We hebben een leuk avontuur beleeft, goed om nog een flinke tijd over te lachen. Tijdens de 90 minuten in de rij om de vulcaan Timanfaya te kunnen bekijken stapte we af en toe uit om de benen een beetje te strekken. Een van deze keren liep ik misschien een meter naast de auto over wat vulkaan stenen, en prompt kwam er iemand langs om me te vertellen dat dat toch echt niet kon. De droge levensloze vulkaan grond vlak naast de geasfalteerde weg was een no-go, en moest beschermd worden. Ik stapte uiteraard weer snel op de weg, terwijl ik me stilletjes afvroeg wat mogelijk het effect kon zijn van een stap op de zwarte stenen.
Een paar minuten later riep Alex me. Hij had een foto gemaakt van het vulkaan landschap met wat raars. We bekeken samen de foto en moesten concluderen dat het een been was, of iets dergelijks. Bijna zeker een mens. Een nieuwe foto en verdere observatie leerde ons dat het een dame was, die ongeveer 100 meter het vulkaan landschap was ingetrokken, om ter plekke te poepen. Een gevalletje van als je moet, dan moet je. In ieder geval is het een beetje bemesting van de nagenoeg dode grond, misschien kan er nu een plantje ontspruiten.
Hilariteit in onze auto. De kritiek op mijn stap op de grond was nu wel erg overdreven.