Dit weekend was ik van plan om met een aantal vrienden de Gran Canaria wijn route te volgen.
Alhoewel ik totaal geen kenner ben, mag ik op zijn tijd graag een glaasje wijn drinken. En laat Gran Canaria nu een geschiedenis hebben waar het verbouwen van druiven en wijn productie. Tussen de 16de en 18de eeuw was wijn het belangrijkste exportproduct.
Inmiddels is wijn totaal niet meer van belang voor de locale economie, maar er resten nog een paar locaties nabij de hoofdstad Las Palmas waar nog steeds wijn gemaakt wordt.
Toeristisch gezien wordt dit aspect van Gran Canaria langzaam maar zeker steeds meer naar voren geschoven, maar er is nog een lange weg te gaan. Er is sinds enkele jaren een wijn route. Dit is een route langs zes bodega’s in de buurt van Las Palmas. Nadeel van deze route is wel dat je er specifiek naar moet vragen bij de informatie punten voor toeristen en daarna moet je zelf overal achteraan. Zelf bellen, afspraken maken en op bezoek.
Gelukkig hoef je tegenwoordig niet onvoorbereid op bezoek te gaan. Een document voor het op waarde schatten van de wijn is handig om mee te nemen.
Maar uiteindelijk was het toch weer een typisch Spaans gebeuren. Als je gaan Spaans spreekt valt er zelfs helemaal niet te communiceren. Van de 6 bodega’s waren er 2 niet te bereiken. Eentje was dicht, een andere was alleen geïnteresseerd in grote groepen, de derde was te bezichtigen van 17:00 tot 20:00, maar alleen op een zaterdag en de laatste vertelde me dat ik vanaf Oktober welkom was.
Dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk en we hebben de wijn tocht maar afgeblazen. Niet vreemd dat ze deze wijn route redelijk onder de pet houden. Over een paar maanden ga ik nog een poging wagen.
Zondag is het feest op de Canarische eilanden. Dan worden er massaal Canarische aardappeltjes met ‘mojo’ saus, honingrum, in zeewater gekookte vis, 
Vaak hoor je verhalen dat je beter niet kan verdwalen in een haven, omdat er ongure personen zich ophouden, of omdat er sprake is van zware objecten die op je kunnen vallen. 
Dit bordje kwam ik tegen in de jachthaven nabij ons huis. Blijkbaar toiletten voor als je echt moet. De afbeelding klopt ook wel, want als je in de buurt van al dat water moet, dan moet je! En bij hoge nood kan je niet anders dan je benen in een rare houding plaatsen.
Twee jaar geleden rond dezelfde tijd schreef ik op dit blog 
Na jaren en jaren (volgens mij was ik 6 of 7 jaar) ben ik weer eens in agualand geweest. In het zuiden van Gran Canaria. Het was een erg leuk park, alleen wat kleiner dan in mijn herinnering. Volgens mij waren bijna alle attracties nog hetzelfde als toen we er vroeger geweest waren. Het enige wat ik me niet herinnerde van vroeger was de gloeiend hete steentjes waarover je heen moest lopen om naar de start van de glijbanen te komen. Ook was de sluitingstijd aan de vroege kant. Rond 6 uur moest iedereen het park uit.