geen afwijkingen van onze routine, gewoon helemaal standaard. Helemaal niet slecht natuurlijk. Alan heeft weer zijn voetbal wedstrijden gespeeld. Alex was druk met beach volleybal en tennis. Ik heb weer een paar keer per week hard gelopen en heb aan mijn spelletje gewerkt.

De kinderen hadden geluk, ze hadden deze maand een paar vrije dagen en ze hebben lekker carnaval gevierd. Soms zijn dit soort rustige maanden precies wat je nodig hebt om weer op te laden.

En la lucha

Gevecht!Ik kwam mijn bovenbuurman tegen in de lift. Het gebruikelijke praatje volgde: hij vroeg hoe het met mij ging, ik vroeg hoe het met hem ging. Normaal krijg je dan de standaardreacties ‘alles goed’ of ‘gaat zijn gangetje’, de automatische piloot van alledaagse beleefdheid.

Maar dit keer zei hij: ‘En la lucha’.
In het gevecht.

Huh, ik keek hem even verbaasd aan. In het gevecht? Hij doet iets in het leger maar dan nog,.. ik vroeg om opheldering. Hij glimlachte en legde uit dat hij het had over het dagelijkse gevecht: de eindeloze stroom taken, verplichtingen, dingen die moeten. Geen drama, geen groot levensleed, gewoon de voortdurende strijd van alledag.

De volgende keer dat iemand mij vraagt hoe het gaat weet ik al wat mijn antwoord gaat zijn. ‘Vol in gevecht’ :)

Januari ’26

Het jaar ben ik flink productief begonnen. Samen met de AI heb ik in sneltreinvaart een nieuwe app gebouwd. Ik vond het weer leuk om wat te bouwen. Het grootste voordeel van de AI was dat problemen snel en simpel werden opgelost. Geen urenlang uitzoekwerk, en vele tests om de ontdekken waar de fout zit, en hoe de oplossing gebouwd moet worden, maar simpelweg aangeven waar de fout zit, en eventjes wachten terwijl de AI de boel analyseert en oplost. Een fout oplossen leidt nu ook niet meer tot de volgende fout, nee, de AI lost de hele riedel aan fouten op, totdat het weer werkt.

Mijn app ‘Mushroom Mayhem‘ bestaat uit een aantal onderdelen. Als eerste het idee, dat was een stukje creativiteit van mijzelf. De afbeeldingen (AI, bing), de muziek (AI, suno), de codering (deels AI, copilot), de kleine details (AI, met mijn aansturing). Lekker veel AI, en het resultaat is een mooie ‘gelikte’ app, die goed voldoet aan de visie die ik vooraf had, en dit keer is het resultaat niet beperkt door mijn onkunde.

Oma Nel kwam ook gezellig op bezoek.Ze was de Nederlandse kou een paar weekjes ontsnapt, en ze arriveerde met een koffer vol kadotjes, worst, kaas, paling en drank. Ze kwam om lekker een tijdje van de kleinkinderen en de Spaanse zon te genieten. Eerst een weekje met vrienden in het zuiden, in de gegarandeerde zon, en daarna een weekje bij ons, met lekkere temperaturen, maar ook kans op af en toe een buitje.

December ’25

Het beste moment van December!Het laatste stukje van 2025, en we hebben het flink geviert. Het hoogtepunt was Alan die zijn 10de verjaardag vierde! Hij heeft een hele riedel aan kado’s gekregen. Hierna begonnen we de dag met een BBQ in Galdar. We hadden een gereserveerd plekje, dus hoefde ons geen zorgen te maken over beschikbaarheid. Gezellig samen met een zak kolen en flink wat vlees en drank, wat marshmellows als toetje en als afsluiting een mooie taart. Hierna gingen de kinderen een uurtje ninja gamen. Een dag later was het weer feest, nu met zijn hele klas.

Ook kwam de Sinterklaas weer kijken, en is de kerstman op bezoek geweest. Van de Sint kregen de kinder net als vorige jaren een klein kadotje. De Kerstman had dit jaar flink uitgepakt. Een nieuwe telefoon voor Alex, en een grote op afstand bestuurbare auto voor Alan. Als klap op de vuurpijl zijn we ook nog een kort weekendje naar Tenerife geweest. Eventjes met de boot op en neer door een flinke storm om de peetoom van Alex en de pan-peetoom van Alan te groeten. Hij was voor een congres op het eiland, dus we konden de optie om even langs te gaan niet laten liggen.

Het laatste deel van de maand ben ik alleen. Ik heb geen vrije dagen meer, en Ana gaat met de kinderen bij haar familie langs. Een mooie kans voor mij om lekker tot rust te komen, en me op mijn hobbies te concentreren.

