IJs experiment

Ik moest toch langs de IKEA, dus ik heb eventjes leuk de producten bekeken. Mijn oog viel een een setje ijs makers. Deze hadden we vroeger ook (toen ik zelf klein was), en ik vond het leuk om weer eens met een paar eigen smaken te experimenteren.

Het idee: Iedereen proeft elke smaak en rangschikt ze van lekkerst naar minst lekker.

De smaken:

  • Sinasappel
  • Appel pure en een vleugje citroen
  • Kiwi
  • Cola
  • Aquarius
  • 0.0 Bier

De resultaten:

Classificering Alan Alex Adrie
1 – Goud! Aquarius Aquarius Sinasappel
2 – Zilver Sinasappel Sinasappel Aquarius
3 – Brons Appel Cola Cola
4 Cola Appel Appel
5 Kiwi Kiwi Bier
6 – Laatste Bier Bier Kiwi

Alan en Alex hadden een paar goede ideeen, een koffie ijsje voor mij, een yogurt ijsje met vanille en stragliatelli smaak, en een chocolademelk ijsje. Dit wordt het volgende experiment.

Europe en Canada

Eindelijk.

Ik volg de politiek niet echt. Te vaak voelt het als een eindeloze stroom van ruzies, verontwaardiging en kortetermijndenken. Toch probeer ik op globaal niveau op de hoogte te blijven, en vandaag deed ik dat door te luisteren naar de toespraak van Mark Carney in het Europees Parlement.

Wat me vooral bijbleef, was niet een specifiek voorstel of een politieke overwinning. Het was het gevoel dat hier leiders stonden die serieus nadenken over de toekomst. Over samenwerking. Over stabiliteit. Over wat we willen nalaten aan de volgende generatie.

Wat is er gebeurd? Gisteren zette Ursula von der Leyen de toon. Ze sprak over nauwere banden tussen Canada en Europa. De exacte vorm van die nieuwe relatie was nog niet duidelijk, maar in ieder geval speelde het woord “lid” daarin een rol. Stel je dat eens voor: Canada, onderdeel van Europa. Vandaag bouwde Carney overtuigend voort op die visie en benadrukte hij hoeveel beide kanten elkaar te bieden hebben. Volgende maand worden de eerste concrete stappen gezet. Voor Europese begrippen is dat onmogelijk snel, maar toch gebeurt het. Waar een wil is, is een weg. Voor het eerst in lange tijd voelde ik iets wat zeldzaam is geworden in de politiek: optimisme.

AI race

Na de eerste doorbraken in de Verenigde Staten werd AI-technologie snel beschikbaar voor de rest van de wereld. Er stond veel geld op het spel, en langzaam bewegen werd als een risico gezien. De vraag naar processoren en geheugen schoot omhoog, waardoor de prijzen stegen. De Verenigde Staten reageerden door de export van geavanceerde chips naar China te beperken. Deze beperkingen troffen niet alleen Amerikaanse bedrijven, maar ook buitenlandse ondernemingen die afhankelijk waren van Amerikaanse technologie. Hierdoor werd China gedwongen om andere manieren te vinden om concurrerend te blijven.

Zonder dezelfde toegang tot de meest geavanceerde hardware richtten Chinese bedrijven zich sterk op software-optimalisatie. In plaats van uitsluitend te vertrouwen op krachtigere chips, werkten zij aan efficiëntere AI-systemen. Er verschenen steeds meer modellen, die elk hun eigen verbeteringen introduceerden en de technologie op verschillende manieren vooruit hielpen.

Europa kiest ondertussen voor een andere aanpak. In plaats van naar de finish te sprinten, ligt de focus op stabiliteit op de lange termijn, regelgeving en veiligheid. Of dit uiteindelijk wijsheid of terughoudendheid blijkt te zijn, moet nog blijken. De Europese structuur maakt snelle, gecoördineerde actie lastig, omdat besluiten vaak de instemming vereisen van veel landen en instellingen.

