Ik begon met de oude iPhone 4 (2013) van mijn broer, daarna stapte ik over naar mijn eerste ‘budget’ versie, de SE (2016). Hierna een iets nieuwere budget versie, een SE uit 2020. Nu 5 jaar later is de batterij een stuk sneller leeg. Ik red het net een paar uur als ik bijvoorbeeld de navigatie gebruik. Tijd voor een upgrade, en ik heb er lang over nagedacht, maar ik doe het toch. Ik ga van het budget model naar de top of de line.
Tijdens de presentatie van de nieuwe iPhone 17 pro viel me direct al weer een paar dingen op. Als eerste is hij niet beschikbaar in zwart. Vreemd, en jammer want dit had mijn voorkeur geweest. Nu ga ik maar voor wit, hopende dat dit als voordeel heeft dat het toestel in de zon iets minder snel opwarmt. Ook viel me op dat voor fotografie er nu een vierkante sensor gebruikt wordt. Het voordeel was dat je dan zowel voor vertikale als horizontale fotos het niet uit maakt hoe je het toestel vasthoudt. Tsja, het klonk alsof er nu dus altijd een deel van het beeld onbeschikbaar is. De lenzen voor de cameras steken uit, dus ik kan de telefoon niet mooi plat op mijn buro leggen… ook jammer, en als laatste, niet onverwacht, is het toestel verschrikkelijk duur.
Heb ik het echt nodig? Nee, natuurlijk niet. Is het geldverspilling? Waarschijnlijk wel. Ik wilde een keer wat goeds uitproberen, en deze telefoon is een van de beste op de markt. Ik ben benieuwd of ik hier even snel aan wen als mijn eerste overstap naar een smartphone jaren geleden.
Miguel vertelde me dit bizarre, maar waargebeurde verhaal over zijn dag tijdens de Spaanse stroomuitval een paar maanden geleden (28 april 2025), die meer dan 10 uur duurde om te herstellen.
Stroomuitval
Het gebeurt zonder waarschuwing. Midden op de dag, de zon brandt fel, en ineens wordt de stad gehuld in duisternis. In eerste instantie denk je dat het gewoon een normale storing is, je hebt dat een paar jaar geleden ook meegemaakt, en toen duurde het maar een paar minuten voordat alles weer normaal was. Maar dan verstrijkt er een uur. Nog steeds geen stroom. Het hoofd van je afdeling komt binnen om iedereen te vertellen dat ze naar huis mogen.
Je stapt naar buiten en belandt in complete chaos. De stroomuitval is niet alleen in jouw gebouw, het is overal. Metro’s zijn abrupt gestopt. Mensen stromen uit ondergrondse stations en gebruiken hun telefoons als zaklampen. Verkeerslichten zijn uitgevallen, kruispunten zitten vast met auto’s en verwarde voetgangers. Bussen rijden niet. Trams staan stil. De stad lijkt haar adem in te houden.
Je kijkt naar je telefoon. De zaklamp werkt, maar dat is het dan ook. Geen oproepen. Geen berichten. Geen kaarten. Alles wat een signaal of verbinding nodig heeft, is verdwenen.
Gelukkig woon je in de stad. Een stevige wandeling zou je thuis moeten brengen. Maar terwijl je begint te lopen, bekruipt je een vreemde realisatie: je weet eigenlijk niet hoe je daar moet komen. Je hebt altijd vertrouwd op het openbaar vervoer en je navigatie-app. Zonder die hulpmiddelen vervagen de straten tot een wirwar. Je staart naar een oude papieren kaart die iemand je geeft, maar het zijn slechts lijnen en symbolen. Onbruikbaar.
Dan heb je geluk. Een oudere collega van kantoor hoort je praten. Je vertelt hem je adres, en hij knikt, wijst je de juiste richting op met de soort zekerheid die alleen komt na tientallen jaren door de stad te hebben gelopen. Je volgt zijn aanwijzingen, eerst nog onzeker. Maar naarmate je dichterbij komt, beginnen herkenningspunten op te duiken, een hoekcafé, een muurschildering, de bocht van een straat waar je al honderden keren langs bent gekomen zonder het echt op te merken.
En dan… thuis.
Je neemt de trap naar je appartement, opnieuw met je telefoon als zaklamp. De koelkast is stil. De vriezer houdt het nog net vol, voor nu. Je zit in de donkere woonkamer, omringd door stilte, en beseft hoeveel je hebt vertrouwd op onzichtbare systemen, en hoe snel ze kunnen verdwijnen.
