Vibe coding is een nieuwe manier van software bouwen met behulp van AI. In plaats van zelf elke regel code te schrijven, beschrijf je simpelweg welke functionaliteit je wilt hebben, en de AI genereert deze voor je. Je test wat er is gemaakt, en als het goed werkt ga je door naar de volgende feature. Werkt het nog niet helemaal, dan vertel je de AI wat er moet worden aangepast, en past hij de implementatie aan.
Het verrassende is dat je de code niet eens hoeft te bekijken, tenzij je dat zelf wilt. Je richt je op de ideeën, de flow en de gebruikerservaring, en je vertrouwt erop dat de AI de technische details afhandelt. Het is een snelle, intuïtieve manier om software te creëren, waarbij je in de creatieve zone blijft in plaats van te verdwalen in syntax.
Voor Mushroom Mayhem ben ik jaren geleden begonnen met alles zelf te bouwen, er was toen nog geen AI, maar een tijdje geleden ben ik overgestapt op vibe coding. Alle ontwerpen, de verschillende speltypes, de schermen, ze zijn nu allemaal via vibe coding gemaakt. De kern van het spel staat stevig, dus ik dacht: alles wat ik hier bovenop bouw brengt maar een beperkt risico met zich mee. Vooralsnog ben ik tevreden met het resultaat. De ontwikkeling gaat erg snel. Fouten komen geregeld voor, maar zijn meestal eenvoudig te herstellen.
Mijn huidige vibe-codingtaak is het toevoegen van een shop aan het spel, zodat spelers eetbare paddenstoelen kunnen kopen om te onthullen wat er achter een veld zit. Dit is tot nu toe mijn grootste vibe-codingproject, en de voortgang ziet er veelbelovend uit.
Twee jaar geleden zijn we 
Met een beetje hulp van de AI hebben we Pel nog mooier gemaakt.
Vandaag hoorde ik een grappig verhaal van een collega. Hij lag op het strand, en een onbekende hond begon hem te likken. Een grappig verhaal, en voor mij een inspiratie voor een nieuw liedje. Aan een AI vroeg ik om een song tekst, gebaseerd op de volgende context (het verhaal van mijn collega, een onbekende hond had hem gelikt, een beetje aangedikt):
Het voelt alsof we opnieuw zijn begonnen. De eerste paar jaar waarin thuis pc’s populair werden, waren vreemd. Dingen waren onhandig en zeer veranderlijk. Sommige spellen en programma’s vereisten wat meer geheugen of een iets betere grafische kaart, en ik haalde mijn grafische kaart eruit en verving die, of ik kocht wat extra geheugen, opende de pc en plaatste het geheugen in de beschikbare slots op het moederbord. Het was gewoon. Werd de cd populair? Gewoon een cd-lezer kopen en aansluiten. Werd de zip-schijf populair? Een SCSI-uitbreiding voor je pc kopen, aansluiten op je moederbord, je nieuwe zip-schijf aansluiten op de nieuwe SCSI-poort en hopen op het beste. Een harde schijf? Koop de dure 20MB HD en sluit hem aan. Formatteer en partitioneer de HD en na een paar uur was alles klaar voor gebruik. USB-aansluitingen? Koop een uitbreiding, sluit hem aan en je bent klaar om alles te gebruiken wat je hebt.
Het laatste commentaar op dit blog is van september vorig jaar. Een zekere Ricky heeft een commentaar geplaatst op mijn