We zijn al weer vier maanden verder en Alex is inmiddels een heel stuk gegroeid. Na de geboorte van onze zoon is het leven in een stroomversnelling geraakt. Alles lijkt sneller te gaan en opeens hebben we voor heel veel dingen geen tijd meer. Ook lijkt het alsof alles opeens veel intenser beleefd wordt.

Een verkoudheid die vroeger alleen maar lastig was is opeens een stuk belangrijker en de gevolgen zijn een stuk groter. Als ik verkouden was werd de kleine dat ook, met als gevolg slapeloze nachten, een arme baby die enorm hoest en proest, een arme baby die niet meer wil drinken en een arme baby die alleen tot rust komt als hij in armen gehouden wordt. Dit een paar dagen 24 uur achter elkaar is een flinke inspanning.

Tegelijkertijd is het een prachtige ervaring om steeds weer nieuwe ontwikkelingen waar te nemen. Alex die iets pakt, Alex die naar zijn vader kijkt als iemand ‘papa’ zegt, Alex die steeds inventiever wordt om te voorkomen dat er een zout oplossing in zijn neusje gespoten wordt, Alex die steeds beter controle krijgt over zijn lichaam en af en toe expres zijn been strekt als je probeert hem een broek aan te trekken.

Het is veel werk, dat ouderschap, maar het is absoluut de moeite waard. Een Alex die oprecht lacht of een glimlach van de kleine is het mooiste wat er is, en Alex is er gelukkig niet zuinig mee. Zelf vlak na hoestbuien, overgeven of wat dan ook verschijnt er geregeld een prachtige lach op zijn gezichtje.

Het volgende avontuur staat al klaar. Het lijkt erop dat één van zijn tandjes flink aan het groeien is.

Gisteren en vandaag was de kleine flink verkouden en dat hebben we geweten. Melk drinken was zelfs lastig, want zijn neusje zat zo verstopt dat hij niet tegelijkertijd kon drinken en ademen. De hele tijd was hij aan het hoesten en het proesten en hij heeft de hele nacht geen oog dicht gedaan. Als direct gevolg waren ook wij de hele nacht in de weer. Arme jongen, maar toch deerde het hem niet zo erg. Geregeld verscheen er vlak na een hoestbui, die klonk als de ergste ooit, een prachtige lach op zijn gezichtje.

De oplossing die we nu uitproberen is Rhinomer. Een zoutoplossing die direct in zijn neus gespoten wordt. Erg lekker vind Alex het niet, maar het werkt goed voor een tijdelijke opluchting.

Eindelijk, het heerlijk avondje is gekomen. Het is onze eerste Sinterklaas avond met Alex, dus dat moet gevierd worden. Gelukkig is Alex zich nog niet helemaal bewust van wat er allemaal gebeurt, dus het is een soort van generale repetitie voor de komende jaren.

De Sint is al op de hoogte dat Alex een heel goed kindje geweest is dit jaar. De cadeaus van de Sint zijn vanuit Nederland ingevlogen, de Sinterklaas muziek staat klaar (ook de karaoke versies, maar daar wachten we nog even mee) en de wortel is netjes door het paard van de Sint opgegeten. Het enige wat nog ontbreekt is de typische jute cadeauzak en natuurlijk het strooigoed, maar ik zoek wel een alternatief hiervoor.

Vanavond lekker samen zingen en dan de cadeaus. De kleine interesseert zich nog niet echt in speeltjes, maar misschien vind hij het uitpakken leuk.

Ik weet niet of Alex zich ervan bewust is, maar zijn schoen is gezet met een flinke wortel erin. Het enige puntje is wellicht de afstand, maar Alex heeft goede hoop dat de sint een omweg maakt om ook de half-nederlanders te voorzien van een cadeautje.

Alex is in ieder geval erg braaf geweest en het paard van de sint zal de wortel zeker smakelijk vinden want het is een lekkere Canarische wortel.

Alex lacht weer, want na een week is zijn moeder weer thuis. Uiteraard hij heeft ook gelachen toen ik hem verzorgde deze afgelopen week, maar het weerzien van zijn moeder deed hem zichtbaar goed.

Een paar dagen geleden hebben we gevierd dat Alex drie maanden is. Drie maanden waarin Alex ontzettend veranderd is. Hij groeit indrukwekkend snel en hij is zich inmiddels bewust van de zaken die zich in zijn buurt begeven.


Sinds een paar dagen is Alex zelfs in staat om een beertje dat in zijn buurt hangt uit de lucht te pakken, en hup, naar zijn mond te bewegen om met zichtbaar genoegen eens flink aan de beer te likken.


Als kersverse ouders zijn we uiteraard reuze trots.

Eindelijk thuis. Er was een erg prettige gevoel om weer thuis te komen. Voor Alex was het de eerste keer dat ie ’thuis’ kwam, en dat bijna twee en een halve maand na zijn geboorte. Eventjes geen drukte meer.

Het bevalt Alex erg goed in Las Palmas. Na zijn koude ervaringen in Nederland was hij duidelijk blij verrast met het klimaat. Goed, af en toe laat hij nog goed van zich horen, maar er heerst ook een soort van rust.

Dit weekend ben ik op en neer naar Madrid geweest. Eventjes Alex bekijken. Het was heel erg leuk om de kleine weer eventjes vast te kunnen pakken. Hij weegt inmiddels een 3700 gram. Hij is niet meer zo dun en lijkt een stuk langer en zijn donkerblauwe ogen worden steeds lichter blauw. Een prachtig kindje.

Helaas ben ik inmiddels weer thuis in Las Palmas en is het uit met de pret. De kleine zal nog twee weken alleen voor zijn moeder moeten zorgen en daarna kom ik heb weer helpen. Hopelijk gaan die twee weken een beetje snel.

Dat was even schrikken. Na de geboorte van Alex kreeg ik een klein boekwerkje in mijn handen gedrukt. De handelingen die uitgevoerd moesten worden om het kindje als Spanjaard aan te melden. Deze handelingen zouden als uiteindelijk resultaat zijn Spaanse identiteitsbewijs moeten hebben.

Nou, ik heb het geweten. De twee vrije weken die ik had na de geboorte zijn volledig besteed aan het op en neer reizen naar verschillende instanties. In Alcala, waar Alex geboren was. In Alcorcon waar we na de geboorte verbleven. In Las Palmas waar hij bij ons ingeschreven moest worden.

Vandaag is de kleine precies één maand. Hij is inmiddels ingeschreven bij de gemeente. Hij heeft ook recht op medische zorg. Ana heeft recht op een paar vrije maanden en ik heb mijn twee vrije weken kunnen rechtvaardigen. Wat ons nog rest zijn een paar tochtjes naar het gemeentehuis in Las Palmas en in Alcorcon om een identiteitsbewijs te verkrijgen. Dit zou de laatste stap moeten zijn en dan is er de mogelijkheid om te vliegen. Naar Nederland en daarna naar huis in Las Palmas.

Wat me daarna nog rest is het verkrijgen van het Nederlander-schap. Hiervoor staat een ambtelijke beschrijving op de site van de Nederlandse ambassade in Spanje, maar hier wordt het een en ander niet echt duidelijk door. In oktober ben ik weer in Madrid en ga ik maar eens even langs bij de ambassade. Mocht dat niet helpen dan kan ik daarna nog een poging wagen in Nederland.