Zojuist op de tv… de inauguratie speech van Bush. Vrijheid voor iedereen, overal ter wereld! Een bijzonder goed streven, maar hoe kan je zo’n boodschap brengen als je in je achtertuin (vermoedelijke) terroristen opsluit en martelt zonder enige vorm van rechtspraak.

Vrijheid predikten is naïef als je er zelf niet aan doet.

Een andere Bush uitspraak:
‘Even the unwanted have worth’
Wederom een prachtige uitspraak. Iedereen heeft een waarde, het maakt niet uit hoe of wat die persoon doet. Een zeer strakke quote die aangeeft dat abortus inderdaad niet kan. Maar als je tegelijkertijd veroordeelden straft met de dood is dat wederom naïef.

Laten we hopen dat we nog 4 jaar Bush overleven, en dat hij niet met al te veel machtsvertoon overal ter wereld zijn vrijheid gaat opleggen.

Maar hebben we het in Nederland eigenlijk wel veel beter? Identificatieplicht die opeens noodzakelijk blijkt, cameratoezicht, traject controles, preventief fouilleren, een overheid die zich richt op iets ontastbaars als normen en waarden… Tsja, wie angst zaait zal ongetwijfeld niets goeds oogsten.

Tsja, zo’n opmerking is toch goed voor het ego :-p. Maar toch vind ik het zo ontzettend vreemd dat er zo veel mensen zijn die zich alleen maar concentreren op de zaken die slecht of minder goed met ze gaan. We leven in het rijkste en meest vrije land ter wereld. Iedereen die ik ken heeft een dak boven zijn of haar hoofd, een bankrekening, de mogelijkheid om geld te verdienen op een normale manier, de mogelijkheid om hobby’s te beoefenen, maar nog is het niet genoeg.

Iedereen spaart voor leuke vakanties of grote aanschaffen, niemand maakt zich zorgen over of er morgen nog wel wat te eten is, niemand is bang voor een bom die ieder moment neer zou kunnen vallen, maar het blijft een teleurstelling lijkt het wel.

Maar wat wil je nou zelf? Perfectie? De hemel op aarde? Dat gaat gewoon niet gebeuren. Er zal altijd narigheid, ongeluk, verdriet, pijn en pech zijn. Niemand heeft genoeg middelen om alles te doen wat ie wil en dus moet je keuzes maken. Accepteer gewoon dat het is zoals het is, en probeer er het beste van te maken.

Ik weet niet uit welke film hij komt, maar dit blijft een goeie toepasselijke qoute:
‘Grow up and face the music!’

Samen met deze quote uit een cool trance nummer:
‘There is one place between heaven and hell, paradise!’

Jaaaa, mijn digitale elf doet het weer..!

Een paar maanden geleden had ik per ongeluk mijn USB poort afgebroken. Sindsdien werkt ie nog een beetje, maar dus niet met mijn digitale cameraatje. Dat zoog, en ik moest dus op zoek naar alternatieven, en een alternatief heb ik nu… en pcmcia kaartje waarin ik mijn compactflash kaartje kan steken :-)

Eindelijk kan ik mijn vrije tijd nog nuttelozer besteden met fotograferen, editen en manipuleren!

Probeer het volgende terwijl je op een normale stoel zit:
· Til je rechter voet omhoog, een stukje van de grond
· Draai met je rechter voet rondjes met de klok mee
· Terwijl je rondjes draait met je voet teken je met je rechterhand een “6” in de lucht
Je voet draait nu de andere kant op!
Argh!!!

When walking across the beach we found a number of coconuts and other irrelevant stuff and a ‘weird looking plastic thing’. I immediately explained that the weird looking thing was a plain and normal shark egg, but the resulting reaction was one of extreme disbelief.

This extreme show of disbelief resulted in a simple bet for two beers, and here’s the undeniable proof.