Het meest opmerkelijke aspect van de AI-race is dat niemand deze volledig begrijpt. We weten dat grotere modellen, meer data en meer rekenkracht over het algemeen betere resultaten opleveren. Verbeteringen volgen elkaar in een steeds hoger tempo op. Wat vroeger maanden of jaren kostte, kan nu binnen enkele weken worden nagebootst, geanalyseerd en verbeterd. De terugkoppellus tussen nieuwe modellen is opmerkelijk kort geworden, en een duidelijk eindpunt is nog niet in zicht. Toch blijven de exacte redenen waarom nieuwe capaciteiten ontstaan grotendeels onduidelijk.

Ondanks die onzekerheid blijft elke grote macht investeren. De angst om achter te raken is groter dan de angst om de technologie niet volledig te begrijpen. Dat is wat de AI-race zo bijzonder maakt. Nooit eerder zijn zoveel middelen ingezet voor iets dat zelfs de makers ervan niet volledig kunnen verklaren. Toch gaat de race door, en het tempo neemt alleen maar toe.

De race is nog maar net begonnen. De Verenigde Staten namen vroeg de leiding, en China heeft een deel van die achterstand snel weten te verkleinen. Europa beweegt voorzichtiger en probeert innovatie in balans te brengen met regelgeving. Maar ondanks alle vooruitgang die tot nu toe is geboekt, bevinden we ons misschien nog dichter bij het begin dan bij het einde.

Geplaatst in AI

Augustus ’26

De maand begon met een flinke opschoning van mijn fotoarchief. De familie was in Torrevieja, lekker op het strand of in het zwembad, dus ik kon me na mijn werk concentreren op deze flinke klus. Het is gelukt: ik ben van een extreme overload aan foto’s naar een mooie, overzichtelijke subset gegaan. Uiteindelijk heeft het me bijna een avond per jaar gekost, maar het was het zeker waard.

15 jaar! Een mijlpaal voor Alex, en dat hebben we uiteraard gevierd. Hij groeit supersnel op, is superintelligent en atletisch. We kunnen alleen maar trots op hem zijn.

We hebben met de hele familie samen de vakantie periode mooi afgesloten met een vakantie in Ierland. We begonnen in Dublin en hebben hierna met de auto het land verkent.

Na Ierland weer naar huis. Ik had nog een weekje vakantie, en daarna begon de routine weer.

Ierland: Hoogte- en dieptepunten

Het was een leuke reis. Een beetje stressvol, en we hebben heel wat rondgereden, maar al met al was het genieten.

De winnaars/de beste uitstapjes tijdens onze trip waren:

  • Miljoenen stenen pilaren, vlak bij de oceaan (giants causeway)
  • Een schaap aaien
  • Twee dagen verblijven in een kleine pod. BBQ, hottub, konijnen, hout zoeken voor de vuurkorf (Kinelarty luxery glamping pods)
  • Het strand (dat verrassend veel leek op een Nederlands strand)
  • Indrukwekkende kliffen (cliffs of moher)
  • Een pint met een curry

De verliezers (voor mij):

  • Belfast. Ik moet eerlijk zijn: ik had moeite met deze stad, vooral door de sfeer die de muurschilderingen creëren. Veel tours richten zich op schilderingen over vroegere conflicten, en de personen die worden afgebeeld waren betrokken bij zeer gewelddadige gebeurtenissen. Ze zo prominent zien , bijna gevierd, en aangeduid als ‘vrijwilligers’ voelde voor mij onwerkelijk. In mijn hoofd werd ‘vrijwilliger’ gebruikt als synoniem voor mensen die daden hebben gepleegd die ik diep verontrustend vind.
    Toen ik mijn vrienden vertelde dat mijn eerste stap om de stad te verbeteren zou zijn om al die muren over te schilderen, begrepen ze me totaal niet.
    Het vreemde is dat de mensen ongelooflijk vriendelijk waren. Het was de enige plek waar iemand zijn hele levensverhaal met me deelde terwijl we op de bus wachtten, en de enige plek waar het vragen naar de weg ertoe leidde dat een vrouw eerst in het Welsh begon en meteen overschakelde naar Engels toen ze mijn gezicht zag.
  • Heel warme mensen, maar voor mij voelde de stad zelf zwaar en somber.

