In April moest ik vlammen! Bij een bedrijvenloop liep ik samen met een aantal collegas 10 km hard door Las Palmas. Ik heb de afgelopen maanden flink getraind, dus het lopen ging lekker. Mijn beoogde tijd was onder het uur, hopelijk in de buurt van de 50 minuten. Dat moest haalbaar zijn, alhoewel het wel afhankelijk is van de drukte bij de start, waardoor je vaak de eerste km niet normaal kan hardlopen. Uiteindelijk had ik de mooie tijd van 45:39 (mede dankzij de afstand die een aardig stukje minder was dan 10k, volgens mijn eigen meting was het bijna een halve km korter) :D

Onze vriendin Begonia en haar partner waren een paar dagen in de buurt. Ze lagen met hun bootje in de jachthaven, dus we hadden de perfecte reden om gezellig langs te gaan. De kinderen vonden zo’n schip natuurlijk superleuk en interessant. Later hebben we thuis toch maar een keertje de documentaire gekeken over hun vorige schip, de ‘Gandul’, die midden in de oceaan ten onder was gegaan.

Bezoek van Nel, bijna twee weekjes. Colonisten gespeeld, heerlijk paling gegeten en flink wat andere Nederlandse lekkernijen, langs de grot in Guayadeque, toeschouwer bij Alan zijn voetbal wedstrijden, toeschouwer bij Alex zijn tennis trainingen. Flink gespeeld met een ballon. Genieten en tot rust komen in het Doramas park. Geregeld naborrelen in het winderige plein (parque del viento). Langs het la Laja strand, met helaas wat schade. Ondanks de schade was het een gezellig bezoekje.

In Spanje was het 19 maart vaderdag, maar helaas, geen asbak, geen macaroni ketting, helemaal niks. Dat was eventjes jammer. Op school zijn ze gestopt met de knutseltjes voor vader en/of moeder, want een paar kinderen hebben twee moeders, of alleen een moeder, of alleen een vader, en daar ben ik nu de dupe van. Gelukkig had ik van Oma Nel een paar bierbonbons gekregen, die me direct opvrolijkte.

Deze maand hebben we ook onze eerste serie van het jaar afgerond. Sinds januari hebben we alle Orvilles gekeken. Samen met de kinderen op de bank, vaak met een popcorntje erbij hebben we genoten van alle avonturen. Het was een hele mooie serie, waarbij er eigenlijk maar eentje een beetje (te) eng was voor de kinderen. Geregeld hoor je nu in ons huis: “Can you open that jar of pickels” en “You! Be silent!”.

Na het bezoek van oma Nel was het peetoom en pan-peetoom Miguel die een weekje op bezoek kwam. Dat was ook super leuk, met tochtjes naar de Aldea, het ravijn ‘barranco de las Vacas’, de duinen in het zuiden en het ravijn Azuaje. We hadden een fantastische ervaring in een teppan-jaki restaurant. Ook hebben we gezellig de hele set aan Kung Fu Panda films bekeken, waarvan deel 4 in de bioscoop.

Alex vind het leuk om aan de slag te gaan met zijn tablet om dingen te maken. Combinaties van apparaten maakt het nog aantrekkelijker om te doen. Dit keer heeft hij een leuke korte timelapse gemaakt. Een klein Lego autotje (van zijn broertje) is uit elkaar gehaald, om hem weer opnieuw te bouwen, maar nu met iedere paar seconden een fototje. Zo gaat het bouwen supersnel. Alex heeft zelf het filmpje gemonteerd op zijn tablet. De intro ervoor, een paar fototjes erbij, geluid uit, muziekje eronder, Alex weet het al super goed. Hier zie je het resultaat.

Ik eet graag een pilletje vitamine C, want ik vertrouw erin dat dit voordelen heeft voor mijn gezondheid. Ik heb geen enkel bewijs natuurlijk, maar ik heb wel overduidelijk het gevoel dat het goed is.

In Spanje is het lastig om vitamine C pillen te vinden die je kan eten zonder eerst de vitamine in water te moeten oplossen. Ik wil gewoon een pilletje die ik kan opeten met wat vloeistof, die dan maar oplost in mijn maag. Dat is veel makkelijker. In Nederland was dat deel van mijn ochtend routine. Een pilletje met wat vloeistof, en klaar. Een dag, een pil, gezondheid. Kan kan niet makkelijker.

In Spanje zou de routine er iets anders uit zien. Pak een glas water. Pak een vitamine pil. Gooi de pil in het water en roeren. Flink roeren, want in koud water lots de pil niet echt goed op. Blijven roeren. De vitamine pil ligt nu als een hoopje wit gruis op de bodem van het glas. Er zijn nu twee opties, blijven roeren, of alles snel opdrinken in de hoop dat je alle gruis uit het glas krijgt. Daarna wat extra water in het glas doen, weer roeren, om het laatste beetje ook te kunnen krijgen. Je heb helemaal geen trek in nog meer water, maar anders is het zonde. Dan gebeurt er weer hetzelfde. Je zet uiteindelijk het lege glas met de vitamine gruis op de bodem en aan de zijkant maar in de wasmachine. Een super irritante manier om de dag gezond te beginnen.

Gelukkig ga ik af en toe naar Nederland, en daar hebben ze de perfecte oplossing. Bij de Kruidvat verkopen ze enorme potten met maar liefst 500(!) lekker sterke vitamine C pillen. Iedere pil heeft 1 gram vitamine C. Meer dan genoeg.

Vandaag mijn eerste pik gehad. Voor de vervolg afspraak kreeg in een handig documentje.

In het begin van de Covid pandemie hebben we een tijdje in huis opgesloten gezeten. We mochten alleen sporadisch naar buiten, dus moesten we creatief omgaan met al de tijd die we opeens beschikbaar hadden. Een van de activiteiten die we bijna iedere dag deden was sporten met youtube filmpjes. Inmiddels is er van een lockdown gelukkig geen sprake meer. We mogen weer naar het park, of op excursie naar de bergen of het strand or het park… wat we maar willen.

Als gevolg hiervan sporten we thuis niet meer, behalve met een coach/trainer. Tanju! Tanju is een trainer die ons hart heeft veroverd met zijn enhousiastme. Hij was onze favorite trainer tijdens de lockdown en hij is de enige trainer die we nog trouw volgen. Bij toeval ontdekte we Tanju’s video op de dag dat hij heb gepost had op zijn youtube kanaal. Een paar dagen later was de video al weer weg, en dat vonden we allemaal erg jammer. Later vonden we hem weer terug op een ander kanaal en konden we weer genieten.

De Tanju workouts zijn een mix van trainen en dansen en ondanks dat hij niet veel praat tijdens zijn videos straalt Tanju een enorme energie en enthousiasme uit. Hij is een van de weinige personen die met een video op youtube het voor elkaar heeft gekregen om de wereld weer wat te verrijken. De trainingen zelf zijn eenvoudig te volgen, maar zo af en toe gaat de snelheid van Tanju omhoog en ‘gaat hij wild’. Dat zijn de momenten van puur genieten terwijl we proberen bij te blijven.