Sinds de vorige eeuw heb ik mijn digitale foto’s bewaard. Mijn eerste fototoestel was de Kodak DC220, een log 1‑megapixel camera met een enorm batterijverbruik. Daarna volgden een Canon Digital Elph, een Canon Ixus, en uiteindelijk mijn huidige Canon Powershot G7X. Waarschijnlijk mijn laatste fototoestel, want tegenwoordig maak ik bijna al mijn foto’s met mijn telefoon. Die heb ik altijd bij me, dus het is veel makkelijker om een foto te nemen, maar het betekent ook dat ik minder nadenk, en dat er veel digitale rommel tussen zit.
Een paar keer per jaar zet ik de foto’s van mijn camera en telefoon in mijn archief. Dat archief begon klein: misschien 30 of 40 foto’s per jaar. Maar foto’s maken is nu zo eenvoudig, en foto’s delen of ontvangen is zo normaal geworden, dat ik inmiddels jaren heb met meer dan 10.000 foto’s. Veels te veel uiteraard. Soms voel ik me zelfs een soort digitale hoarder: iemand die zijn huis vult met alles wat hij kan vinden, maar dan digitaal. Elk screenshotje, elke mislukte foto, elke dubbele opname blijft ergens in een mapje bestaan. Het stapelt zich op zonder dat ik het doorheb, tot het punt dat het archief meer lijkt op een digitale opslagruimte dan op een verzameling herinneringen. Door bewust te snoeien maak ik het archief weer bruikbaar, een verzameling die ik kan doorbladeren zonder overweldigd te raken, waar de foto’s die overblijven echt iets vertellen over dat jaar en over mijn/ons leven. Dat is voor mij de kern van archief selectie.
Daarom heb ik een duidelijke regel ingevoerd: ongeveer 100 foto’s per jaar. En voor grote events maximaal 100 foto’s per event. De focus ligt op foto’s met familie en vrienden, aangevuld met een paar landschappen of natuurfoto’s die echt iets toevoegen. Het is dezelfde logica als bij mijn papieren albums, die bekijk ik wél af en toe, juist omdat ze alleen de foto’s bevatten die ertoe doen.
100 foto’s per jaar, 26 jaar, plus een paar grote events. Nog steeds een flinke collectie, maar eindelijk een collectie die ik kan bekijken, koesteren en onderhouden. Een archief dat weer werkt als een archief, en niet als een digitale kelder vol vergeten bestanden. Een manier om herinneringen te bewaren zonder te verdrinken in de hoeveelheid.