  • Heel lange ritten, veel tijd in de auto. Op veel dagen zaten we tussen de 2 en 6 uur in de auto. Best veel, en behoorlijk stressvol.
  • Spaanse eettijden. Laat eten, zoals in Spanje, is niet hoe het in Ierland gaat. Na 22:00 een plek vinden om te eten was geen fijne ervaring, en we eindigden vaak met fastfood of Chinees.
  • Laatste dag. Stress. Vroeg opstaan, ruim 3 uur rijden naar het vliegveld om de auto in te leveren, een bus nemen naar de terminal, inchecken en het vliegtuig nemen. Geen ontbijt, geen lunch, alleen koffie. En na aankomst de bus naar huis nemen en nog 15 minuten lopen met vier enorme tassen. Niet de beste manier om een vakantie af te sluiten, dat is zeker.

Ierland: 1 foutje

Een waterval, daarna een kasteel, en daarna nog een kleine verrassing. Het huisje dat we geboekt hadden bleek alleen 200 km verderop te liggen. Oef. Nou ja, kan gebeuren. We kwamen laat aan, maar met een kleine bbq werd het toch nog gezellig.

De volgende ochtend gingen we vroeg op pad, richting een strandje. Maar al snel kwam de route me verdacht bekend voor… Het strand lag slechts 5 km van het kasteel waar we gisteren waren. Dus weer 200 km rijden. En na het strand, plus een paar bezienswaardigheden in de buurt, nog eens 200 km terug.

Uiteindelijk tikten we 600 km weg (en dus ook 6 uur van de vakantie) die we makkelijk hadden kunnen vermijden als ik niet blind op de AI had vertrouwd. Jammer genoeg kwam ik daar pas achter toen het al te laat was.

Ierland: Planning

Een bezoek aan Ierland met de familie, dat is natuurlijk helemaal top. Van 6 tot 15 augustus zijn we gezellig op ontdekkingsreis. We gaan met vrienden, in totaal zijn we met achten, dus het wordt gezellig. Ana heeft samen met Nuria een mooie planning gemaakt voor de reis. Flink wat tijd moeten we in de auto spenderen, maar goed, er is over nagedacht, dus het zal hopelijk meevallen.
Dit is vooralsnog het plan. Als we terug zijn zal ik een reis evaluatie plaatsen.

Flink wat plekken zien en meemaken is natuurlijk een belangrijk aspect van de vakantie. Vooralsnog lijkt de planning perfect om flink wat verschillende kanten van Ierland te ontdekken. Ik heb ook mijn eigen wensen voor deze vakantie; een beetje ruiken aan het Ierse leven, en dat is volgens mij helemaal niet zo moeilijk. De dag beginnen met een lekker groot ontbijt, en de dag afsluiten met een heerlijke pint in de pub. Dat voelt als een goede manier om Ierland te beleven.

Minder is meer – Digitale hoarder

Sinds de vorige eeuw heb ik mijn digitale foto’s bewaard. Mijn eerste fototoestel was de Kodak DC220, een log 1‑megapixel camera met een enorm batterijverbruik. Daarna volgden een Canon Digital Elph, een Canon Ixus, en uiteindelijk mijn huidige Canon Powershot G7X. Waarschijnlijk mijn laatste fototoestel, want tegenwoordig maak ik bijna al mijn foto’s met mijn telefoon. Die heb ik altijd bij me, dus het is veel makkelijker om een foto te nemen, maar het betekent ook dat ik minder nadenk, en dat er veel digitale rommel tussen zit.