November ’25

November, we zijn al weer bijna klaar met het jaar. We hebben ons geestelijk voorbereid op de feestmaand. De kinderen hebben voornamelijk nagedacht over de kadotjes die ze willen, en Alan heeft een flinke lijst gemaakt, met precies gepland welke kadotjes voor zijn verjaardag zijn, en wat de kerstman moet geven, en wat hij volgend jaar van de drie koningen wil hebben.

Het was stormachtig, Claudia kwam langs bij de Canarische eilanden… nou ja, één dag regende het een beetje, en er was wat wind, dus werden er maatregelen getroffen en de scholen gingen een dag dicht. We moesten natuurlijk wel gewoon werken, want blijkbaar hadden volwassenen geen last.

Deze maand hebben we zoals bijna iedere maand weer een route bewandeld. We zijn met een iets grotere groep mannen weer naar het vleesfestijn geweest. Deze maand had ik als enige lekker een dagje vrij, want er werd in Telde (waar ik werk) een heilige herdacht. De rest van de maand was gevult met creativiteit, blijschap, ninja activiteiten en zelf een paar zorgen, dus het was een interessante maand met flink wat emotie.

September ’25

De maand begon het het laatste stukje van de vakantie periode. Leuk, maar ook vermoeiend om steeds sneller verveelde kinderen blij te houden. Peetoom en pan-peetoom Miguel was gezellig op bezoek, en we zijn met zijn allen naar Fuerteventura geweest. Een heel leuk uitje! Na onze korte vakantie begon het normale leven ook voor de kinderen weer. Gewoon weer iedere dag naar school. In de middag engelse les, voetballen, beach volleybal en tennis. Een opluchting om weer een vast ritme te hebben.

Deze maand had ik ook wat vernieuwingen doorgevoert. Een nieuwe rugzak, want de oude had last van steeds grotere gaten, en ik heb een nieuwe telefoon besteld, want de oude had last van een steeds slechtere batterij. Ik ben overgestapt van budget naar duur, gewoon om eens te kijken hoe dat is. Ik weet nog niet of het de beste keuze is geweest, en waarschijnlijk wordt het lastig om in de toekomst weer terug te gaan naar een budget toestel, maar dat merk ik nog wel.

Stroomuitval

Stroomuitval!Miguel vertelde me dit bizarre, maar waargebeurde verhaal over zijn dag tijdens de Spaanse stroomuitval een paar maanden geleden (28 april 2025), die meer dan 10 uur duurde om te herstellen.

Stroomuitval
Het gebeurt zonder waarschuwing. Midden op de dag, de zon brandt fel, en ineens wordt de stad gehuld in duisternis. In eerste instantie denk je dat het gewoon een normale storing is, je hebt dat een paar jaar geleden ook meegemaakt, en toen duurde het maar een paar minuten voordat alles weer normaal was. Maar dan verstrijkt er een uur. Nog steeds geen stroom. Het hoofd van je afdeling komt binnen om iedereen te vertellen dat ze naar huis mogen.

Je stapt naar buiten en belandt in complete chaos. De stroomuitval is niet alleen in jouw gebouw, het is overal. Metro’s zijn abrupt gestopt. Mensen stromen uit ondergrondse stations en gebruiken hun telefoons als zaklampen. Verkeerslichten zijn uitgevallen, kruispunten zitten vast met auto’s en verwarde voetgangers. Bussen rijden niet. Trams staan stil. De stad lijkt haar adem in te houden.

Je kijkt naar je telefoon. De zaklamp werkt, maar dat is het dan ook. Geen oproepen. Geen berichten. Geen kaarten. Alles wat een signaal of verbinding nodig heeft, is verdwenen.

Gelukkig woon je in de stad. Een stevige wandeling zou je thuis moeten brengen. Maar terwijl je begint te lopen, bekruipt je een vreemde realisatie: je weet eigenlijk niet hoe je daar moet komen. Je hebt altijd vertrouwd op het openbaar vervoer en je navigatie-app. Zonder die hulpmiddelen vervagen de straten tot een wirwar. Je staart naar een oude papieren kaart die iemand je geeft, maar het zijn slechts lijnen en symbolen. Onbruikbaar.

Dan heb je geluk. Een oudere collega van kantoor hoort je praten. Je vertelt hem je adres, en hij knikt, wijst je de juiste richting op met de soort zekerheid die alleen komt na tientallen jaren door de stad te hebben gelopen. Je volgt zijn aanwijzingen, eerst nog onzeker. Maar naarmate je dichterbij komt, beginnen herkenningspunten op te duiken, een hoekcafé, een muurschildering, de bocht van een straat waar je al honderden keren langs bent gekomen zonder het echt op te merken.

En dan… thuis.

Je neemt de trap naar je appartement, opnieuw met je telefoon als zaklamp. De koelkast is stil. De vriezer houdt het nog net vol, voor nu. Je zit in de donkere woonkamer, omringd door stilte, en beseft hoeveel je hebt vertrouwd op onzichtbare systemen, en hoe snel ze kunnen verdwijnen.