Vandaag was er een ‘nieuwe’ in de klas. De perfecte manier om een beetje spaans te oefenen, dus ik trap af met een ‘Hola! ¿Cómo te llamas?’ (Hallo! Hoe heet je?). Als reactie kreeg ik in goed spaans een onverstaanbare naam te horen, direct gevolgt door de tweede standaard aangeleerde zin. ‘¿De dónde eres?’ (Waar kom je vandaan?). Ik verklaar netjes dat ik uit Leiden kom, en pareer de vraag met een eenvoudige ‘¿Y tú?’ (En jij?). En toen bleek mijn fout.
De nieuwe persoon kwam uit Madrid. Raar om dan spaanse les te gaan volgen op het niveau van een zee-egel. Maar de nieuwe persoon bleek de schrijfster te zijn van ons boek (uiteraard is de mijne nu gesigneerd), en ze wilde onze les bijwonen omdat ze een of andere master degree wilde halen. Aan het eind van de les vroeg ze ook nog om twee mensen om geinterviewd te worden en ik laat mij gemakkelijk aan het spek binden dus volgende week worden mijn wereldvreemde ideeen weer wat verder verspreid.
Eerst zouden we met z’n drieën gaan, daarna met zijn zessen. Toen werd het Tunesië in plaats van Madeira, toen hebben we toch voor vier personen een reis naar Madeira geboekt en nu gaan we waarschijnlijk met z’n vijven als dat nog lukt.
‘Je gaat het weer doen’. Dit is een uitspraak van een collega nadat ik mijn plannen vertelde. En ik ga het inderdaad weer doen, weer een avontuur beleven. Ik heb al een tijdje het gevoel dat ik mijn leven graag een andere kant op wil laten lopen. Het klinkt misschien vreemd, maar ik wil meer, veel meer en ik geloof dat ik dit meer kan krijgen als ik een beetje meer risico neem in mijn leven.
Afgelopen weekend was ik in madrid op zoek naar een verblijfplekje. Ik wil voor drie maanden een kamer huren bij een spanjaard of bij meerdere spanjaarden, zodat ik naast de taal ook de cultuur kan leren. Het lijkt me een bijzonder leuke ervaring. 
