Een normale/rustige maand dit keer. Geen afwijkingen van onze routine, gewoon helemaal standaard. Helemaal niet slecht natuurlijk. Alan heeft weer zijn voetbal wedstrijden gespeeld. Alex was druk met beach volleybal en tennis. Ik heb weer een paar keer per week hard gelopen en heb aan mijn spelletje gewerkt.
De kinderen hadden geluk, ze hadden deze maand een paar vrije dagen en ze hebben lekker carnaval gevierd. Soms zijn dit soort rustige maanden precies wat je nodig hebt om weer op te laden.
Na mijn recente
Het werkt wel. Ik had flink snel de initiele versie van Mushroom Mayhem in de winkel gezet, met nog aardig wat foutjes, en met eigenlijk alleen de minimale funties om een spelletje te kunnen spelen. Ik had het sterke vermoeden dat ik zo kon voorkomen dat het spelletje weer in het slop geraakte, en ik er pas over jaren weer naar zou kijken. Het heeft gewerkt. Ondankt dat slechts rond de 20 personen mijn spel geinstalleerd hebben ben ik toch gemotiveerd, en menig avond ben ik de app aan het verbeteren en aan het fine-tunen.
Een simpel pakje kan soms meer magie brengen dan je zou verwachten. Zeker wanneer het gedragen wordt door een ongelooflijk charismatisch en fotogeniek persoontje. Voeg daar nog wat oog voor detail aan toe, en je krijgt puur spektakel.
Ik kwam mijn bovenbuurman tegen in de lift. Het gebruikelijke praatje volgde: hij vroeg hoe het met mij ging, ik vroeg hoe het met hem ging. Normaal krijg je dan de standaardreacties ‘alles goed’ of ‘gaat zijn gangetje’, de automatische piloot van alledaagse beleefdheid.