Vintage, een mooi woord. Voor sommigen betekent het oud, voor anderen waardevol of mooi. Voor mij betekent het gebruikt en geliefd. Meestal duurt het een tijdje voordat een object vintage is, maar ik heb nu een telefoonhoesje dat in rap tempo is verouderd.

Het gaat om een hoogwaardig groen tech woven hoesje voor mijn iPhone 17 Pro. Niet de officiële versie, maar een pre-release sample waarbij de zijkanten niet van plastic zijn, maar ook van tech woven materiaal. Het gevolg is een hoesje waarvan de kleur op veel plekken bijna helemaal is afgesleten. In slechts twee maanden tijd is het hoesje zo verouderd dat het lijkt alsof het van mijn opa geweest is.

Sommige mensen vinden het waarschijnlijk maar niets en denken dat het er triest uitziet, maar ik ben helemaal in mijn nopjes. Ik vind het fantastisch om zo’n antiek ogend hoesje om mijn ultramoderne telefoon te hebben.

Stap één was een nieuwe telefoon. Ik was er erg blij mee, maar er ontbrak nog was. Stap twee was een nieuwe oplader. Eindelijk kan ik het gerommel met kabeltjes vergeten, want ik hoef nu alleen maar twee magneetjes aan elkaar te klikken en klaar. Mijn nieuwe oplader is echt een dream come true. Geen langzaam kapotgaande kabeltjes meer, geen gepiel om de aansluiting van mijn telefoon schoon te krijgen.

Ik heb nu twee opties:
Opladen: ik leg de telefoon op de oplader, en een half uurtje later is hij klaar.
Opladen én klokje: ik klap de oplader open, plak de telefoon erop en na een half uur is hij opgeladen. Ondertussen heb ik de hele avond een subtiel klokje naast mijn bed.

Mijn oplader is een Ugreen Qi2. Lekker stevig en een beetje zwaar, maar dat geeft juist een goed gevoel als je de telefoon erop vastklikt. Ingeklapt is het een klein kubusje waarop je je telefoon kunt opladen. Je kunt hem ook openklappen, en dan heb je twee oplaadplekken: eentje voor je AirPods en eentje voor je telefoon, die dan meteen als klokje fungeert. Mijn telefoon laadt in een half uur voldoende op om hem daarna met gemak de hele dag te gebruiken.

Er is maar één klein nadeel: om een of andere reden heeft de oplader een fel wit ledlampje om aan te geven dat hij werkt. Het is maar een klein lampje, maar toch irritant genoeg en uiteraard kun je het niet uitzetten, dus heb ik er maar een stickertje overheen geplakt.

Ik begon met de oude iPhone 4 (2013) van mijn broer, daarna stapte ik over naar mijn eerste ‘budget’ versie, de SE (2016). Hierna een iets nieuwere budget versie, een SE uit 2020. Nu 5 jaar later is de batterij een stuk sneller leeg. Ik red het net een paar uur als ik bijvoorbeeld de navigatie gebruik. Tijd voor een upgrade, en ik heb er lang over nagedacht, maar ik doe het toch. Ik ga van het budget model naar de top of de line.

Tijdens de presentatie van de nieuwe iPhone 17 pro viel me direct al weer een paar dingen op. Als eerste is hij niet beschikbaar in zwart. Vreemd, en jammer want dit had mijn voorkeur geweest. Nu ga ik maar voor wit, hopende dat dit als voordeel heeft dat het toestel in de zon iets minder snel opwarmt. Ook viel me op dat voor fotografie er nu een vierkante sensor gebruikt wordt. Het voordeel was dat je dan zowel voor vertikale als horizontale fotos het niet uit maakt hoe je het toestel vasthoudt. Tsja, het klonk alsof er nu dus altijd een deel van het beeld onbeschikbaar is. De lenzen voor de cameras steken uit, dus ik kan de telefoon niet mooi plat op mijn buro leggen… ook jammer, en als laatste, niet onverwacht, is het toestel verschrikkelijk duur.

Heb ik het echt nodig? Nee, natuurlijk niet. Is het geldverspilling? Waarschijnlijk wel. Ik wilde een keer wat goeds uitproberen, en deze telefoon is een van de beste op de markt. Ik ben benieuwd of ik hier even snel aan wen als mijn eerste overstap naar een smartphone jaren geleden.