Er stonden nog 9 dagen op de teller, maar daar is opeens verandering in gekomen. De geboorte vind vandaag plaats, of heel misschien morgenochtend. Ik vertrek met de eerste vlucht richting Madrid. Waarschijnlijk zal ik de geboorte moeten missen… maar misschien heb ik geluk.
De kleine zal er niet aan ontkomen. Zijn opvoeding zal plaats gaan vinden in het Spaans en het Nederlands. Gelukkig blijkt dit ook positieve gevolgen te hebben voor de kleine. Voor ons was het erg eenvoudig om tot dit besluit te komen.
De verdeling van de talen is simpel. Ik spreek mijn moedertaal Nederlands, en Ana de hare, Spaans. Ik ben benieuwd of de tweetalig opvoeding ook gevolgen zal hebben voor Ana. Wellicht zal ook zij nu wat extra inspanning leveren om toch op zijn minst te begrijpen waar het over gaat als ik in Nederlands spreek.
Engels is natuurlijk ook een belangrijke taal, maar om de kleine niet al te veel te verwarren bewaren we deze taal voor later. Ik heb een zondvloed aan Engelse boeken en films, dus dat komt wel goed.
Ik had er nog nooit bij stilgestaan, maar het gebruiken van verschillende talen biedt nog een paar voordelen. Ik het Nederlands kan ik met onze zoon spreken, zonder dat zijn moeder het begrijpt. Ik het Engels kan ik met zijn moeder spreken, zonder dat onze zoon het begrijpt. Kennis is macht, dat blijkt maar weer eens.
De tijd gaat ontzettend snel. Ana is nog steeds in Madrid, ze ontwijkt nog steeds alle stress en probeert lekker te relaxen, alhoewel het in de hitte van Madrid af en toe wel een beetje afzien is.
De zwangerschap gaat haar goed af. Het enige opmerkelijke is dat de arts had opgemerkt dat Pek een kleine baby is, hij had meer moeten wegen dan dat ie nu doet. Om dit te corrigeren moest Ana afvallen en tegelijkertijd meer eten. Dit klinkt mij wat vreemd in de oren, maar dat zal wel door mijn gebrek aan medische achtergrond komen.
Ik ben nog steeds ver van Pek verwijderd en dat is jammer. Ik ben erg benieuwd of Ana’s buik nog flink gegroeid is. Nog twee weekjes en dan is het zo ver.
We hebben een leuk boek ontvangen. Het dagboek van een ettertje, waarin een klein ettertje de dagelijkse beslommeringen van zijn eerste levensjaar beschrijft.
Leest makkelijk en tussen de regels door wordt toegelicht wat je zoal kan verwachten. Het leukste stukje vond ik dat toen de vader van de pas geborene uit ging met vrienden, het ettertje merkte dat de melk van zijn moeder een beetje zuur was.
Het aftellen is begonnen. Het is de laatste maand dat Ana zwanger is en het zal de eerste maand zijn in ons leven dat we ouders worden. Nog 21 dagen en dan is het zo ver. Als alles volgens planning verloopt vertrek ik over iets minder dan drie weken vertrek ik naar Madrid, om een dag voor de bevalling samen met Ana naar het ziekenhuis te vertrekken.
Ana is inmiddels in Madrid lekker aan het uitrusten en aan het relaxen. Ik kan hier helaas niet bij zijn, want het aantal vrije dagen dat ik kan opnemen is niet zo groot en ik heb besloten ze allemaal te gebruiken als Pek er ook daadwerkelijk is.
En wat doe ik nu zoal in Las Palmas, zonder mijn vrouw. Tsja, ze heeft een flinke lijst klusjes achter gelaten, maar toch vind ik nog voldoende tijd om flink wat boeken te lezen, lekker hard te lopen, filmpjes te kijken, muziek te luisteren en natuurlijk lekker relaxen.
Mijn Nederlandse belasting aangifte heb ik reeds verstuurd. Deze week is al ingepland dat ik ga uitzoeken hoe het zit met het valideren van mijn Nederlandse diploma in Spanje. Hierna moet ik nog een trouw-foto-album in elkaar zetten en ik wil het fotoalbum van Pek afronden. We hebben inmiddels zo ontzettend veel echo foto’s dat er bijna een heel album mee gevuld kan worden. Tot slot wil ik, als ik nog tijd over heb, het rode kruis project proberen af te ronden, en misschien ons ‘project‘ publiceren.
Lekker gekletst, gezwommen, bijgepraat, boef en politie gespeeld, verkeerd gereden, stroop gegeten, tegen een Canarische boom gepiest en nog veel meer hoogtepunten. Wij vonden het heel erg leuk. Tot oktober.
We hebben wederom een blik mogen werpen op onze toekomst. Nog één maand en dan wordt Pek geboren en dan zal hij geen Pek meer heten, want dan verdient hij zijn nieuwe naam.
Ana vertrekt volgende week naar Madrid waar over een maand, de 24ste augustus, Pek ter wereld gebracht zal worden met een keizersnee in het ziekenhuis van Alcala, het stadje waar we ook getrouwd zijn.
Pek is af en toe flink aan het schoppen in de buik. Ook is hij steeds erg blij als Ana wat heeft gegeten. Dit keer hadden we een test waarbij een een grafiekje gemaakt werd van Pek’s bewegingen en zijn hartslag. Eerst rustig, maar toen Ana een lolly kreeg begon de actie.
Op de grafiek zie je in het bovenste lijntje de hartslag of de bewegingen van Pek. De verticale streepjes hieronder zijn een indicatie dat Pek merkbaar bewoog en de onderste lijn zijn bewegingen van Ana. Hieruit blijkt dat Ana ter plekke twee mini weeën gehad heeft.
De kleine weegt inmiddels 2046 gram en het is een kleine baby, maar dat kan ook bijna niet anders met zo’n kleine moeder.
We hebben weer een gezellig bezoekje achter de rug. Mijn vader en moeder zijn langs geweest om toch nog eventjes op de valreep mijn vrouwtje met dikke buik te aanschouwen. Hiernaast hebben we gezellig bijgepraat, ouwe kinderverhalen doorgenomen, trouwfoto’s en dvd’s bekeken, lekker gegeten en gedronken en parchis (een soort van mens-erger-je-niet) gespeeld.
Bij de volgende ontmoeting hebben we een nieuw gezinslid. Dat zal me een verandering zijn zeg. Tot snel.
In een week gebeurt er niet veel, maar toch hebben we weer een paar leuke fotootjes.
De statistieken:
Er is nog een foto, genomen uit een zeer ongebruikelijke hoek. Deze kan je hier bekijken door als wachtwoord een nummer in te tikken. Dit nummer kan je achterhalen door een van de onderstaande raadsels op te lossen.
Let wel, deze foto is niet geschikt voor tere zieltjes.