Deze maand was ik de ‘Rodriguez’. In Spanje heeft die uitspraak een mix van humor, berusting en een klein knipoogje naar vrijheid. Het idee is dat iemand achterblijft om te werken terwijl de rest van het gezin lekker op vakantie gaat. Nadat ik met de kinderen naar Nederland was gegaan, bracht ik ze naar hun moeder voor een paar weken aan het strand in Torrevieja. Na een weekendje ging ik terug naar huis om mijn verplichtingen na te komen, en zo eindigde ik als de Rodriguez.

Als de Rodriguez zit er niets anders op dan iedere dag 100% op mijn werk te focussen. Hierna het huis op orde houden, schoonmaken, eten koken, opruimen, kleding wassen, drogen, vouwen en opbergen, huisdieren verzorgen en noem maar op. Ana had nog gepoogd om me als extra taak het hele huis te laten verven, daar dat heb ik diplomatisch af kunnen wenden. Mocht ik toch nog wat schaarse vrije tijd kunnen vinden, dan is dat voor het schoonmaken van de auto, stoffen van de kastjes, herindelen van het speelgoed van de kinderen, ramen wassen, etc.

Met al deze taken is het onwaarschijnlijk dat ik nog tijd overhoud voor mezelf, maar mocht dat toch gebeuren, dan kan ik mogelijk toch nog even genieten, met een filmpje, een serie, wat muziek, rommelen met mijn laptop, lekker sporten, een boswandeling, wat bouwen aan mijn spel, sleutelen aan mijn site, een uitje met de mannen, wat winkelen, een legoset bouwen, etc. De kleine vrijheden van een Rodriguez, verstopt tussen de verantwoordelijkheden.

Vandaag was de finale van de wereldcup: Spanje tegen Argentinië. Voetbal boeit me normaal niet echt, maar toch zat ik op de bank, met een biertje naar het scherm te kijken.

En eerlijk: het was best een fascinerende wedstrijd. Spanje won met 1–0, maar het had makkelijk 15–0 kunnen zijn. Ze speelden bijna de hele tijd op de Argentijnse helft, overtikkend, steeds dichter naar het doel schuivend, elke aanval een klein kansje. Je zag de frustratie bij de Argentijnen groeien; het spel werd steeds fysieker. Een Argentijn kreeg een rode kaart en mocht naar huis. Pas in de verlenging viel de bal eindelijk goed, en toen was het snel klaar. Er ontstond wat geduw en gemopper en Trump dook nog even in beeld, en daarmee was het verhaal verteld.

Ik zat alleen thuis te kijken. Morgen moet ik weer werken, dus na het laatste fluitsignaal ging ik richting bed. Bij Ana en de kinderen was het een heel ander verhaal: daar barstte het feest los. Na de overwinning liepen ze met een hele groep kinderen naar het strand, vieren, lachen, nog even het water in. Een spontane zomeravondviering die je alleen krijgt wanneer je met z’n allen in de euforie hangt.

Een keer per jaar probeer ik een beetje tot rust te komen in Nederland. De kinderen weten al precies wat we normaal gesproken doen. Rondhangen in het dorp en thuis bij oma Nel. Kolonisten van Catan (met onze eigen regels) spelen. Op bezoek bij familie en vrienden, en eigenlijk vooral een beetje relaxen en een beetje proeven aan hoe mijn leven vroeger was. Het meer, het strand, het dorp, de witte kerk, een tochtje naar Leiden, en niet veel meer.

Ana houd meer van een ander soort vakantie waar activiteiten er ervaringen zich in hoog tempo opvolgen. Ik kies steeds vaker voor gemak. Lekker een ijsje halen bij likkie. Een geocache zoeken in het dorp. Een tochtje om een paling te kopen. Een wandeling over strand met een kroket als afsluiting. Heerlijk.

Wel probeer ik ieder jaar een leuke activiteit in te plannen. Wadlopen, Volendam, Efteling, Rotterdam. Dit jaar wil ik een tochtje doen naar Limburg. De provincie van mijn peetouders, waar ik menig vakantie zelf heb doorgebracht. Het drielanden punt bekijken, in een grot afdalen, en een lekkere vlaai eten. Dit jaar zien we nog wel. De tocht naar Limburg heb ik toch maar geannuleerd omdat de familie in Nederland de situatie als ‘bloedheet’ bestempelde, en dat is niet het beste moment om naar Limburg te gaan.