In Nederland was Big Brother na de eerste serie al niet meer interessant. Erger nog, na de eerste serie vond ik er geen reet meer aan. In spanje is het hetzelfde. Ook hier zijn ze bezig met de 1000ste serie Big Brother en ook hier weten ze niet meer hoe gek ze het moeten maken om kijkers te trekken.

Toch was de eerste aflevering van Gran Hermano wel grappig. Niet vanwege de kleurrijke mensen, niet vanwege de inventive indeling van het huis, niet vanwege de te verwachten boeiende gesprekken, maar vanwege een kleine torro (stier).

Mijn vorige ervaring met stieren was bijzonder teleurstellend. De arme stieren werden afgeslacht, maar de Gran Hermano stier was daarentegen een verademing. Het idee: De sleutel voor elk van de bewoners ligt op een paaltje in een arena. Iedere bewonen moet (een voor een) een sleutel bemachtigen door door de arena te rennen en snel een sleutel te pakken en te maken dat ze wegkomen. De kleine stier loopt ondertussen door de arena.

De eerste bewoner was gelijk de beste. Ze sprong in de arena en de kleine stier peerde hem als de gesmeerde bliksen. De bewoner verloor door de wegsprintende stier haar angst en liep rustig naar de sleutels. Maar toen gebeurde het. De stier realiseerde zich zijn eigen natuur, liep eerst uit zijn hoekje, en zette het toen op een sprint. Kop en horens gericht op de bewoner, die plots wordt geconfronteerd met een wild dier. De medewerkers van Gran Hermano zijn eerder in slaap gesukkeld, en zijn dus nu te laat om de bewoner te redden, en de bewoner weet maar net het vage lijf te redden. 1 – 0 voor de stier.

Het was een leuke traditie om te zien. Afgelopen weekend was ik in Guadalajara met Ana en een groot aantal van haar vrienden. Lekker een weekendje in een huisje in de bossen. Lekker oud Spaans eten en oude Spaanse tradities (zie titel) meemaken en ook nog eens een leuk verhaal.

We vertrekken vrijdag avond. Ik, Ana en Piedad. Piedad rijdt want we gaan met haar auto. Ana is de navigator. Ik zit voor spek en bonen achterin. In het begin gaat het allemaal heel goed. We verlaten Madrid zonder problemen en cruisen richting de bestemming. Maar maar dan, zo’n 40km voor de bestemming gaat het fout. Er was perfect gereden en perfect genavigeerd, maar niemand lette op het brandstof niveau, dus de tank was kurkdroog. Ai!

In het gehucht waar we op dat moment waren was geen tankstation en het dicht bijzijnde tankstation dat nog open was was ongeveer 45 km ver weg. Telefoons werkte niet dus hadden we een probleem. Uiteindelijk zijn we toch gered door flink wat bemiddeling door Ana en hebben we een lift kunnen regelen van de mensen die reeds in de vakantiebungalow zaten.

De meeste mensen zijn tegen en op zich is dit ook goed te begrijpen, maar ik wilde het toch graag zelf zien. Een gevecht tussen mens en dier, waarbij beide flinke risico’s lopen. Als de oude Romeinen ervan kunnen genieten, en de Spanjaarden ook, dan moet het toch wat zijn. Maar helaas, het stierengevecht dat ik heb bijgewoond was niet bijster spectaculair. Erger nog, er waren 6 stieren die het tijdelijke voor het eeuwige inruilde, maar alleen op een manier die totaal niet spectaculair of vermakelijk was.

