Van de school van Alex en Alan hebben we een officiële mail ontvangen. In deze mail wordt gesteld dat de school nu eindelijk gaat optreden tegen wanbetalers! Dat klinkt natuurlijk goed, maar toch heb ik mijn bedenkingen hierbij. Niet omdat wij zelf ook wanbetalers zijn, nee, wij betalen (gelukkig) netjes alles wat betaalt moet worden. Maar toch zijn er een aantal zaken die schijnbaar niet helemaal netjes zijn.
- De school is officieel gratis. De overheid betaalt alles voor de kinderen. Toch vraagt de school een vrijwillige bijdrage van rond de 50 euro per maand per kind. Deze vrijwillige bijdrage is vreemd genoeg verplicht.
- Als reden voor de verplichte vrijwillige bijdrage worden allerlei vaagheden genoemd, maar een specificatie hebben we nog nooit gezien en eerlijk gezegd verwacht ik deze ook nooit te krijgen.
- Sommige ouders weigeren uit principe de verplichte vrijwillige bijdrage te betalen.
- Om de wanbetalers van de verplichte vrijwillige bijdrage te straffen worden nu de volgende maatregelen genomen:
- Ouders die niet betalen krijgen geen inzicht meer in de cijfers van hun kind via de school website
- Kinderen mogen niet meer mee op excursies
- Kinderen mogen niet meer te vroeg gebracht worden of te laat opgehaald
- Bij alle extras die de school biedt aan de kinderen worden mogelijk de kinderen van wanbetalers uitgesloten
Het lijkt er sterk op dat de school door middel van de kinderen een flinke druk wil uitoefenen op de ouders. Ik twijfel of dat echt de juiste manier is, en vermoed dat de mail van de school nog een staartje gaat krijgen.
De Efteling was erg leuk, nee, fantastisch. Alex heeft genoten van de Symbolica rit, de droomvlucht, fata morgana, de Pirana, het rondje over het meer, de ‘Joris en de draak’-achtbaan, de Ravenstein show, de misselijk makende villa volta, holle bolle Gijs, het sprookjesbos, langnek, de afsluitende watershow en nog veel meer. Bij de achtbaan zat hij rillend naast me, maar hij vond het leuk. Zo snel was ie nog nooit gegaan. In de Pirana werd tot grote hilariteit zijn moeder een beetje nat, waarna zowel Alex als ik ook een flinke hoeveelheid water over ons heen kregen, en we een tijdje zeiknat door het park liepen.
Met pas twee jaar gaat de ontwikkeling van Alan supersnel. Mede dankzij zijn grote broer die als perfect voorbeeld dient is Alan al met heel veel zaken vergevorderd. Soms verbaas ik me echter toch nog, zoals gisteren. Alan is bezig met het ontdekken van de subtiele kunst van het beïnvloeden. Zorgen dat met allerlei kleine acties een bepaalde toekomst waarschijnlijker wordt. Voor een twee jarig kind is dat natuurlijk een enorme prestatie, die ik zelfs bij zijn veel grotere broer nog niet zo duidelijk heb gezien.
Gewoon lekker sporten. Dat is niet alleen leuk, het is ook nog eens super gezond. Alex gaat twee keer per week naar taek wondo, en dat betekend in zijn geval voornamelijk een uurtje rennen, springen, obstakel banen en af en toe schoppen of slaan tegen een matje of een denkbeeldige vijand.