Het was een complete set van emoties en gevoel… Snelheid, angst, inhalen, adrenaline, herrie, vibratie, (kleine) crashes, zweet, winnen, verliezen. Een compleet verjaardags feestje van een vriendje op de kart baan in de zon. Dat is natuurlijk een leuk event. De kinderen vonden het superleuk, dus we moeten dit vaker gaan doen.
Ik heb een nieuwe kans gekregen! Mijn eerste koffieplant leverde me een paar bonen op, maar lang niet genoeg om een kop koffie te zetten. Mijn tweede plant was zelfs nog slechter, met slechts één enkele boon. Beide planten stierven kort na de eerste oogst. Na deze twee planten bleef ik proberen, om de paar jaar een paar kleine planten kopen en proberen ze gelukkig te houden. Meestal hielden de planten het niet langer dan een paar maanden vol.
Nu, bijna 15 jaar later, lijkt er iets veranderd. Misschien is het de kleine daling in temperatuur, misschien de lichte toename van neerslag (een beetje meer regen). Misschien is het iets waar ik me niet eens van bewust ben en waar ik per ongeluk op ben gestuit. Ik weet het niet zeker, maar wat ik wel weet, is dat mijn huidige koffieplant floreert. Hij heeft nog geen bloemen, maar ik voel me al zeker genoeg om het onderzoek te starten. Ik heb 76 koffiebonen nodig voor één kop koffie.
Oogsten – Pluk rijpe koffiebessen wanneer ze rood worden.
Pellen – Verwijder het buitenste vruchtvlees om de bonen te extraheren.
Fermenteren – Laat de bonen 2-3 dagen in water weken om de slijmlaag te verwijderen. Ik zal mijn garnalenkwekerij gebruiken voor extra schone bonen.
Drogen – Laat de bonen in de zon drogen totdat ze hard worden.
Pellen – Verwijder de perkamentlaag om de groene koffiebonen te onthullen.
Branden – Rooster de bonen in een pan tot ze het gewenste niveau bereiken.
Malen – Maal de geroosterde bonen tot de gewenste consistentie.
Helemaal niet slecht, het eerste seizoen van Alan is in de middenmoot geeindigd. Zijn team heeft de vierde plek behaald! Net niet in de prijzen gevallen, maar toch super goed! Alan blinkte uit als een van de topscoorders uit zijn team, en we zijn uiteraard supertrots op hem.
Vandaag wordt de laatste wedstrijd van het toernooi gespeeld. Het zou erg leuk zijn als we met een overwinning dit seizoen kunnen afsluiten. Het is een thuiswedstrijd, dus dat is een voordeel.
De eerste helft begin niet echt goed, met al snel drie goals tegen. De tweede helft vervloog alle hoop al snel met nog vier zes goals tegen. Ik ben zelfs de tel verloren. Ach ja.
Weer een wedstrijd op vrijdag. Dit keer ietsje vroeger, dus helaas gaat het me niet lukken om erbij te zijn. Wel houd ik mijn vingers gekruist. Het zal een lastige wedstrijd worden waarschijnlijk, maar we hebben zeker kansen.
Alan voelde zich niet lekker, dus hij speelde niet mee. Zijn team had net verloren, maar het was een spannende wedstrijd.
11 apr
Guiniguada B
3 – 2
Inter Colonia B
Volgende week is de laatste wedstrijd van dit voetbal seizoen.
Een wedstrijd op vrijdag avond. Normaal speelt Alan altijd op zaterdag ochtend, maar deze wedstrijd is anders in gepland. De eerste keer op vrijdag, en de eerste keer ‘s avonds. Ik ben benieuwd.
Het was een hele spannende wedstrijd. Beide teams waren ongeveer even sterk. Flink wat goals over en weer, maar ze werden allemaal tegen gehouden. Op eentje na, helaas een goal van de tegenpartij.
4 apr
Pedro Hidalgo B
1 – 0
Inter Colonia B
Nog twee wedstrijden te gaan en dan weten we de resultaten. Er waren acht verschillende teams, dus 14 wedstrijden. Een keer thuis, en een keer uit tegen iedere tegenstander. Vooralsnog heeft Alan’s team de vierde plek op de ranglijst, maar als ze nog een paar keer winnen, is misschien de derde plek zelfs nog mogelijk. We zullen zien.
