April 0.0

Een maandje zonder drank, en dat betekent in mijn geval dus alleen geen wijn en geen bier want sterke drank drink ik toch al niet. Normaal gesproken drink ik alleen een paar biertjes in het weekend, dus ik verwacht niet dat deze droge maand heel moeilijk wordt. Ik wilde het gewoon eens proberen en kijken of ik iets merk.

Om de kans dat ik iets merk wat groter te maken voeg ik nog een extra uitdaging extra’s aan het experiment toe: geen koffie. Doordeweeks drink ik normaal zo’n vier bakjes koffie per dag, dus samen met de geen-alcoholregel wordt het toch nog een kleine uitdaging deze maand. Ik ben benieuwd wat het effect zal zijn, en of ik uberhaupt wat merk.

Het experiment is volgens mij steeds redelijk eenvoudig, zelfs met de koffie erbij, dus ik doe er nog een stapje bovenop. Ik ga het stiekem doen. Niet in de zin van iets verbergen, maar gewoon niet aankondigen dat ik een maand geen alcohol en koffie drink. Kijken of iemand in mijn familie het doorheeft.

Airtags v2

Airtags!Na mijn recente technologie upgrade raakte ik steeds meer geïnteresseerd in het Apple ecosysteem. Ik keek naar hun Airtags, maar er gingen geruchten rond over een nieuwe versie, dus ik wachtte geduldig af. Ze zijn er nu, en ik denk dat het een slimme zet was om op de nieuwe versie te wachten. Betere batterij, betere precisie, beter geluid om hem terug te vinden. Dat alles voor dezelfde prijs.

Ik was nooit echt geïnteresseerd in het kopen van een Airtag, omdat ik er simpelweg het nut niet van inzag, maar nu ze naar verluidt een betere nauwkeurigheid hebben, trok het toch mijn aandacht. Ik speel soms escape-room achtige spelletjes met mijn familie. Raadsels oplossen, dingen zoeken, sloten kraken, verborgen boodschappen, enzovoort. Een Airtag toevoegen lijkt me een leuke extra.

Ik ga het proberen, en daarna kan ik de Airtag altijd nog gebruiken om mijn bagage te volgen wanneer ik reis, of misschien mijn rugzak, of mijn auto. Ik zie wel of het de moeite waard is.

MagSafe

Het viel me eigenlijk een beetje tegen toen ik voor het eerst begon te experimenteren met mijn nieuwe iPhone 17. Komend van een oude SE had ik verwacht dat de sprong naar de 17 een enorme verbetering zou zijn. In plaats daarvan merkte ik vooral veel kleine verbeteringen en maar een paar grote. Alles werkte net een beetje beter, een beetje soepeler, en het deed me beseffen dat mijn oude telefoon eigenlijk nog helemaal niet zo oud was. Een duidelijke upgrade was het grotere, betere scherm, en de grootste verandering was de batterij. Ik kan mijn telefoon nu de hele dag gebruiken zonder me zorgen te maken.

Er was nog een grote verbetering die ik in het begin niet doorhad: MagSafe. Nadat ik een MagSafe-oplader voor mijn nachtkastje had gekocht, duurde het niet lang voordat ik gewend was aan het nieuwe comfort dat het bood. Er was een klein probleempje met het felle lampje in de oplader, maar een klein stickertje loste dat snel op. Stap twee was een MagSafe-oplader voor in de auto, en dat was alles wat ik nodig had om kabels helemaal achter me te laten. Het is een zeer bevredigende realiteit waarin ik mijn telefoon simpelweg op de magneet plaats of hem er weer af trek. Zeker, het duurt misschien iets langer om op te laden, maar omdat mijn telefoon nu als wekker/klok fungeert, en ‘s nachts oplaadt, maakt het me niets uit.

Mijn oude telefoon viel minstens een paar keer per jaar uit door oververhitting. Dat krijg je ervan als je op een tropisch eiland woont. De nieuwe telefoon heeft een handige functie om oververhitting te voorkomen: een vapor chamber die de warmte gelijkmatiger zou moeten verspreiden, zodat de telefoon sneller kan afkoelen. De echt warme en zonnige dagen zijn nog een paar maanden weg, dus deze functie zal ik later pas echt kunnen testen.

Voor nu is mijn conclusie simpel. Mijn nieuwe telefoon was niet de sprong naar de toekomst die ik had verwacht, maar hij heeft genoeg verbeteringen om me blij te maken. De nieuwe magsafe optie (nieuw voor mij, het bestaan al een paar jaar) was echter wel de sprong in de toekomst, en maakt me blij.

Indie developer

Indie developer!Natuurlijk heb ik gehoord van ‘indie?developers’. Ik hou enorm van dat soort games, maar ineens realiseerde ik me iets…

Geen uitgever, geen externe baas, geen commissie die me vertelt hoe de game eruit moet zien. Ik bepaal de mechanics, de artstyle, de branding, de emotionele toon en juist die creatieve autonomie is de kern van indie zijn. Mijn projecten komen voort uit nostalgie, nieuwsgierigheid en plezier, niet uit marktdruk. Dat is klassieke indie?energie: iets maken omdat het betekenis heeft.

En ja, dat geldt ook voor Mushroom Mayhem… het drong ineens tot me door: ik ben een indie game developer! Jaja!

Lego (vet)planten

Ik ga geregeld langs bij de speelgoed winkel. Je weet nooit wanneer je een klein kadotje nodig hebt. Er kan zomaar bij iemand een tandje uit zijn mond vallen, en dan moet je toch iets voorbereid hebben voor de tanden fee, of hier in Spanje raton Perez.

