Nadat ik mij een beetje had verdiept in cryptovaluta en blockchains, besloot ik mijn eigen experimentele munt te maken: L365.

In tegenstelling tot Bitcoin maakt L365 geen gebruik van een blockchain. Voorlopig gebruikt het simpelweg een database op mijn website om saldi en transacties bij te houden.

Gebruikers kunnen elke dag gratis 10 munten ontvangen, zolang de voorraad strekt. Ze kunnen munten naar elkaar versturen, ze verzamelen en ze in de toekomst besteden aan nieuwe functies en experimenten.

Net als bij iedere andere valuta hangt de waarde van L365 af van de vraag of mensen er nut in zien en bereid zijn de munt te gebruiken. Omdat L365 wordt opgeslagen in een database die ik beheer, speelt vertrouwen ook een belangrijke rol. Gebruikers moeten erop vertrouwen dat ik het systeem eerlijk beheer, de administratie correct bijhoud en niet zomaar munten toevoeg of verwijder zonder daar transparant over te zijn.

Is L365 een echte cryptovaluta? Niet helemaal. Is het een manier om veel van dezelfde ideeën rond geld, vertrouwen, eigendom en waarde te verkennen? Absoluut.

Het is ingewikkeld. Als je geen bank hebt on in te vertrouwen, dan moet je iets maken dat door iedereen te controleren is. Iets wat iedereen snapt. Een lijst met alle munten die er zijn, en alle acties die op de munten zijn uitgevoerd. Een lijst opgeslagen op ontzettend veel computers. Deze verzameling van lijsten heeft iemand de blockchain genoemd. Een blockchain is in feite een gedeeld grootboek. Duizenden computers kunnen een kopie van dezelfde transactiegeschiedenis bewaren. Telkens wanneer munten van de ene persoon naar de andere worden gestuurd, werkt het netwerk dit grootboek bij.

Het voordeel hiervan is dat geen enkele persoon eigenaar is van of controle heeft over de database. Het netwerk zelf controleert en verifieert de transacties.

Voor ons project hebben we geen duizenden computers nodig. We kunnen beginnen met een eenvoudige database op één server. Het zal niet gedecentraliseerd zijn, maar het stelt ons wel in staat om veel van dezelfde ideeën te verkennen.

In dit experiment vervul ik in feite de rol van centrale bank. Ik bepaal hoeveel munten er bestaan, ik beheer de database en ik kan transacties verifiëren. Dat betekent dat het vertrouwen in de munt niet alleen gebaseerd is op de software, maar ook op het vertrouwen dat gebruikers in mij stellen.

De eerste stap om mijn eigen crypto te maken is eenvoudig. Ik moet beginnen met proberen te begrijpen wat het is, en misschien even belangrijk wat het niet is. Geld is iets waarvan mensen afspreken dat het waarde heeft. In een ver verleden werden munten vaak gemaakt van waardevolle metalen zoals goud of zilver. Later werd papiergeld populair omdat het makkelijker mee te nemen was. Aanvankelijk konden sommige bankbiljetten worden ingewisseld voor een vaste hoeveelheid goud die door een bank werd bewaard.

Na verloop van tijd hebben de meeste landen de koppeling tussen geld en goud losgelaten. Tegenwoordig zijn de euro en de meeste andere valuta waardevol omdat mensen erop vertrouwen dat anderen ze zullen accepteren in ruil voor goederen en diensten.

Cryptovaluta werken anders. Het is digitaal geld dat alleen op computers bestaat. Er is geen centrale bank die het uitgeeft en geen kluis vol goud die het ondersteunt. In plaats daarvan vertrouwen cryptovaluta op een netwerk van computers dat een gezamenlijk eigendomsregister bijhoudt, ook wel een blockchain genoemd. Dit register maakt het mogelijk om munten rechtstreeks tussen gebruikers over te dragen, zonder dat een bank de saldi hoeft bij te houden.

Net als traditioneel geld hebben cryptovaluta waarde omdat mensen bereid zijn ze te accepteren, te verhandelen en te gebruiken. Of die waarde stijgt of daalt, hangt volledig af van vraag en aanbod, vertrouwen en bruikbaarheid.

In de volgende post kijken we naar de blockchain: de technologie die het mogelijk maakt dat cryptovaluta kunnen functioneren zonder een centrale bank.