Het was een pittige wedstrijd. We hadden uit al tegen ze gespeeld, en dat was geen pretje geweest: een enorm fysiek team. Tijdens die vorige wedstrijd waren zelfs de scheenbeschermers van een teamgenoot doormidden getrapt. We hadden toen verloren, en iedereen was zich bewust van de mogelijke gevaren. Alan had de afgelopen weken extra geoefend op springen en ontwijken.
Vandaag was het zover, en het begin was meteen slecht. In de eerste minuut kregen we al een goal tegen. 0-1. Ach ja, dacht ik nog, Alan begint op de bank, dus we zien wel hoe het loopt.
Maar toen gebeurde er iets onverwachts: de gelijkmaker! 1-1. Niemand had dat zien aankomen, en het hele spel kantelde. Langzaam werd het spel fysieker, maar we hielden goed stand. De goals volgden elkaar op: 2-1, 3-1, 3-2, 4-2, 4-3, 5-3, 5-4 en uiteindelijk 6-4.
Alan scoorde ook een prachtige goal. Vanaf het middenveld, hoog in de hoek. Onhoudbaar. Het publiek ging volledig op in de spanning, en de emoties liepen hoog op. Gedurende de wedstrijd was er en flinke heisa op de tribune. Ouders van Alan zijn teamgenootjes hadden een megafoon meegenomen, om de kinderen extra aan te moedigen, en af en toe de scheidsrechter wat tips te geven. De megafoon was al vaker aanwezig, en werd af en toe benut, maar deze wedstrijd was de megafoon blijkbaar goed opgeladen, en werd de hele wedstrijd van commentaar voorzien. Ook werd af en toe de tegenpartij genoemd, en ook de scheidsrechter werd flink genoemd.
Het kabaal trok uiteindelijk de aandacht van een directielid van de club, en deze kwam langs om te verzoeken de megafoon voortaan thuis te laten. Oei. water op gloeiende kolen was dat, en we volgde een deels gescheeuwde discussie tussen vele partijen met allemaal een andere mening. Op een gegeven moment kwamen zelfs de scheidsrechter en een paar trainers richting de tribune om de boel tot rust te manen. Tsja. Wel winst, dus mooi.




Wat zal ik zeggen. Van een half-af maar werkend hobbyproject uitgegroeid tot een mooie professionele app. Ik heb er de afgelopen tijd flink aan de mushrooms gesleuteld. Zo is er nu een uitgebreide adventure modus die perfect aansluit op de verhaallijn. Daarnaast is er een nieuwe spelvariant voor spelers die zelf willen bepalen of ze een snelle pot willen spelen of juist strategisch de diepte in willen gaan.
De kinderen waren lekker aan het spelen, de moeders lekker social aan het kwebbelen en ik ging lekker een rondje hardlopen. Ik doe dat wel vaker, maar dit keer was het ietsje anders als normaal. Vanaf een groot skatepark loop ik een rondje van ongeveer 5 kilometer door de buurt. Het zijn allemaal bergpaadjes, met af en toe een stukje asfalt. Na ongeveer een kilometer kwam ik een groep schapen tegen. Gewoon op de openbare weg. Het waren er ongeveer 15 denk ik, en vijf daarvan waren jonkies. Leuk. Ik bleef eventjes kijken, en pakte mijn telefoon voor een fototje. Een schaap kwam naar me toe, en ik dacht even, ‘Oh, wat leuk, ik zal hem aaien’.
Mijn schoonmoeder haar appartement wordt geverfd. Tijd om ongewenste plankjes en schroeven van de muur te halen, zodat de hele muur mooi strak is. Ook zijn er alvast wat nieuwe gaten in de muur geboord om dingen te kunnen verplaatsen naar een betere plek. Ana/schoonmoeder wilde ook twee schilderijen aan de muur in een van de slaapkamers. Deze waren ooit door de schoonmoeder uit Madrid meegenomen en lagen al die tijd netjes en veilig in de kast. Ze waren gemaakt door een tante van Ana, en het waren twee schilderijen met Chinese tekens/teksten erop.
Na mijn recente
Het werkt wel. Ik had flink snel de initiele versie van Mushroom Mayhem in de winkel gezet, met nog aardig wat foutjes, en met eigenlijk alleen de minimale funties om een spelletje te kunnen spelen. Ik had het sterke vermoeden dat ik zo kon voorkomen dat het spelletje weer in het slop geraakte, en ik er pas over jaren weer naar zou kijken. Het heeft gewerkt. Ondankt dat slechts rond de 20 personen mijn spel geinstalleerd hebben ben ik toch gemotiveerd, en menig avond ben ik de app aan het verbeteren en aan het fine-tunen.