Vandaag heb ik voor het eerst zelf brood gemaakt! Jaja, de bakker in mij is ontwaakt dankzij de broodbak machine van Barbara en Rogier.
Het resultaat; een overheerlijk warm en geurend brood en ik hoefde er niet eens extreem vroeg voor op te staan.
Stemmen.. Vandaag was het weer een hot item. Ons stemrecht. Stemmen op een politieke partij.
Vaak gaan dan later de discussies over alle partijen, stem-strategieen, voors en tegens, etc. Tot nu toe heb ik echter altijd moeten bekennen dat ik nog nooit gestemd heb en dat ik dit ook niet van plan ben. Nog vaker hoor je dan, dat als je niet stemt, dat je ook niet kan/mag klagen. Alsof stemrecht ook een stemplicht is.
Ik stem niet omdat er geen enkele partij is met een programma dat mij aanspreekt. Ik stem niet omdat ik niet geloof dat mijn ene stem uitmaakt met een partijenstelsel dat lijkt op een eenheidsworst. Ik stem niet omdat ik niet geloof ik de verkiezingspraatjes die ik zie. Ik stem niet omdat mijn stembiljet al bij het oud papier ligt. Ik stem niet omdat geen enkele partij mijn situatie van verbeteren of verslechteren. Ik stem niet omdat het me geen reet kan schelen. Ik stem niet omdat ik egoistisch ben. Ik stem niet, maar toch heb ik een mening!
Deze maand is mijn laatste maand als ambtenaar. Vanaf 1 april (geen grapje) ben ik weer lekker vrij met uitzicht op helemaal niks. Deze week heb ik al vrij om aan het idee te wennen en ondanks dat het pas maandag is, bevalt de vrijheid al bijzonder goed.
We ontvangen allemaal weleens een sms-je, maar deze die ik van mijn telefoon zelf ontving is toch wel merkwaardig.
Ik ben het, je gsm! Ik heb niets bijzonders te melden, ik wilde alleen even uit je broekzak. De geur van je lul is niet te harden. Bedankt voor de frisse lucht.
Tijdens de lunch bespreek je van alles en nog wat; de zogenaamde lunchpraatjes, maar sommige zaken blijven toch goed hangen in mijn hoofd. Zo ook dit verhaal. De guillotine was een verschrikkelijk apparaat. Gemaakt om iemands nek te scheiden van zijn of haar lichaam. Maar wat blijkt, dit ging meestal niet in 1 keer.
Bij de bijl was het normaal dat de beul een flink aantal keer moest hakken om zijn werk goed te doen. Af en toe een misslag in de rug of in het hoofd hoorde er gewoon bij. Al met al een zware klus. Niet alleen voor de veroordeelde, maar zeker ook voor de persoon die al het hakken moest doen.
Als alternatief is er toen de guillotine ontwikkeld. Een betere snellere dood voor de veroordeelde en minder psychische druk voor de hakker. Echter nog steeds niet optimaal gaat het verhaal. Een nek is toch taaier dan gedacht en zelfs een mes van een guillotine wordt bot als je ‘m ontzettend vaak gebruikt.
Het gevolg was dat je als veroordeelde niet gek moest opkijken als je na de eerste hak nog gewoon leefde, met je hoofd nog aan je romp. Goed, je zenuwbanen waren waarschijnlijk door, dus was je gehele lichaam verlamt, maar toch was je je bewust dat men nog twee of drie keer het mes moest ophijsen voor een nieuwe hak. Vervelend!
Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk zijn ze er nu dan toch, de barcelona fototjes.
Afgelopen weekend was een bijzonder geslaagd weekend. Donderdag nacht ben ik naar Barcelona gevlogen, om vrijdag middag mijn broeder te verrassen. Ik wist dat hij op school zat van 9 tot 1, dus iets na enen was de verrassing compleet :-).
Het was een leuk weekend, alleen ben ik nu wel zo ziek als een hond.
Geboortedatum, verjaardag, gewicht, leeftijd, kledingmaat, schoenmaat, lengte, huisnummer, telefoonnummer, sofinummer, maand, dag, jaar, tijd, rekeningnummer, pincode, inkomen, vermogen, btw, kosten, paginanummer, isbn, zoomfactor, afstand, winkans, punten, bonus, verlies, korting, …
Allemaal zaken die in nummertjes uitgedrukt kunnen worden. Ongetwijfeld zijn er nog heel veel meer, maar kan het me ook niet boeien. Nummers zijn niet belangrijk.
In de kleine prins van Antoine de Saint-Exupery stond het prachtig beschreven:
Grown-ups like numbers. When you tell them about a new friend, they never ask questions about what really matters. They never ask: “What does his voice sound like?” “What games does he like best?” “Does he collect butterflies?” They ask: “How old is he?” “How many brothers does he have?” “How much does he weigh?” “How much money does his father make?” Only then do they think they know him.”
…
But, of course, those of us who understand life couldn’t care less about numbers!
Mijn broertje is spaans aan het leren in Barcelona. Leuk, maar blijkbaar zijn er van dit soort scholen in vele landen. Zo kan je bijvoorbeeld engels leren in Duitsland. Een voorbeeld hiervan zie je in dit reclamespotje.
Vandaag in de Metro. Spaans leren in vakantiesfeer, en laat dat nou exact zijn wat mijn broertje aan het doen is. Grappig, want het artikel gaat over Tenerife. Mijn broertje zit in Barcelona en ik zit te denken aan een cursus in Madrid.
In het artikel kwam het erop neer dat Spaans leren in een korte tijd vooral leuk was. Lekker in de zon, cultuur opsnuiven en lekker leren op een leuke manier. Van mijn broertje kreeg ik een andere indruk; de zon en cultuur en mensen zijn leuk, maar het Spaans leren is bijzonder pittig. Ach, het is als ervaring zonder twijfel erg waardevol. Ik wil ooooooook.