Europe en Canada

Geplaatst op 17/09/26 door adrie

Eindelijk.

Ik volg de politiek niet echt. Te vaak voelt het als een eindeloze stroom van ruzies, verontwaardiging en kortetermijndenken. Toch probeer ik op globaal niveau op de hoogte te blijven, en vandaag deed ik dat door te luisteren naar de toespraak van Mark Carney in het Europees Parlement.

Wat me vooral bijbleef, was niet een specifiek voorstel of een politieke overwinning. Het was het gevoel dat hier leiders stonden die serieus nadenken over de toekomst. Over samenwerking. Over stabiliteit. Over wat we willen nalaten aan de volgende generatie.

Wat is er gebeurd? Gisteren zette Ursula von der Leyen de toon. Ze sprak over nauwere banden tussen Canada en Europa. De exacte vorm van die nieuwe relatie was nog niet duidelijk, maar in ieder geval speelde het woord “lid” daarin een rol. Stel je dat eens voor: Canada, onderdeel van Europa. Vandaag bouwde Carney overtuigend voort op die visie en benadrukte hij hoeveel beide kanten elkaar te bieden hebben. Volgende maand worden de eerste concrete stappen gezet. Voor Europese begrippen is dat onmogelijk snel, maar toch gebeurt het. Waar een wil is, is een weg. Voor het eerst in lange tijd voelde ik iets wat zeldzaam is geworden in de politiek: optimisme.

Ierland: Hoogte- en dieptepunten

Geplaatst op 15/08/26 door adrie

Het was een leuke reis. Een beetje stressvol, en we hebben heel wat rondgereden, maar al met al was het genieten.

De winnaars/de beste uitstapjes tijdens onze trip waren:

Miljoenen stenen pilaren, vlak bij de oceaan (giants causeway)
Een schaap aaien
Twee dagen verblijven in een kleine pod. BBQ, hottub, konijnen, hout zoeken voor de vuurkorf (Kinelarty luxery glamping pods)
Het strand (dat verrassend veel leek op een Nederlands strand)
Indrukwekkende kliffen (cliffs of moher)
Een pint met een curry

De verliezers (voor mij):

Belfast. Ik moet eerlijk zijn: ik had moeite met deze stad, vooral door de sfeer die de muurschilderingen creëren. Veel tours richten zich op schilderingen over vroegere conflicten, en de personen die worden afgebeeld waren betrokken bij zeer gewelddadige gebeurtenissen. Ze zo prominent zien , bijna gevierd, en aangeduid als ‘vrijwilligers’ voelde voor mij onwerkelijk. In mijn hoofd werd ‘vrijwilliger’ gebruikt als synoniem voor mensen die daden hebben gepleegd die ik diep verontrustend vind.
Toen ik mijn vrienden vertelde dat mijn eerste stap om de stad te verbeteren zou zijn om al die muren over te schilderen, begrepen ze me totaal niet.
Het vreemde is dat de mensen ongelooflijk vriendelijk waren. Het was de enige plek waar iemand zijn hele levensverhaal met me deelde terwijl we op de bus wachtten, en de enige plek waar het vragen naar de weg ertoe leidde dat een vrouw eerst in het Welsh begon en meteen overschakelde naar Engels toen ze mijn gezicht zag.

Heel warme mensen, maar voor mij voelde de stad zelf zwaar en somber.

Heel lange ritten, veel tijd in de auto. Op veel dagen zaten we tussen de 2 en 6 uur in de auto. Best veel, en behoorlijk stressvol.
Spaanse eettijden. Laat eten, zoals in Spanje, is niet hoe het in Ierland gaat. Na 22:00 een plek vinden om te eten was geen fijne ervaring, en we eindigden vaak met fastfood of Chinees.
Laatste dag. Stress. Vroeg opstaan, ruim 3 uur rijden naar het vliegveld om de auto in te leveren, een bus nemen naar de terminal, inchecken en het vliegtuig nemen. Geen ontbijt, geen lunch, alleen koffie. En na aankomst de bus naar huis nemen en nog 15 minuten lopen met vier enorme tassen. Niet de beste manier om een vakantie af te sluiten, dat is zeker.

