Eindelijk.

Ik volg de politiek niet echt. Te vaak voelt het als een eindeloze stroom van ruzies, verontwaardiging en kortetermijndenken. Toch probeer ik op globaal niveau op de hoogte te blijven, en vandaag deed ik dat door te luisteren naar de toespraak van Mark Carney in het Europees Parlement.

Wat me vooral bijbleef, was niet een specifiek voorstel of een politieke overwinning. Het was het gevoel dat hier leiders stonden die serieus nadenken over de toekomst. Over samenwerking. Over stabiliteit. Over wat we willen nalaten aan de volgende generatie.

Wat is er gebeurd? Gisteren zette Ursula von der Leyen de toon. Ze sprak over nauwere banden tussen Canada en Europa. De exacte vorm van die nieuwe relatie was nog niet duidelijk, maar in ieder geval speelde het woord “lid” daarin een rol. Stel je dat eens voor: Canada, onderdeel van Europa. Vandaag bouwde Carney overtuigend voort op die visie en benadrukte hij hoeveel beide kanten elkaar te bieden hebben. Volgende maand worden de eerste concrete stappen gezet. Voor Europese begrippen is dat onmogelijk snel, maar toch gebeurt het. Waar een wil is, is een weg. Voor het eerst in lange tijd voelde ik iets wat zeldzaam is geworden in de politiek: optimisme.