Wat doe je zoal na een koninginnenach? Ik had bijzonder weinig trek in een koninginnedach, dus heb ik een Supernatural maraton gehouden.

Een bijzonder coole serie over demonen, geesten en van alles aan nare shit. En natuurlijk een hoopgevende kant. Twee broeders in een coole kar, met coole muziek en lekker veel geweld die een einde maken aan alles wat slecht is. Soms met wat tegenslag, maar altijd met een redelijk happy end. Alhoewel, er gaan soms wel honderden mensen dood, maar de meeste good guys blijven leven.

Een leuke serie, maar na 21 keer 40 minuten kijkplezier raak je wel een beetje paranoia. Ik ben dan ook blij dat ik voorlopig niet hoef te zwemmen, in een bos ben, hoef te vliegen, in een auto zit, etc. Alleen vannacht het donker te zien overleven.

Bijna is het zover… dan kunnen we eindelijk weer de verjaardag van onze koningin vieren. En natuurlijk bruut feesten tijdens de nach :-p

Twee verdiepingen lager wonen ze. Een gezinnetje met kinderen. Op zich helemaal niks mis mee, maar ik begrijp niet hoe ze het doen. Hun huis is exact even groot als het mijne. Ik heb een grote woonkamer, een slaapkamer en een rommelhok. Ik woon hier alleen en misschien is het huis een beetje te groot voor mij. Vroeger was mijn woonkamer schijnbaar kleiner en was er sprake van nog een extra slaapkamer.

Twee verdiepingen lager. Een man, een vrouw, twee zoontjes en een dochtertje. Dit valt nog net logistiek te regelen. Man en vrouw op de plek waar mijn slaapkamer is. De zoontjes samen op de plek van mijn rommelhok, en het dochtertje op de plek waar voorheen een slaapkamer was, maar dat nu deel uitmaakt van mijn woonkamer. Goed, het zal redelijk druk zijn, maar het past.

Maar nu het vreemde. De huisdieren. Het gezin heeft 4 (ja, vier!!) honden en een papagaai. Twee honden van gemiddelde omvang, een grote hond met lang krullend haar, en een jonkie met de potentie om flink groot te worden. Het is me een raadsel waar ze die beesten stoppen.

Muilpeer,
Okkernoot,
Oorvijg.

Mooie oudhollandse taal. Ook leuk om nu nog te gebruiken in een dreigende zin (uiteraard grappig bedoeld). Alleen zullen de reacties niet echt indicatief zijn voor een uiting van angstgevoelens.

Ieder half jaar gebeurt hetzelfde. Ik ga naar de tandarts alwaar ik eerst 10 minuten moet wachten, ongeacht welke tijd mijn afspraak was. Hierna doet de tandartsassistente al het werk. Daarna is het even wachten op de tandarts zelf, die tegelijkertijd in twee verschillende kamers twee mensen behandeld.
De tandarts kijkt zelf even (hooguit 2 minuten) en verlaat de kamer weer. De assistente kan alles afronden en schoonmaken, en ik kan weer gaan.
Deze twee minuten tandartswerk kost mij een uur aan reistijd, 10 minuten wachttijd, 15 minuten voorbereid- en afrondtijd met de assistente en rond de 40 euro… Arghhhh!

Zojuist zag ik een reclame op tv over moccasins! Mijn vroegere schroeisel. Bij scapino zijn de moccasins in de aanbieding en laat ik die nu al twee jaar geleden gehad hebben! Wat rest is de vraag of …
· de mode nu alweer terugkomt,
· ik mijn tijd ver vooruit ben,
· scapino achter de feiten aanloopt,
· moccasins een tijdloos verschijnsel zijn.
Zullen we het ooit weten?

Lekker makkelijk. Geen rompslomp en bijna alles kan online bij de postbank. Tenminste, alles kon online. Sinds kort namelijk niet meer. Er moet gekloot worden met TAN-codes, 06-nummers, SMS-en en vanalles. Goed, als het onveilige zaken betreft, zoals al je geld overmaken naar een vage rekening dat is dit een goed iets. Maar om je eigen spaargeld over te maken naar je eigen betaalrekening?!?? Wat een gekloot!

Voor eenvoudige bankzaken was de postbanksite altijd een pareltje van eenvoud, maar nu, ik moet mijn 06-nummer wijzigen en TAN-codes aanvragen (?), is het een oerwoud van ingewikkeldheid. Gelukkig heb ik mijn visa nog. Kan ik nog een maandje geld uitgeven.

Tsja, wat zal ik zeggen. We zaten niet in beeld, want we waren redelijk laat met arriveren en de drank was gratis. Verder is er eigenlijk bijzonder weinig te melden. Nou ja, ik heb een keer een live opname meegemaakt, maar echt een ervaring was het niet.

Sinds de oktoberfeesten in München vorig jaar ben ik in het bezit van een souvenier. Een grote koek in de vorm van een hart, mooi opgemaakt. In Duitsland liep iedereen ermee en was het hét souvenier.

Zaterdag werd mijn aandacht gevestigd op dat ding, dat sinds München aan mijn muur hing. En vandaag viel het mij op… De houdbaarheidsdatum. Blijkbaar is de koek houdbaar tot 35 januari 2008. Hebben onze Duitse buren toch een klein beetje hun Gründlichkeit laten varen :-p.

3 april ga ik het meemaken en zit ik samen met een aantal vrienden voor de eerste keer bij een televisie opname. Een leuk en apart uitje! Maar het programma is dan wel weer een beetje vaag; ‘Spuiten en Slikken‘, waarbij ze allerlei randverschijnselen van onze verveelde en naar avontuur hongerende maatschappij onderzoeken. Ik ben benieuwd wat we gaan meemaken.