Ierland: 1 foutje

Geplaatst op 10/08/26 door adrie

Een waterval, daarna een kasteel, en daarna nog een kleine verrassing. Het huisje dat we geboekt hadden bleek alleen 200 km verderop te liggen. Oef. Nou ja, kan gebeuren. We kwamen laat aan, maar met een kleine bbq werd het toch nog gezellig.

De volgende ochtend gingen we vroeg op pad, richting een strandje. Maar al snel kwam de route me verdacht bekend voor… Het strand lag slechts 5 km van het kasteel waar we gisteren waren. Dus weer 200 km rijden. En na het strand, plus een paar bezienswaardigheden in de buurt, nog eens 200 km terug.

Uiteindelijk tikten we 600 km weg (en dus ook 6 uur van de vakantie) die we makkelijk hadden kunnen vermijden als ik niet blind op de AI had vertrouwd. Jammer genoeg kwam ik daar pas achter toen het al te laat was.

Ierland: Planning

Geplaatst op 06/08/26 door adrie

Een bezoek aan Ierland met de familie, dat is natuurlijk helemaal top. Van 6 tot 15 augustus zijn we gezellig op ontdekkingsreis. We gaan met vrienden, in totaal zijn we met achten, dus het wordt gezellig. Ana heeft samen met Nuria een mooie planning gemaakt voor de reis. Flink wat tijd moeten we in de auto spenderen, maar goed, er is over nagedacht, dus het zal hopelijk meevallen.
Dit is vooralsnog het plan. Als we terug zijn zal ik een reis evaluatie plaatsen.

Flink wat plekken zien en meemaken is natuurlijk een belangrijk aspect van de vakantie. Vooralsnog lijkt de planning perfect om flink wat verschillende kanten van Ierland te ontdekken. Ik heb ook mijn eigen wensen voor deze vakantie; een beetje ruiken aan het Ierse leven, en dat is volgens mij helemaal niet zo moeilijk. De dag beginnen met een lekker groot ontbijt, en de dag afsluiten met een heerlijke pint in de pub. Dat voelt als een goede manier om Ierland te beleven.

Lanzarote, een lang weekend

Geplaatst op 05/04/26 door adrie

Timanfaya! We zijn opnieuw bij Lanzarote langs geweest. We gaan dit keer met twee families: vijf (5!) kinderen en drie volwassenen. De eerste dag na aankomst de auto opgehaald en gelijk sightseeing. De eerste stop was Mirador del Mar, voor een mooi uitzicht over het nabijgelegen eilandje La Graciosa. Hierna door naar de Cueva Verde, een leuke tour door een lavatunnel. Na de tunnel gingen we naar Jameos del Agua, een stukje ingestorte lavatunnel met flink wat kleine blinde witte krabben die alleen op Lanzarote leven. De ingestorte lavatunnel is flink onder handen genomen door een lokale beroemdheid, César Manrique. Tot slot naar onze villa, het zwembad bekeken en twee geocaches gevonden aan het pad langs het strandje vlakbij.

De tweede dag zijn we naar het centrum van het eiland gereden, naar de vulkaan Timanfaya. Wel eerst 90 minuten in de rij, maar toen konden we gelijk mee met een mooie bustocht door het vulkaangebied. Na de vulkaan gingen we door om een paar mooie rotsformaties te zien, een soort scheuren in het landschap. Hele mooie plek voor een paar leuke foto’s.

La Graciosa! De derde dag naar het eiland La Graciosa, dat we de eerste dag al vanaf het uitkijkpunt hadden gezien. Een halfuurtje met de boot, en daarna hebben we broodjes gekocht en een paar fietsen gehuurd voor een flinke tocht over het eiland. Verdwalen kon niet, want er is maar één duidelijke route. Bij een van de strandjes met Alex wat zout gevonden. Het zout zag er redelijk schoon uit, dus ik heb een beetje meegenomen om later wat mee te maken. Met de laatste boot weer terug en weer naar de villa.

