Het spreekwoord zegt ‘Maart roert zijn staart’, dus dan zou je kunnen verwachten dat er wat gebeurt maar het viel mee. Maart was net als Februari een rustige maand.

Alan heeft een paar voetbal wedstrijden gewonnen, comleet met een aantal hele mooie goals. Alex speelt een keer in de week beach volley, en hij was uitgenodigd om mee te gaan naar een tournooi in Fuerteventura. Super trots waren we, maar helaas, Alex konden we niet overtuigen, en hij bleef liever thuis. Nou ja, volgende keer. Ik ben met de ‘vaders’ weer naar een restaurantje geweest, ‘Casa Brito‘ dit keer, om heerlijk te eten, en lekker te relaxen.

Het was een rustige maand, maar wel eentje met een aantal leuke momenten. Een weekend heeft me een paar leuke atypische verhalen opgeleverd over een schaap en een ex. Een ander weekend was was rustiger, maar wel productief, en ik heb weer een nieuwe versie van Mushroom Mayhem gepubliceerd. Ook is de peetoom van Alex en Alan, Miguel, weer op bezoek geweest.

Samen met copilot heb ik ook mijn oude app ezDatepad van een technologie update voorzien. Ik denk dat ik de enige ben die ezDatepad gebruikt (voor mijn boodschappenlijstjes, en voor als ik snel wat ideeen wil noteren), maar een geupdate versie is altijd meegenomen.

Wij noemen het vaak sushi, maar het is eigenlijk een maki, een rolletje van alg, rijst, en wat lekkernijen erin. In de winkel or in het restaurant zie je nooit de uiteinden, maar voor mij is dat het favorite stukje. Het ziet er mooi uit vind ik als een soort wilde maki aan de ene kant, en een perfecte maki aan de andere.

Chefs die een maki maken willen dat hij er mooi en uniform uitziet, alle stukjes hetzelfde. Een strak geheel waarin alles goed is samengeperst. De uiteinden zijn vaak anders: wat losse rijst, extra ingrediënten, of juist iets dat ontbreekt. Voor mij is het als yin en yang. Tegenpolen die samenkomen. De ene kant perfect, de andere chaos. Samen zijn ze beter dan apart. Elke hap uniek, elke smaak net iets anders. Ieder stukje heeft zijn eigen identiteit. Perfectie.

Alex en Alan hebben alletwee hun best gedaan om een aantal creative makis te maken. Er zit zelfs een typisch Canarische maki bij met Pata! Hier een aantal van onze creaties.

Een normale/rustige maand dit keer. Geen afwijkingen van onze routine, gewoon helemaal standaard. Helemaal niet slecht natuurlijk. Alan heeft weer zijn voetbal wedstrijden gespeeld. Alex was druk met beach volleybal en tennis. Ik heb weer een paar keer per week hard gelopen en heb aan mijn spelletje gewerkt.

De kinderen hadden geluk, ze hadden deze maand een paar vrije dagen en ze hebben lekker carnaval gevierd. Soms zijn dit soort rustige maanden precies wat je nodig hebt om weer op te laden.

Ik kwam mijn bovenbuurman tegen in de lift. Het gebruikelijke praatje volgde: hij vroeg hoe het met mij ging, ik vroeg hoe het met hem ging. Normaal krijg je dan de standaardreacties ‘alles goed’ of ‘gaat zijn gangetje’, de automatische piloot van alledaagse beleefdheid.

Maar dit keer zei hij: ‘En la lucha’.
In het gevecht.

Huh, ik keek hem even verbaasd aan. In het gevecht? Hij doet iets in het leger maar dan nog,.. ik vroeg om opheldering. Hij glimlachte en legde uit dat hij het had over het dagelijkse gevecht: de eindeloze stroom taken, verplichtingen, dingen die moeten. Geen drama, geen groot levensleed, gewoon de voortdurende strijd van alledag.

De volgende keer dat iemand mij vraagt hoe het gaat weet ik al wat mijn antwoord gaat zijn. ‘Vol in gevecht’ 🙂

Het jaar ben ik flink productief begonnen. Samen met de AI heb ik in sneltreinvaart een nieuwe app gebouwd. Ik vond het weer leuk om wat te bouwen. Het grootste voordeel van de AI was dat problemen snel en simpel werden opgelost. Geen urenlang uitzoekwerk, en vele tests om de ontdekken waar de fout zit, en hoe de oplossing gebouwd moet worden, maar simpelweg aangeven waar de fout zit, en eventjes wachten terwijl de AI de boel analyseert en oplost. Een fout oplossen leidt nu ook niet meer tot de volgende fout, nee, de AI lost de hele riedel aan fouten op, totdat het weer werkt.

