Een kort berichtje van Alex’ school heeft nogal wat impact. Het bericht was als volgt

Geachte ouder,

Vanaf volgende week maandag dient Alex zonder luier op school te komen.

Oei! Alex groeit werkelijk als kool en we zijn al bezig geweest om Alex zijn potje te laten gebruiken, maar dit wil niet echt goed vlotten. Zo’n luier is natuurlijk ook ontzettend gemakkelijk. Lekker alles laten lopen, en toch lekker droog. Maar goed, dat is dus voorbij. Met een enorme hoeveelheid onderbroeken en broeken zullen we zien hoe het gaat.

Vroeger was een veelgehoorde spreuk ‘Zo vader, zo zoon’. Tegenwoordig is dit niet meer van de tijd. Zoons doen nu gewoon wat ze zelf willen, en dan is het soms ‘Zo moeder, zo zoon’.

If it ain’t Dutch, It ain’t much.

Een Nederlander ben je gewoon. Het zit in je genen en dat krijg je er niet uit. Nederlander zijn impliceert een sterk ontwikkeld gevoel van bewustzijn en het besef dat je zelf je toekomst kan sturen.

Als Nederlander ben je trots op je roots en heb je vertrouwen in jezelf en in de toekomst. Je ziet kansen en grijpt die met beide handen aan. Zo ook de kleine Alex. Nu al is hij zich bewust van zijn achtergrond, en hij omarmt zijn achtergrond omdat hij terecht inziet dat hij als Nederlander bevoorrecht is.

Als Alex zijn theater carrière niet van de grond komt hoeft hij zich gelukkig nergens druk over te maken. Hij kan zo aan de bak als auto coureur! Alex heeft een need for speed!

Hulde voor Alex! Hij was super zenuwachtig, maar hij heeft het fantastisch gedaan.

Als het eerste schaap over de dam is volgen er natuurlijk meer. Zo ook met (digitale) fotoalbums. Dit is alweer het tweede album van Alex van zijn eerste verjaardag tot zijn tweede verjaardag.

Dit verhaal had voorheen een online versie van het fotoalbum, maar deze bestaat inmiddels niet meer… helaas.

Beter laat dan nooit. Alex heeft eindelijk een fotoalbum met fotos van zijn geboorte tot zijn eerste verjaardag. Lekker makkelijk bij de hema laten maken en je krijgt er zelfs een online versie bij.

Dit verhaal had voorheen een online versie van het fotoalbum, maar deze bestaat inmiddels niet meer… helaas.

Alex heeft duidelijk de smaak te pakken. Zijn Spaanse genen zijn oppermachtig zodra hij muziek hoort. Dansen (Takka, zoals Alex het zelf noemt) is zijn favoriete bezigheid!

In twee weken kan er een hele boel veranderen, en al helemaal als je klein bent. Twee weken geleden was Alex nog erg ongelukkig toen hij naar school gebracht werd, maar inmiddels is hij bijgedraaid. Hij vind het helemaal niet meer zo erg, en gaat nu al zonder morren van half 9 tot 1 naar school. Hij leeft nog niet veel natuurlijk, want hij is nog erg klein, maar hij went wel aan andere kinderen, een andere omgeving en een andere authoriteit. Allemaal zeer waardevolle zaken om vroeg mee te beginnen.

Leren gaat nu ook een stuk sneller. Nadat Alex een dagje thuis mocht blijven doordat hij ziek was, was hij opeens de volgende ochtend weer opvallend ziek. Toen zijn ziekte de volgende dag niet het beoogde effect had (hij moest gewoon naar school) was hij opeens weer beter. Het is duidelijk dat onze kleine man een erg slim ventje is.

Alle begin is moeilijk en al helemaal als je net twee jaar bent en je moet opeens naar school. Alex is gisteren voor het eerst naar school gegaan in zijn nieuwe uniform. Het was om te wennen en duurde maar anderhalf uur, maar het viel hem flink tegen. Huilend verliet hij de eerste dag zijn school.

Vandaag was het nog wat erger met nog meer gehuil en hij heeft zelfs uit stress overgegeven. We hopen dat hij zich snel aanpast aan zijn nieuwe omgeving.

Arme jongen!