Zonder dezelfde toegang tot de meest geavanceerde hardware richtten Chinese bedrijven zich sterk op software-optimalisatie. In plaats van uitsluitend te vertrouwen op krachtigere chips, werkten zij aan efficiëntere AI-systemen. Er verschenen steeds meer modellen, die elk hun eigen verbeteringen introduceerden en de technologie op verschillende manieren vooruit hielpen.

Europa kiest ondertussen voor een andere aanpak. In plaats van naar de finish te sprinten, ligt de focus op stabiliteit op de lange termijn, regelgeving en veiligheid. Of dit uiteindelijk wijsheid of terughoudendheid blijkt te zijn, moet nog blijken. De Europese structuur maakt snelle, gecoördineerde actie lastig, omdat besluiten vaak de instemming vereisen van veel landen en instellingen.

Het meest opmerkelijke aspect van de AI-race is dat niemand deze volledig begrijpt. We weten dat grotere modellen, meer data en meer rekenkracht over het algemeen betere resultaten opleveren. Verbeteringen volgen elkaar in een steeds hoger tempo op. Wat vroeger maanden of jaren kostte, kan nu binnen enkele weken worden nagebootst, geanalyseerd en verbeterd. De terugkoppellus tussen nieuwe modellen is opmerkelijk kort geworden, en een duidelijk eindpunt is nog niet in zicht. Toch blijven de exacte redenen waarom nieuwe capaciteiten ontstaan grotendeels onduidelijk.

Ondanks die onzekerheid blijft elke grote macht investeren. De angst om achter te raken is groter dan de angst om de technologie niet volledig te begrijpen. Dat is wat de AI-race zo bijzonder maakt. Nooit eerder zijn zoveel middelen ingezet voor iets dat zelfs de makers ervan niet volledig kunnen verklaren. Toch gaat de race door, en het tempo neemt alleen maar toe.

De race is nog maar net begonnen. De Verenigde Staten namen vroeg de leiding, en China heeft een deel van die achterstand snel weten te verkleinen. Europa beweegt voorzichtiger en probeert innovatie in balans te brengen met regelgeving. Maar ondanks alle vooruitgang die tot nu toe is geboekt, bevinden we ons misschien nog dichter bij het begin dan bij het einde.

Niet omdat we de mysterieuze familie met twee rechterschoenen hebben gevonden, maar omdat de winkel ons belde (jawel, we zijn een goede klant) met onverwacht goed nieuws. Hoewel de schoenen ruim twee jaar ongebruikt in hun doos hadden gelegen, boden ze ons alsnog vriendelijk een volledige terugbetaling aan.

Het is misschien niet het sprookjesachtige einde waarbij twee families hun mismende schoenen met elkaar verenigen, maar het is toch een goed einde geworden. We kunnen nu een nieuw paar voetbalschoenen voor Alan kopen, zodat hij alsnog kan schitteren op het veld zoals oorspronkelijk de bedoeling was. Wij hebben er weer een waardevolle levensles bij: controleer altijd of er één linker- en één rechterschoen in een schoenendoos zitten voordat je hem twee jaar opbergt.

Die tijd was nu eindelijk aangebroken. De schoenen mochten uit de doos en Alan kon gaan schitteren op het veld. Alan opende enthousiast de doos en… Huh, wat is dat nou? Een klein foutje: in de doos zitten twee linkerschoenen. Na twee jaar wordt het lastig om ze terug te brengen, maar we hebben het toch geprobeerd.

In de winkel konden ze het bonnetje van twee jaar geleden nog terugvinden, maar de schoenen waren al lang uit het assortiment verdwenen en de garantie/ruilperiode was al ruim verjaart. De makkelijkste oplossing die ik zie, is hopen dat er ergens nog een familie rondloopt met een vergelijkbaar probleem. Een familie die ook twee jaar geleden voetbalschoenen op de groei heeft gekocht en er, net als wij, pas onlangs achter is gekomen dat er twee dezelfde schoenen in de doos zitten. Alleen dan niet twee linker-, maar twee rechterschoenen.

Mocht die familie bestaan, laat het ons weten! We ruilen graag één van onze schoenen voor één van jullie schoenen.

Maar dat is inmiddels voorbij. Copilot heeft nieuwe regels. Ik betaal nog steeds elke maand, maar nu werk je met credits. En die vliegen erdoorheen zodra de AI iets meer moet doen dan een simpel zinnetje aanvullen.