Mijn app ‘Mushroom Mayhem‘ bestaat uit een aantal onderdelen. Als eerste het idee, dat was een stukje creativiteit van mijzelf. De afbeeldingen (AI, bing), de muziek (AI, suno), de codering (deels AI, copilot), de kleine details (AI, met mijn aansturing). Lekker veel AI, en het resultaat is een mooie ‘gelikte’ app, die goed voldoet aan de visie die ik vooraf had, en dit keer is het resultaat niet beperkt door mijn onkunde.

Oma Nel kwam ook gezellig op bezoek.Ze was de Nederlandse kou een paar weekjes ontsnapt, en ze arriveerde met een koffer vol kadotjes, worst, kaas, paling en drank. Ze kwam om lekker een tijdje van de kleinkinderen en de Spaanse zon te genieten. Eerst een weekje met vrienden in het zuiden, in de gegarandeerde zon, en daarna een weekje bij ons, met lekkere temperaturen, maar ook kans op af en toe een buitje.

Het laatste stukje van 2025, en we hebben het flink geviert. Het hoogtepunt was Alan die zijn 10de verjaardag vierde! Hij heeft een hele riedel aan kado’s gekregen. Hierna begonnen we de dag met een BBQ in Galdar. We hadden een gereserveerd plekje, dus hoefde ons geen zorgen te maken over beschikbaarheid. Gezellig samen met een zak kolen en flink wat vlees en drank, wat marshmellows als toetje en als afsluiting een mooie taart. Hierna gingen de kinderen een uurtje ninja gamen. Een dag later was het weer feest, nu met zijn hele klas.

Ook kwam de Sinterklaas weer kijken, en is de kerstman op bezoek geweest. Van de Sint kregen de kinder net als vorige jaren een klein kadotje. De Kerstman had dit jaar flink uitgepakt. Een nieuwe telefoon voor Alex, en een grote op afstand bestuurbare auto voor Alan. Als klap op de vuurpijl zijn we ook nog een kort weekendje naar Tenerife geweest. Eventjes met de boot op en neer door een flinke storm om de peetoom van Alex en de pan-peetoom van Alan te groeten. Hij was voor een congres op het eiland, dus we konden de optie om even langs te gaan niet laten liggen.

Het laatste deel van de maand ben ik alleen. Ik heb geen vrije dagen meer, en Ana gaat met de kinderen bij haar familie langs. Een mooie kans voor mij om lekker tot rust te komen, en me op mijn hobbies te concentreren.

November, we zijn al weer bijna klaar met het jaar. We hebben ons geestelijk voorbereid op de feestmaand. De kinderen hebben voornamelijk nagedacht over de kadotjes die ze willen, en Alan heeft een flinke lijst gemaakt, met precies gepland welke kadotjes voor zijn verjaardag zijn, en wat de kerstman moet geven, en wat hij volgend jaar van de drie koningen wil hebben.

Het was stormachtig, Claudia kwam langs bij de Canarische eilanden… nou ja, één dag regende het een beetje, en er was wat wind, dus werden er maatregelen getroffen en de scholen gingen een dag dicht. We moesten natuurlijk wel gewoon werken, want blijkbaar hadden volwassenen geen last.

Deze maand hebben we zoals bijna iedere maand weer een route bewandeld. We zijn met een iets grotere groep mannen weer naar het vleesfestijn geweest. Deze maand had ik als enige lekker een dagje vrij, want er werd in Telde (waar ik werk) een heilige herdacht. De rest van de maand was gevult met creativiteit, blijschap, ninja activiteiten en zelf een paar zorgen, dus het was een interessante maand met flink wat emotie.

Het is moeilijk om soms het grote plaatje te zien. Beseffen dat je zelf niet het middelpunt van de wereld bent. Erger nog, alle problemen waar we allemaal mee geconfronteerd worden, zijn uiteindelijk verwaarloosbaar klein. De aarde, een miniscuul klein puntje dat om een iets groter lichtgevend puntje rondjes draait, ergens in een uithoek van een onvoorstelbaar grote ruimte.

Look again at that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar”, every “supreme leader”, every saint and sinner in the history of our species lived there – on a mote of dust suspended in a sunbeam.

The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that, in glory and triumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds.

Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the Universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves.

The Earth is the only world known so far to harbor life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment the Earth is where we make our stand.

It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

Carl Sagan, Pale Blue Dot, 1994

Het voetbalseizoen is weer begonnen voor Alan, dus we zijn ieder weekend weer op het veld te bekennen. Het was ook de maand waar ik eindelijk mijn oplaadzorgen kon laten varen, en natuurlijk het hoogtepunt van de maand, we zijn al weer 15 jaar getrouwd!