Het was een pittige wedstrijd. We hadden uit al tegen ze gespeeld, en dat was geen pretje geweest: een enorm fysiek team. Tijdens die vorige wedstrijd waren zelfs de scheenbeschermers van een teamgenoot doormidden getrapt. We hadden toen verloren, en iedereen was zich bewust van de mogelijke gevaren. Alan had de afgelopen weken extra geoefend op springen en ontwijken.

Vandaag was het zover, en het begin was meteen slecht. In de eerste minuut kregen we al een goal tegen. 0-1. Ach ja, dacht ik nog, Alan begint op de bank, dus we zien wel hoe het loopt.

Maar toen gebeurde er iets onverwachts: de gelijkmaker! 1-1. Niemand had dat zien aankomen, en het hele spel kantelde. Langzaam werd het spel fysieker, maar we hielden goed stand. De goals volgden elkaar op: 2-1, 3-1, 3-2, 4-2, 4-3, 5-3, 5-4 en uiteindelijk 6-4.

Alan scoorde ook een prachtige goal. Vanaf het middenveld, hoog in de hoek. Onhoudbaar. Het publiek ging volledig op in de spanning, en de emoties liepen hoog op. Gedurende de wedstrijd was er en flinke heisa op de tribune. Ouders van Alan zijn teamgenootjes hadden een megafoon meegenomen, om de kinderen extra aan te moedigen, en af en toe de scheidsrechter wat tips te geven. De megafoon was al vaker aanwezig, en werd af en toe benut, maar deze wedstrijd was de megafoon blijkbaar goed opgeladen, en werd de hele wedstrijd van commentaar voorzien. Ook werd af en toe de tegenpartij genoemd, en ook de scheidsrechter werd flink genoemd.

Het kabaal trok uiteindelijk de aandacht van een directielid van de club, en deze kwam langs om te verzoeken de megafoon voortaan thuis te laten. Oei. water op gloeiende kolen was dat, en we volgde een deels gescheeuwde discussie tussen vele partijen met allemaal een andere mening. Op een gegeven moment kwamen zelfs de scheidsrechter en een paar trainers richting de tribune om de boel tot rust te manen. Tsja. Wel winst, dus mooi.