De laatste paar dagen heb ik Zuzana rondgeleid door Leiden. Best leuk, want ik ben nu met als met die Chicagose op allerlei plekken gekomen waar ik normaal nooit zijn gezicht zou laten zien, en die je als Leidenaar toch eigenlijk eens gezien moet hebben.

Gister de Molen de Valk bezocht, de enige originele oude molen die nog in leiden staat. Verder nog een echt hofje gevonden, de toegangspoorten tot de stad bekeken, fout geparkeerd, appeltaart gegeten, etc.

Voor vandaag staat een bezoek aan de Kuifje tentoonstelling in de agenda, en misschien nog een bezoek aan De Paap of een bezoekje Korsakov :-p. Een kroket sampelen is natuurlijk ook typisch Nederlands, maar das lastig als je geen vlees eet dus denk ik dat ik die Zuzana ga trakteren op een haring.

Vandaag was de Bergparty. Het jaarlijks terugkerende event waarbij de gehele familie berg zich verzamelt in een zaaltje en weer even bij praat. Dit jaar was er voor het eerst zelfs een 24 pagina dik boekwerkje met allemaal verhalen van familieleden, en dan sta je toch even te kijken…

Verhalen over internationale ontwikkeling, eerste vakantiebaantjes, nieuwe speedboten, hart chirurgie op 2 maanden oude dochtertjes, witte steuren, een uit de kerk gezette oom en zelfs nog over de olympische spelen. Ter plekke werden ook nog eens nieuwe verhalen vertelt over sport agressie (karate kicks tijdens hardlopen), het verschil tussen de bruine- en de grizzly beer, dat laser apparaatjes op je gun in Nederland mogen, maar geluidsdempers niet en dat dat in Duitsland precies andersom is, etc. etc.

Het was leuk, tot volgend jaar maar weer!

Gister met Zuzana :-) naar het Anne Frank huis geweest en dat was toch echt bijzonder saai. Gelukkig hadden we daarna plenty bier genuttigd ter compensatie. Maar wat was het saai zeg. Ik begrijp ook dat het een flink beladen stukje geschiedenis is, maar het is nu echt helemaal niks. Het leukste vond ik nog de maquette van het huis, in een doorzichtig plastic box, die vlak na de ingang stond.

Maar goed, niet alle musea horen leuk te zijn. En ik ben zelf toch niet altijd gecharmeerd van negativiteit en beladen zaken. Ach, ik ben er eindelijk geweest en dat is toch iets was je toch eigenlijk wel gedaan moet hebben. Dat dagboek ga ik nu zeker nooit meer lezen, want als dat ook maar een beetje lijkt op de sfeer die in dat huis gecreëerd werd lijkt, dan weet ik al dat ik het niks vind.

Gisteren heb ik het meegemaakt. Een warm geel licht, aan het eind van een lange afstand. Mijn enige doel was het licht te bereiken, en langzaam maar zeker kwam het licht ook dichterbij. Ik liep niet door een tunnel, maar het zou zomaar gekund hebben. Ik zag alleen het warme licht, en ik wist dat als ik bij het licht was, dat alles goed zou zijn.

Links en rechts van me stonden bomen en struikjes, maar ik merkte het niet eens. Ik liep op een betegelde stoep. Ik liep hard. Pijn in mijn benen, pijn in mijn maag, mijn gedachten waren extreem helder en vaag tegelijkertijd, maar toch hield ik vol. Het licht was mijn target. Ik moest en zou het halen. Volgens mij was het koud buiten, maar ik merkte het al niet meer. 3 Kilometer was het ongeveer, en ik was er bijna.

Gister was mijn eerste rondje hardlopen van dit jaar. Het was het kleinst mogelijke rondje en ik moest in frank mijn meerdere erkennen. Het lichtpunt was het bushokje met lichtreclame voor een reisbureau. Het lopen ging op zich best lekker en dat betekent dat ik ook dit jaar weer mijn best ga doen voor de city-pier-city, de dam tot dam, de Leidsche halve marathon, de watermijl(?), de 7heuvelen, en wie weet wat nog meer.