Een paar keer per jaar zet ik de foto’s van mijn camera en telefoon in mijn archief. Dat archief begon klein: misschien 30 of 40 foto’s per jaar. Maar foto’s maken is nu zo eenvoudig, en foto’s delen of ontvangen is zo normaal geworden, dat ik inmiddels jaren heb met meer dan 10.000 foto’s. Veels te veel uiteraard. Soms voel ik me zelfs een soort digitale hoarder: iemand die zijn huis vult met alles wat hij kan vinden, maar dan digitaal. Elk screenshotje, elke mislukte foto, elke dubbele opname blijft ergens in een mapje bestaan. Het stapelt zich op zonder dat ik het doorheb, tot het punt dat het archief meer lijkt op een digitale opslagruimte dan op een verzameling herinneringen. Door bewust te snoeien maak ik het archief weer bruikbaar, een verzameling die ik kan doorbladeren zonder overweldigd te raken, waar de foto’s die overblijven echt iets vertellen over dat jaar en over mijn/ons leven. Dat is voor mij de kern van archief selectie.

Daarom heb ik een duidelijke regel ingevoerd: ongeveer 100 foto’s per jaar. En voor grote events maximaal 100 foto’s per event. De focus ligt op foto’s met familie en vrienden, aangevuld met een paar landschappen of natuurfoto’s die echt iets toevoegen. Het is dezelfde logica als bij mijn papieren albums, die bekijk ik wél af en toe, juist omdat ze alleen de foto’s bevatten die ertoe doen.

100 foto’s per jaar, 26 jaar, plus een paar grote events. Nog steeds een flinke collectie, maar eindelijk een collectie die ik kan bekijken, koesteren en onderhouden. Een archief dat weer werkt als een archief, en niet als een digitale kelder vol vergeten bestanden. Een manier om herinneringen te bewaren zonder te verdrinken in de hoeveelheid.

Juli ’26 – Rodriguez

Deze maand was ik de ‘Rodriguez’. In Spanje heeft die uitspraak een mix van humor, berusting en een klein knipoogje naar vrijheid. Het idee is dat iemand achterblijft om te werken terwijl de rest van het gezin lekker op vakantie gaat. Nadat ik met de kinderen naar Nederland was gegaan, bracht ik ze naar hun moeder voor een paar weken aan het strand in Torrevieja. Na een weekendje ging ik terug naar huis om mijn verplichtingen na te komen, en zo eindigde ik als de Rodriguez.

Als de Rodriguez zit er niets anders op dan iedere dag 100% op mijn werk te focussen. Hierna het huis op orde houden, schoonmaken, eten koken, opruimen, kleding wassen, drogen, vouwen en opbergen, huisdieren verzorgen en noem maar op. Ana had nog gepoogd om me als extra taak het hele huis te laten verven, daar dat heb ik diplomatisch af kunnen wenden. Mocht ik toch nog wat schaarse vrije tijd kunnen vinden, dan is dat voor het schoonmaken van de auto, stoffen van de kastjes, herindelen van het speelgoed van de kinderen, ramen wassen, etc.

Met al deze taken is het onwaarschijnlijk dat ik nog tijd overhoud voor mezelf, maar mocht dat toch gebeuren, dan kan ik mogelijk toch nog even genieten, met een filmpje, een serie, wat muziek, rommelen met mijn laptop, lekker sporten, een boswandeling, wat bouwen aan mijn spel, sleutelen aan mijn site, een uitje met de mannen, wat winkelen, een legoset bouwen, etc. De kleine vrijheden van een Rodriguez, verstopt tussen de verantwoordelijkheden.

Piwigo

Piwigo!ARC is over op Piwigo! Gratis, en bedoeld om snel en eenvoudig via een mooie website een flinke hoeveelheid plaatjes beschikbaar te maken. Ideaal voor mijn groeiende verzameling ARC fotos.