Iedere dag wordt Alex een stuk volwassener. Vandaag moest er bloed geprikt worden, omdat hij al een tijdje rondloopt met jeukende en prikkende ogen. Mogelijk een teken van een allergie en blijkbaar is dit met wat bloed goed te zien. Vorige keren was het bloed prikken altijd een beetje een drama. Het is gelukkig niet veel voorgekomen, maar als het nodig was, dan moest ik Alex super goed vasthouden en was er meestal een extra arts nodig om ook Alex’ armpje nog eens goed vast te houden.
Vandaag liep het helemaal anders. Hij keek niet, maar gaf geen krimp. Na het bloed afnemen heeft hij eventjes gelegen om weer bij te komen, maar al met al verliep het hele gebeuren perfect. Als premie heeft ie een klein zakje met snoepjes uit mogen zoeken. Volgende week horen we of Alex ergens voor allergisch is, en wat dat dan precies is.
Met pas twee jaar gaat de ontwikkeling van Alan supersnel. Mede dankzij zijn grote broer die als perfect voorbeeld dient is Alan al met heel veel zaken vergevorderd. Soms verbaas ik me echter toch nog, zoals gisteren. Alan is bezig met het ontdekken van de subtiele kunst van het beïnvloeden. Zorgen dat met allerlei kleine acties een bepaalde toekomst waarschijnlijker wordt. Voor een twee jarig kind is dat natuurlijk een enorme prestatie, die ik zelfs bij zijn veel grotere broer nog niet zo duidelijk heb gezien.