Alex gaat al weer bijna twee maanden naar de Yamaha muziek school. Iedere maandag heeft hij een uurtje les, en daarna moet hij thuis af en toe een beetje oefenen. Voldoende om al een aardig repertoire te hebben. Hier is een stukje van Alex’ eerste optreden, samen met zijn beste vriend Dario.
Vandaag moeten we weer aan de slag. Een special hardloop event voor kinderen. Hopelijk heeft Alex het weer naar zijn zin, en wint hij weer een mooie medaille. Dit keer loopt hij niet alleen voor het eremetaal, maar ook voor een goed doel, namelijk kleine kinderen met kanker. Een dubbele win dus.
Engels is een flink belangrijke taal, dat ik neem ik aan voor iedereen wel duidelijk. In de opvoeding van Alex en Alan is Engels echter een beetje een ondergeschoven kindje. Voor onze zoons is Nederlands een stuk belangrijker. Op school heeft Alex een vergelijkbare situatie. Ook daar is Engels een ondergeschoven kindje en daar is Duits belangrijker. Iedere dag een uurtje Duitse les, en slechts twee keer in de week Engels.
Maar goed, met dat beetje Engels en thuis alle tv ook in het Engels indien beschikbaar moet het wel lukken. Tenminste, als hij het niet fout krijgt aangeleerd. Op school kreeg Alex een tekening met als Engelse titel “What’s doing the dog?”, helemaal fout natuurlijk. Dat moet zijn: “What’s the dog doing?”. Zo’n duidelijke fout, is slechts 1 enkele zin, daar worden we toch een beetje ongerust van.
Het gaat goed met onze kids. Ze kunnen goed met elkaar opschieten, alhoewel kleine Alex rond een beet uitdeelt aan Alex.
Op deze foto zijn we in Jardin Canaria, de locale botanische tuin. We gingen op zoek naar lekkere pitangas, maar die waren er helaas niet. Wel hebben we een flinke hoeveelheid canarische hagedissen gezien.
Alex doet niet graag mee aan buitenschoolse activiteiten. Kung fu vond hij helemaal niks, en ook voor het zwemmen was hij niet te porren. Nu hebben we toch wat gevonden, de Yamaha Music School. Lekker muziek maken met een keyboard.
Alex heeft al twee lessen gevolgd, en het viel m in de smaak. Hij kan nu al Do, Re en Mi! Inmiddels hebben we ook al een keyboard in huis, dus er kan lekker geoefend worden. Klachten van de buren hebben we niet niet ontvangen, dus Alex doet het blijkbaar goed.
Alan had al een getrainde nek, maar hij traint steeds meer, en wordt dus ook steeds sterker. Alan drink nog steeds alleen maar melk, maar hij begint steeds meer te klagen en hij wil ook fruit. We hebben hem al laten likken aan een stukje appel, een beetje sinasappel en stukjes peer.
Alan groeit als kool, en dankzij een klein beetje training wordt hij steeds beter met zijn nekkie, en kan hij zijn hoofdje steeds beter overeind houden. Alan’s eerste woordje is inmiddels gesproken. Niet het standaard cliche ‘mamma’, maar iets anders. Alan koos zijn eerste woordje verstandig, en sloot direct zijn eerst alliantie. ‘Alex’ was zijn eerste woord.
Ik heb weer een keertje een rondje hard gelopen in het centrum van Las Palmas genaamd Corriendo por Vegueta. 10 KM dit keer met een mooi resultaat van 52:45. Niet slecht dacht ik zo.
De schijnwerpers stonden echter niet op mij, maar letterlijk op Alex. Hij rende zijn eerste wedstrijd ooit (van rond de 100 meter), en werd opeens vergezeld door een cameraman die alleen maar oog had voor Alex. Zijn hele rit werd op de film gezet.
Vier jaar, en dan al een mooie kaart maken voor valentijnsdag voor zijn vriendinnetje op school. Dat zie je niet vaak.
Na flink wat geteken, gekleur, geknip en geplak was het resultaat een hele mooie kaart. Alejandra was er super blij mee, en het resultaat was een kusje. Alex was helemaal hoteldebotel.
Opa kees was op bezoek, samen met oma Nel, en dat heeft Alex geweten. Geen dag ging voorbij zonder dat hij aan het eind van de dag helemaal uitgeput was.