Waar ik eerst een maand lang bijna elke avond iets kon bouwen, kan ik nu drie avonden doorwerken… en dan is mijn saldo op. Het voelt alsof mijn creatieve flow wordt dichtgeknepen door een meter die steeds sneller leegloopt. Maar goed, het is niet anders. De vakantieperiode staat weer voor de deur, dus ik maak mijn laatste update af en dan is het tijd voor wat rust, even de focus herleggen. Ik zal het zien als een teken van een hogere macht, dat ik me even op iets anders moet richten. Iets minder digitaal, iets meer verankerd in de echte wereld. Misschien een goed (papieren) boek.

Het verrassende is dat je de code niet eens hoeft te bekijken, tenzij je dat zelf wilt. Je richt je op de ideeën, de flow en de gebruikerservaring, en je vertrouwt erop dat de AI de technische details afhandelt. Het is een snelle, intuïtieve manier om software te creëren, waarbij je in de creatieve zone blijft in plaats van te verdwalen in syntax.

Voor Mushroom Mayhem ben ik jaren geleden begonnen met alles zelf te bouwen, er was toen nog geen AI, maar een tijdje geleden ben ik overgestapt op vibe coding. Alle ontwerpen, de verschillende speltypes, de schermen, ze zijn nu allemaal via vibe coding gemaakt. De kern van het spel staat stevig, dus ik dacht: alles wat ik hier bovenop bouw brengt maar een beperkt risico met zich mee. Vooralsnog ben ik tevreden met het resultaat. De ontwikkeling gaat erg snel. Fouten komen geregeld voor, maar zijn meestal eenvoudig te herstellen.

Mijn huidige vibe-codingtaak is het toevoegen van een shop aan het spel, zodat spelers eetbare paddenstoelen kunnen kopen om te onthullen wat er achter een veld zit. Dit is tot nu toe mijn grootste vibe-codingproject, en de voortgang ziet er veelbelovend uit.

Opeens zag ik het schaap in een veel hogere definitie, terwijl de rest van de omgeving vervaagde. Ik voelde een heel duidelijk bericht in mijn hele lichaam, ‘Je moet hier NU weg!‘. Het was helemaal geen schaap, maar een ram. Ik zag alleen nog maar die ene ram, en dan met name zijn twee enorme hoorns. Oh. Met de snelheid van het licht begreep ik dat hij zijn nageslacht wilde verdedigen (tegen mij), tegelijkertijd wist ik dat bij een confrontatie mogelijk lichamelijke schade opgelopen kon worden, en dat ik maar beter weer verder kon lopen. Ik begon weer te lopen, en de kwaaie ram kwam achter mij aan. Wat?! Ik versnelde eenvoudig dankzij de adrenaline en het ram stopte gelukkig met zijn achtervolging.

Het resultaat, een saaie hardloop route levert toch nog een leuk verhaal op, en een adrenaline boost zo heel af en toe moet ongetwijfeld ook gezond zijn.

Het boren ging goed. Plastic ding in de muur en een haakje erop geschroefd. Hierna tijdelijk de schilderijen opgehangen, zodat geverifieerd kon worden of het allemaal goed was. Hé, bij het eerste schilderij staat ‘ana maria’ op de achterkant geschreven. Grappig. Toen zag ik het andere exemplaar… ‘antonio’? Dat is de ex van Ana. Huh?! Soms is een gebeurtenis te bijzonder om er verder niets mee te doen. Dit was duidelijk zo een gebeurtenis.

Hey Ana, ik heb de twee schilderijen in de slaapkamer van je moeder opgehangen, degene met de Chinese tekst voor Ana Maria en Antonio.

Toen ik het aan Ana vertelde, schoot ze direct in de verdediging. Het was een werkje van haar tante, het betekende helemaal niets, het waren onleesbare Chinese tekens, ze had verwacht dat ik het nooit zou merken, blahblah. Ook mijn schoonmoeder was zich van geen kwaad bewust. Het hele verhaal was voor Ana en mijn schoonmoeder blijkbaar helemaal normaal. Dat mijn schoonmoeder een relikwie van 20 jaar geleden van een ex van Ana, meeneemt tijdens een trip van Madrid naar Las Palmas, het jaren in de kast bewaart en dan prominent in de slaapkamer hangt, dat was blijkbaar niet vreemd. Tsja. Ook Ana vond het gewoon normaal. Het ging om de artestieke waarde van het werk en meer niet. Jaja.

