Hierna bleek Milaan niet alleen de mode stad van de wereld te zijn, maar ook nog eens de meest aan onderhoud onderhevige stad. Alle hoofdattracties waren omringt door stellages en er werd blijkbaar flink gewerkt. Het gevolg: er was bijzonder weinig nog zichtbaar. Verder waren kou en regen niet echt bevorderlijk voor het vakantie gevoel.

De pizza, cappuccino, tiramisu en andere lekkernijen maakte dit echter meer dan goed. Ook het totale gebrek aan kennis van de Engelse taal is goed voor het idee niet meer thuis te zijn. (fotos)

Het enige echt jammere was op de terugweg..Het is altijd jammer als een vakantietje ten einde loopt, maar dit keer was het erger. Eerst ruim op tijd ingecheckt bij de business class balie van Alitalia :-p. Toen wachten en wachten… zelfs wachten tot ver na de tijd dat we al in de lucht hadden moeten zitten. Hierna begon het boarden eindelijk.. echter blijkbaar was mijn stoel twee keer vergeven. Pffffff! Hierna bleek onduidelijk of we twee passagiers/bagages miste en bleek mijn stoel wel naar achter te kunnen, maar niet naar voor. Argh.

Uiteindelijk gelukkig wel aangekomen in Schiphol, alwaar het flink regende en het normale leven weer kon beginnen.

En het wordt nog erger… op de site voor Italië wordt Milaan eigenlijk al in de eerste alinea afgekraakt. “De stad Milano roept bij de meeste mensen niet het beeld op van een zonovergoten stad met mooie pleinen en pleintjes in wit marmer met pittoreske steegjes. Dit is ook volkomen terecht.” en “Hier geen urenlange lunches of siësta’s maar business”. Wel een bijzondere manier om een stad aan te prijzen.

Ik weet eigenlijk überhaupt bijzonder weinig van Italië. Alleen dat het een katholiek land is, dat ze pizza en pasta eten en dat ze zich te goed doen aan cappuccino’s, espresso’s, tiramisu’s en natuurlijk Italiaans ijs. Tsja, ongetwijfeld wordt het toch een geslaagd weekendje en een eerste keer in een nieuw land is altijd de moeite waard