Het is ingewikkeld. Als je geen bank hebt on in te vertrouwen, dan moet je iets maken dat door iedereen te controleren is. Iets wat iedereen snapt. Een lijst met alle munten die er zijn, en alle acties die op de munten zijn uitgevoerd. Een lijst opgeslagen op ontzettend veel computers. Deze verzameling van lijsten heeft iemand de blockchain genoemd. Een blockchain is in feite een gedeeld grootboek. Duizenden computers kunnen een kopie van dezelfde transactiegeschiedenis bewaren. Telkens wanneer munten van de ene persoon naar de andere worden gestuurd, werkt het netwerk dit grootboek bij.
Het voordeel hiervan is dat geen enkele persoon eigenaar is van of controle heeft over de database. Het netwerk zelf controleert en verifieert de transacties.
Voor ons project hebben we geen duizenden computers nodig. We kunnen beginnen met een eenvoudige database op één server. Het zal niet gedecentraliseerd zijn, maar het stelt ons wel in staat om veel van dezelfde ideeën te verkennen.
In dit experiment vervul ik in feite de rol van centrale bank. Ik bepaal hoeveel munten er bestaan, ik beheer de database en ik kan transacties verifiëren. Dat betekent dat het vertrouwen in de munt niet alleen gebaseerd is op de software, maar ook op het vertrouwen dat gebruikers in mij stellen.