Uiteraard heb ik gedurende de dag geregeld gerefereerd aan het schilderij/de situatie van Antonio. Toen ik het liet vallen toen we bij een vriendin waren, werd direct duidelijk dat ik niet de enige was die het vreemd vond. Zelfs de AI vond het duidelijk een vreemde situatie.

Nu is het hele verhaal beladen. Weghalen kan niet, want het was allemaal zo onschuldig, en totaal niet vreemd, dus waarom zou je er iets aan doen. Laten hangen, nou ja, als de familie graag de naam van Ana en een ex aan de muur wil hebben, in onleesbare chinese tekst, tsja, dan kan dat natuurlijk. Blijkbaar is alleen de artistieke waarde van belang, en deze schilderijen zijn blijkbaar het enige beschikbare materiaal met voldoende artistieke waarde. Bij mij komen vooral de typische schoonmoeder vooroordelen naar boven.

De schoonmoeder wordt stereotiep afgeschilderd als bazig, onvriendelijk, vijandig, nieuwsgierig, overheersend en over het algemeen onaangenaam. Ze wordt vaak neergezet als de kwelgeest van de echtgenoot, die getrouwd is met de dochter van de schoonmoeder.

De productiviteitsboost die AI oplevert is enorm. Ik ben jaren geleden gestopt met ontwikkelen omdat het gezinsleven te veel tijd vroeg, en ik de lange blokken ononderbroken tijd kwijt was die ik vroeger had. Ik had altijd een paar uur achter elkaar nodig om me te kunnen concentreren op wat ik aan het bouwen was. Maar nu is ineens één uurtje al genoeg om echt vooruitgang te boeken. Fouten oplossen, wat altijd vervelend werk is, hoeft opeens niet meer, dat doet de AI. Alleen testen en bijsturen. Het is werkelijk fantastisch wat er allemaal kan en het lijkt alsof je een medewerker hebt die flink wat werk van je over kan nemen.

Eerste twee uur
De eerste paar uur kon ik de AI gratis gebruiken, gewoon om te proeven. En ik heb geproefd. Mijn oude app werd uitgebreid aangepast zodat hij weer zou draaien in een moderne omgeving. Werk dat me dagen had gekost, werd moeiteloos door Copilot gedaan in zeer korte tijd. Alle bestanden waaruit het project bestond werden bijgewerkt, en elke wijziging werd duidelijk uitgelegd. Ik stond versteld.

Eerste volledige dag
Na een paar uur was mijn gratis tijd met de AI op, en nam ik een maandabonnement om verder te gaan. Het niveau van samenwerking dat de AI bood voelde echt waardevol. Het was alsof ik sprak met een collega die aan hetzelfde project had gewerkt. Ik gebruikte de AI om code te beoordelen en te corrigeren, mijn ontwikkelsysteem goed te configureren en mijn iPhone te koppelen voor tests. De AI begreep de vereisten snel en implementeerde ze precies zoals ik het zelf zou hebben gedaan. Het paste zich aan mijn stijl aan. Indrukwekkend.

Tweede dag
Gisteren gebruikte ik de AI voor kleine functionaliteitswijzigingen. Vandaag ging ik een stap verder. De AI creëerde de volledige avonturenmodus, eerst 5 levels, en later breidde het dat uit naar 25. Het implementeerde de achtergrondmuziek en hielp me de instellingenpagina in te stellen. De AI hielp me alle graphics bij te werken. De hoeveelheid werk die werd gedaan, had me in mijn eentje weken gekost.

De app die ik maakte was klein en vrij eenvoudig, maar de bijdragen van de AI lieten me sprakeloos achter. Copilot verhoogde mijn productiviteit enorm. Ik voelde me als een tester wiens feedback onmiddellijk werd opgelost door de AI. Ongelooflijk bevredigend. Gevreesde fouten in projectafhankelijkheden of opstartproblemen veroorzaakten geen stress meer, de AI loste simpelweg elke fout op die verscheen en kreeg de app weer draaiend.

Nog een paar tweaks, en de app kan in de app store geplaatst worden. Wordt vervolgd!…