De stappen waren als volgt:

1. De stier loopt het veld in en wordt een beetje gedold door een man of 6.
2. Er komen twee gepantserde paarden de arena op, beide met een flinke speer.
3. De speer wordt in de rug van de stier geprikt, en de stier begint aardig te bloeden.
4. Er worden drie keer twee dolken in de rug van de stier geprikt door langs rennende mannetjes
5. De stier wordt uitgeput door de matador met een rode lap
6. De uitgeputte stier krijgt van de matador een dolk in zijn rug en is dood… Tenminste, als de dolk juist gestoken wordt is de stier dood. Ik alle gevallen die ik mocht getuigen ging dit fout met als resultaat een bloed kotsende stier en nog meer dolkprikken in zijn rug. Uiteindelijk ging de stier altijd wel dood.
7. De matador loopt een rondje door de arena en neemt zijn applaus in ontvangst

Tsja, het is een traditie. De stier heeft ongetwijfeld een goed leven gehad maar toch denk ik er het mijne van. Voor mij geen stierengevechten meer.

Afgelopen weekend het centrum van Alcorcon nader bekeken en op bezoek geweest in Toledo. Het centrum van Alcorcon was wel aardig, ik kan wel genieten van een getto-achtig centrum. Hier ook een cerveza genuttigd, en de bijbehorende tapas gegeten. Dit keer kregen we een schaaltje torrezno’s. Gefrituurde varkenshuid, waarop de haartjes nog te herkennen zijn. Lekker vet ende zout.

Toledo was een hele mooie stad. Als er geen auto’s geweest waren was het net alsof je in de middeleeuwen was. Erg mooi.

Vandaag was er een ‘nieuwe’ in de klas. De perfecte manier om een beetje spaans te oefenen, dus ik trap af met een ‘Hola! ¿Cómo te llamas?’ (Hallo! Hoe heet je?). Als reactie kreeg ik in goed spaans een onverstaanbare naam te horen, direct gevolgt door de tweede standaard aangeleerde zin. ‘¿De dónde eres?’ (Waar kom je vandaan?). Ik verklaar netjes dat ik uit Leiden kom, en pareer de vraag met een eenvoudige ‘¿Y tú?’ (En jij?). En toen bleek mijn fout.

De nieuwe persoon kwam uit Madrid. Raar om dan spaanse les te gaan volgen op het niveau van een zee-egel. Maar de nieuwe persoon bleek de schrijfster te zijn van ons boek (uiteraard is de mijne nu gesigneerd), en ze wilde onze les bijwonen omdat ze een of andere master degree wilde halen. Aan het eind van de les vroeg ze ook nog om twee mensen om geinterviewd te worden en ik laat mij gemakkelijk aan het spek binden dus volgende week worden mijn wereldvreemde ideeen weer wat verder verspreid.

Vandaag is mijn derde dag in het ziekenhuis. Niet omdat ik ziek ben of iets mankeer, maar omdat Ana hier werkt en ik dan eventjes kan internetten. Vreemd, want normaalgesproken kon ik het niet lang volhouden in een ziekenhuis. Ik voelde het bloed altijd vlot uit mijn hoofd verdwijnen. Het werd steeds lichter, totdat ik toch echt naar buiten moest. En nu, nu loop ik al een paar middagen door een lange witte gang, om uiteindelijke een reseach afdeling in te gaan met allerlei vreemde apparaten en ontelbare buisjes met dubieuze vloeistoffen.

De cursus gaat goed. Gelukkig kan ik goed oefenen doordat ik veel spanjaarden ken. Mijn klasje bestaat uit twee andere nederlanders, twee duitsers en iemand uit luxemburg. Ik ben vooralnog een van de slechtste, maar ik hoop dat ik door mijn praktijk ervaring mijn achterstand kan goedmaken.

Vandaag ben ik begonnen met mijn cursus spaans. Les een was redelijk simpel. Eerst een tochtje door Madrid, en daarna als beginner in de makkelijke klas begonnen met het uitspreken van wat typisch spaanse klanken.

Vorige week in Madeira was erg geslaagd. Enorm lekker weer en ons hotel zat echt direct aan de atlantische ocean. Lekker zwemmen. Perfect! Verder lekker gegeten, lekker gedronken en nog wat glazen geleend. Binnenkort zet ik hopelijk de fototjes online.