De laatste dag rustig aan gedaan. Uitchecken en weer richting vliegveld, op naar huis. Het was een vermoeiend maar leuk uitje!

Timanfaya – Vulkanisch maanlandschap, lange rij, en mensen

Geplaatst op 03/04/26 door adrie

We hebben een leuk avontuur beleeft, goed om nog een flinke tijd over te lachen. Tijdens de 90 minuten in de rij om de vulcaan Timanfaya te kunnen bekijken stapte we af en toe uit om de benen een beetje te strekken. Een van deze keren liep ik misschien een meter naast de auto over wat vulkaan stenen, en prompt kwam er iemand langs om me te vertellen dat dat toch echt niet kon. De droge levensloze vulkaan grond vlak naast de geasfalteerde weg was een no-go, en moest beschermd worden. Ik stapte uiteraard weer snel op de weg, terwijl ik me stilletjes afvroeg wat mogelijk het effect kon zijn van een stap op de zwarte stenen.

Een paar minuten later riep Alex me. Hij had een foto gemaakt van het vulkaan landschap met wat raars. We bekeken samen de foto en moesten concluderen dat het een been was, of iets dergelijks. Bijna zeker een mens. Een nieuwe foto en verdere observatie leerde ons dat het een dame was, die ongeveer 100 meter het vulkaan landschap was ingetrokken, om ter plekke te poepen. Een gevalletje van als je moet, dan moet je. In ieder geval is het een beetje bemesting van de nagenoeg dode grond, misschien kan er nu een plantje ontspruiten.

Hilariteit in onze auto. De kritiek op mijn stap op de grond was nu wel erg overdreven.

Tenerife & Emilia

Geplaatst op 14/12/25 door adrie

Miguel, de peetoom van Alex en pan-peetoom van Alan, was uitgenodigd om een praatje te houden op een congres. Hij heeft al vaker congressen over de hele wereld bezocht, maar dit keer was het in Tenerife. Lekker dichtbij, dus voor ons ideaal om er een weekendje langs te gaan. We pakken de auto en nemen zaterdag de ferry heen, en zondagavond weer terug. Lekker makkelijk. Wel missen we de voetbalwedstrijd van Alan, maar dat maken we wel goed met alle leuke activiteiten die we gepland hebben.

Het plan
We nemen de pont zodat we de auto kunnen meenemen. Het plan voor zaterdag is een bezoek aan een leuk avonturenbos. Daarna gaan we rondkijken in het gehuchtje in de buurt waar we een kamer hebben geboekt, een restaurantje zoeken en misschien nog een geocache meepakken. Op zondag willen we, als het weer het toelaat, naar het hoogste punt van Spanje: El Teide. Daarna keren we weer terug naar huis.

Het uiteindelijke avontuur
Overal regenbogen! Oh jee, er was een flinke storm op komst… Emilia. Heel veel publieke en semi-publieke activiteiten werden geannuleerd. De voorspelling voor zaterdag was hoge golven (tot 12 meter!) en veel wind. Niet de beste situatie voor een boottocht naar Tenerife, maar het is niet anders. We hadden de eerste boot van zaterdag. Ook gelijk de laatste, want hierna werden alle tochten geannuleerd. Het was een interessante tocht.

Het bosavontuur werd eerst uitgesteld en daarna geannuleerd. De Teide was off limits. Dus dan maar wat alternatieven: langs een paar antieke piramiden geweest, een paar uitkijkpunten bezocht, een hele mooie geocache gevonden, het museum van de wetenschap, heerlijk gegeten, Miguel naar het vliegveld gebracht, en met de boot rustig weer terug naar huis. Ondanks de annulering van bijna al onze plannen hebben we gelukkig toch genoten van het weekendje weg.