Vandaag hoorde ik een grappig verhaal van een collega. Hij lag op het strand, en een onbekende hond begon hem te likken. Een grappig verhaal, en voor mij een inspiratie voor een nieuw liedje. Aan een AI vroeg ik om een song tekst, gebaseerd op de volgende context (het verhaal van mijn collega, een onbekende hond had hem gelikt, een beetje aangedikt):
Zonnebaden op het strand, dagdromen. Ik merk dat iemand nadert. Een zachte aanraking. Ik hoor haar ademhaling, ik twijfel of ik droom. Wellicht worden mijn fantasieen waarheid.
Zonnebaden op het strand, dagdromen. Ze raakt me aan, ze is niet preuts, ze neemt initiatief. Nat en warm, een subtiele lik. Ik voel zonnebrand op mijn rug, die over mijn rug gesmeerd wordt.
Zonnebaden op het strand, ik blijf leggen, ogen dicht, geniet van het moment. Mijn vreemdeling neemt me mee naar een hoger niveau. Creme over mijn hele lichaam, ze likt me met passie.
Zonnebaden op het strand, ik begin te twijfelen, droom ik? Het meisje is te wild. Op een publiek strand, want ze nu doet lijkt me niet legaal in het openbaar.
Zonnebaden op het strand, ik open mijn ogen een beetje, ik zie mijn lief, maar ze is zo dichtbij. Ik zie alleen haar bruine en zwarte haar terwijl ze me passievol likt, en creme blijft smeren.
Zonnebaden op het strand, ik schrik wakker. Het is een hond! Letterlijk een hond, mijn droom breekt in duizend stukjes termijl de realiteit me keihard raakt. Mijn dagdroom was een hond die me misbrukte. Ik voel me verschrikkelijk, vies, smerig.
Zonnebaden op het strand, het wordt nog erger. Het strand was overvol. Ik kijk om me heen, en zie duizenden ogen die allemaal naar mij kijken. Mensen lachen, zijn gegeneerd. De hond is er nog steeds. Hij zit op me. Wat nu?
Het resultaat was een hele leuke opbouw voor een liedje, samen met een stijl indicatie: dream-pop, pop, rap, dark ambient had ik genoeg om in suno dit volgende nummer te laten genereren.
Zout en Schaamte Lyrics (engels)
(Verse 1)
Sun-bleached sand beneath my skin
Lying here, letting daydreams begin
Lost in thought, a gentle haze
Then a shadow fell across my days
Someone near, a breath so light
A tender touch, bathed in sunlight.
Is this real? Or just a plea?
Fantasy unfolding over me.
(Verse 2)
Warmth spreads slow, a subtle grace
Fingers tracing time and space
Sunscreen scent, a summer kiss
A boldness I couldn’t resist.
Wet and warm, a playful tease
Rubbed all over, finding ease.
She takes the lead, no hesitant plea
This stranger’s touch awakening me.
(Chorus)
Eyes closed tight, surrender slow
Letting go of all I know
A rising tide, a burning heat
Is this a dream? Or bittersweet?
Something wild, something free
Lost in the moment, just her and me.
(Verse 3)
Doubt creeps in, a whispered fear
This feels too much to be held near
Public sand, a reckless game
Things she’s doing, whispering my name.
A line is crossed, a boundary blurred
Passion flares, unspoken word.
Licking slow, with fervent grace
Lost in shadows of her face.
(Verse 4)
I crack an eye, a blurry view
Shades of brown and black shine through
So close now, I can almost see
The intensity consuming me.
Creamy touch, a fevered plea
This isn’t right, it can’t be she.
(Verse 5)
I wake with a start, the spell is broke
Not a lover’s kiss, but a canine stroke!
A dog? Oh God, it’s truly true.
My daydream shattered, soaked in dew.
Dirty and raw, a shameful sting
This fantasy, a ridiculous thing.
(Verse 6)
But the worst is yet to unfold
A sea of faces, stories told.
Thousands watching, judging eyes
Laughter rings beneath the skies.
The dog remains, oblivious still
While humiliation takes its fill.
Stuck in place, what can I do?
Underneath a horrified view.
(Outro)
Salt and shame, on this crowded shore
A broken daydream, forevermore.