Eindelijk.

Ik volg de politiek niet. Te vaak voelt het als een eindeloze stroom van ruzies, verontwaardiging en kortetermijndenken. Toch probeer ik op globaal niveau op de hoogte te blijven, en vandaag deed ik dat door te luisteren naar de toespraak van Mark Carney in het Europees Parlement.

Wat me vooral bijbleef, was niet een specifiek voorstel of een politieke overwinning. Het was het gevoel dat hier leiders stonden die serieus nadenken over de toekomst. Over samenwerking. Over stabiliteit. Over wat we willen nalaten aan de volgende generatie.

Ursula von der Leyen zette gisteren de toon. Carney bouwde daar vandaag overtuigend op voort en voor het eerst in lange tijd voelde ik iets wat in de politiek zeldzaam is geworden: optimisme.