Sinterklaas

Geplaatst op 06/12/25 door adrie

Barbacan! Ieder jaar komt de Sint langs bij het hotel Barbacan in Maspalomas, in het zuiden van het eiland. Het hotel is een favoriete bestemming voor veel Nederlandse gasten, en misschien daarom hebben ze de Nederlandse tradities volledig omarmd. Sinterklaas komt langs voor alle Nederlandse kinderen die in het hotel verblijven, maar ook Nederlanders op Gran Canaria zijn welkom en krijgen soms zelfs een uitnodiging toegestuurd.

Wij gaan er bijna ieder jaar heen, inmiddels al zo’n veertien jaar. Elk jaar weer arriveert de Sint in zijn cabrio, soms vergezeld door een ritmische band, en altijd met een flinke groep Pieten. Daarna verplaatst het feest zich naar binnen, waar alle kinderen een klein cadeautje uit handen van de Sint ontvangen, afgewisseld met muzikale optredens en natuurlijk heel wat lekkers om van te snoepen.

Het was leuk, maar we kunnen wel merken dat de kinderen steeds groter worden. Mogelijk was dit de laatste keer dat we de sint bezocht hebben, of misschien volgend jaar nog. We weten het niet zeker, maar het eind lijkt wel in zicht.

Barranco de los Carnicalos – Ravijn van de Torenvalken

Geplaatst op 09/11/25 door adrie

Een leuke en eenvoudige route. Je parkeert op het kleine parkeer terreintje en je volgt simpelweg het water naar het uiteindelijke doel van de route, een mooi watervalletje. Ondertussen loop je ongeveer drie kilometer heen en drie kilometer weer terug. Over een smal paadje, onder tunnels van riet door, over smalle muurtjes. Regelmatig moet je over het water heen springen. Af en toe moet je een beetje voorzichtig zijn! Halverwege zijn er een paar mooie plekjes voor een picnic (dus vergeet niet wat eten en drinken mee te nemen). Als het erg warm weer is kun ze zelfs nog even in het water springen.

El Chuleton

Geplaatst op 24/10/25 door adrie

Een chuletón is een grote ribeye steak met bot. Deze steaks zijn enorm, meer dan 1 kilo, en bedoeld om te delen. In Spanje is het veel meer als ergens uit eten. Het is een sociale gebeurtenis en iets om samen met vrienden van te genieten. Sinds begin dit jaar gaan we met ‘de mannen’ af en toe naar El Chuleton. Dani, Diego en ik. Allemaal in hetzelfde schuitje met kinderen in vergelijkbare leeftijden (wat ook de reden is dat we elkaar kennen). De kinderen gaan/gingen naar dezelfde school. Ze voetballen samen, zitten op dezelfde volleybal les, en we zijn lid van dezelfde zwemclub. Flink wat weekeinden trekken we samen op.

Chuleton! Ongeveer een keer in de maand, of soms om de maand, hebben we hetzelfde ritueel. We vertrekken van het plein waar we allemaal in de buurt wonen met de auto richting het restaurant. Hier beginnen we met een biertje en kiezen een enorm stuk vlees van tussen de één en de twee kilo. Het vlees wordt klaargemaakt, en we krijgen de Chuleton geserveerd, waarbij we zelf op een hete steen de laaste finetuning kunnen doen. Uiteraard vergezeld door een lekkere rode wijn. Dan is het eten en vooral genieten. We gaan op donderdag, want dan is er altijd plek en hoeven we niet te reserveren of te wachten.

Tot slot nog een koffie, en daarmee zit het er weer op. We zijn meestal zo’n 50/60 euro per persoon kwijt, maar oh, wat is het genieten. Af en toe spelen we met het idee om eens een ander restaurant te proberen, zodat we ook elders de chuletón kunnen proeven. Toch hebben we die stap nog niet durven zetten en houden we vast aan onze vertrouwde traditie, in ‘ons’ restaurant. Ik vermoed dat de sfeer en kwaliteit die we bij El Chuleton hebben gevonden nauwelijks te overtreffen zijn, en dat een verandering van locatie vrijwel zeker tegen zal vallen.