Soms lig je gewoon dubbel om niks. Dan lach je zo hard dat je er gewoon van moet huilen, en dat besef je dat je eigenlijk lacht om helemaal niks, en dat maakt het dan gewoon nog grappiger.

Vorige week, met de dames uit Chicago op bezoek, werd ik erop gewezen dat mijn onderburen een naambordje op hun deur hadden, met daarop prominent aanwezig een indiaan. Uiteraard had ik dat bordje wel vaker gezien, maar ik had er nog nooit bij stil gestaan. De familie die namelijk achter dat naambordje woont lijkt namelijk in de verste verte niet op een indianen familie.

De initiële herontdekking van het bordje met indiaan zorgde voor een hilarisch gelach, en nu, iedere keer als ik mijn huis verlaat en langs de indiaan loop, moet ik nog steeds lachen.

Het is gewoon te grappig dat een prototype Nederlands gezin, met man, vrouw, drie kinderen en drie honden blijkbaar om een of andere reden een indiaan aan hun deur gehangen hebben, met hun namen erom. Waarschijnlijk is de indiaan gekozen vanwege de vele mooie kleurtjes, maar dat mag de lol niet drukken. Laat ik er nog maar eens langs lopen :-p

Donderdag zijn Lauren, Jenny en Diana gearriveerd. Voor het gemak hadden ze het vliegtuig naar Eindhoven genomen. Ik moest dus ontzettend vroeg op, om een flink eind te rijden, omdat die amerikanen blijkbaar niet begrijpen dat in een klein landje als Nederland zelfs kleine afstanden van 150km eigenlijk al extreem lang zijn. Maar goed, ik werd zowaar herkent (schijnt niet lastig te zijn), en na een tocht naar Leiden zijn we maar direct A’dam ingegaan :-p

Vrijdag moest ik werken, maar hadden we afgesproken in A’dam. Ik ging dus na mijn werk opzoek naar de dames… Geen eenvoudige opgave, want ik weet bijna niks te vinden in A’dam, en het bleek bijzonder lastig voor de dames om mij van goeie aanwijzingen te voorzien. Uiteindelijk is het me toch gelukt ze te vinden, en uiteraard trof ik ze toen aan in een coffeeshop :-p. Wat onverwacht!