Een tijdje gelezen zag ik opeens een hele mooie Lego set tijdens mijn wandeling door de winkel. Eigenlijk speel ik niet meer met Lego, maar dit was een setje kleine vetplantjes, en ik vond dat zo leuk, ik nam de set gelijk mee. Het opbouwen vond ik leuk, en er bleken nog meer botanische sets te zijn. Eerst kocht ik de orchidee, daarna ieder plantje in pot die ik tegen kwam. Een leuke vernieuwde hobbie.

Vernieuwd cake recept

Nieuwe cake!
Ons originele cake recept is verbeterd, de cake smaakt nu een stuk beter, en is super luchtig. Het verschil is niet zo groot, maar we hebben de olie door boter vervangen, en voegen een extra ei toe, met als resultaat een veel luchtigere cake.

  • een vanille yogurt (het plastic bekertje gebruiken we voor alle komende metingen)
  • drie (yogurt)bekertjes met zelfrijzende meel
  • een bekertje suiker
  • 200 gram margarine. Eventjes 10 sec in de magnetron, zodat het net vloeibaar is
  • 3 eieren

Alles door elkaar mengen. Als het mensel de dik aanvoert een scheutje melk er doorheen mengen. We doen er ook nog een klein scheurtje honing doorheen.

  • De vorm eerst invetten, en dan de cakemix erin. 45 minuten in de oven op 170 graden is voldoende.

Vintage

Vintage! Vintage, een mooi woord. Voor sommigen betekent het oud, voor anderen waardevol of mooi. Voor mij betekent het gebruikt en geliefd. Meestal duurt het een tijdje voordat een object vintage is, maar ik heb nu een telefoonhoesje dat in rap tempo is verouderd.

Het gaat om een hoogwaardig groen tech woven hoesje voor mijn iPhone 17 Pro. Niet de officiële versie, maar een pre-release sample waarbij de zijkanten niet van plastic zijn, maar ook van tech woven materiaal. Het gevolg is een hoesje waarvan de kleur op veel plekken bijna helemaal is afgesleten. In slechts twee maanden tijd is het hoesje zo verouderd dat het lijkt alsof het van mijn opa geweest is.

Sommige mensen vinden het waarschijnlijk maar niets en denken dat het er triest uitziet, maar ik ben helemaal in mijn nopjes. Ik vind het fantastisch om zo’n antiek ogend hoesje om mijn ultramoderne telefoon te hebben.

Ninja games

Ninja!Ana had een uitje met haar collega’s. Het plan was om een leuke activiteit te doen en daarna samen ergens een hapje te eten. Die activiteit bleek een ‘Ninja-game‘ te zijn: snel reageren op je omgeving, springen en rennen. Niet echt iets voor Ana, dacht ze zelf. Daarom nam ze Alex mee als haar moderne gladiator want dit soort uitdagingen liggen hem goed, net zoals vroeger gladiatoren voor hun publiek streden, zo sprong Alex nu in de arena van het spel. Hij vond het geweldig.

DIY – Kleurrijke kerstzuurstok

Kerstzuurstok!Alan kreeg een schoolproject, omdat zijn leraar wat hulp wilde bij het versieren van de klas. Elk kind werd gevraagd een feestelijke zuurstok (kerststok) te maken. Hulp door de ouders was toegestaan, dus mijn creativiteit begon te borrelen. Mijn idee was eenvoudig, maar ik verwacht dat het er best mooi uit zal zien.

Materialen

  • Frame van draad: 1–2 stukken metaaldraad voor de vorm van de stok
  • Vulling: Aluminiumfolie
  • Wol/garen: Rood, wit en groen
  • Tape: Masking tape of verpakkingstape
  • Gereedschap: Schaar; optioneel een tang om de draad te buigen

Het frame voorbereiden (5–10 min)

  • Vorm: Buig de draad in een lange “J” voor de zuurstok.
  • Einden beveiligen: Vouw of krul de draaduiteinden naar binnen en plak er tape overheen. Laat geen scherpe punten achter.
  • Stevigheid testen: Beweeg de stok voorzichtig heen en weer. Als hij slap hangt, voeg een tweede draad toe.

Volume toevoegen (5–10 min)

  • Opvullen: Wikkel folie rond het frame om het dikker te maken.
  • Kinderklus: Laat het kind de vulling vasthouden en kneden om de bocht te vormen.
  • Tape wikkelen: Plak de vulling lichtjes vast zodat het op zijn plaats blijft. Niet te veel tape; de wol zal het bedekken.

Wikkelen met wol (15–25 min)

  • Begin vastzetten: Knoop of plak het uiteinde van de rode wol aan de basis.
  • Spiraalwikkel: Draai de wol in een spiraal rond de stok, houd de wikkels dicht bij elkaar.
  • Strepenpatroon: Na een rood stuk overschakelen naar wit, daarna groen.
  • Gaten bedekken: Zie je vulling, voeg dan een paar extra wikkels toe op die plek.
  • Einde afwerken: Stop het laatste uiteinde van de wol onder een nabije wikkel en plak een klein stukje tape aan de achterkant.

Pale blue dot

Het is moeilijk om soms het grote plaatje te zien. Beseffen dat je zelf niet het middelpunt van de wereld bent. Erger nog, alle problemen waar we allemaal mee geconfronteerd worden, zijn uiteindelijk verwaarloosbaar klein. De aarde, een miniscuul klein puntje dat om een iets groter lichtgevend puntje rondjes draait, ergens in een uithoek van een onvoorstelbaar grote ruimte.

Pale blue dot!Look again at that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar”, every “supreme leader”, every saint and sinner in the history of our species lived there – on a mote of dust suspended in a sunbeam.

The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that, in glory and triumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds.

Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the Universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves.

The Earth is the only world known so far to harbor life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment the Earth is where we make our stand.

It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

Carl Sagan, Pale Blue Dot, 1994