The Widow’s Revenge
© Katherinne Bardales

I ran away to the desert, a black shawl,
to mend my broken heart
with fuschia papelillo petals,
green flesh of cactus
and sharp fox teeth.

Many miles I walked, barefoot,
cutting open my soles with broken beer bottles
and burnt wood left from talking circles
long ago.

Layer by layer of skin I peeled off,
leaving trails of brown and pink in the sand.
With my tanned skeleton I danced in the wind
and made love to the sand dunes.

Then sun reached out with its upturned fingernails
and made my hair catch on fire.
My head, a golden flame now, turned my memory to dust.

I became speckles of copper and meteor
and the fishermen, who crossed the desert each day
to find virgin shores filled with silver eyes
sprinkled me on their fish like spice.

I made them see oases.
I made them jump in sandpits, mad with love.

Vorige week, met de dames uit Chicago op bezoek, werd ik erop gewezen dat mijn onderburen een naambordje op hun deur hadden, met daarop prominent aanwezig een indiaan. Uiteraard had ik dat bordje wel vaker gezien, maar ik had er nog nooit bij stil gestaan. De familie die namelijk achter dat naambordje woont lijkt namelijk in de verste verte niet op een indianen familie.

De initiële herontdekking van het bordje met indiaan zorgde voor een hilarisch gelach, en nu, iedere keer als ik mijn huis verlaat en langs de indiaan loop, moet ik nog steeds lachen.

Het is gewoon te grappig dat een prototype Nederlands gezin, met man, vrouw, drie kinderen en drie honden blijkbaar om een of andere reden een indiaan aan hun deur gehangen hebben, met hun namen erom. Waarschijnlijk is de indiaan gekozen vanwege de vele mooie kleurtjes, maar dat mag de lol niet drukken. Laat ik er nog maar eens langs lopen :-p

Vrijdag moest ik werken, maar hadden we afgesproken in A’dam. Ik ging dus na mijn werk opzoek naar de dames… Geen eenvoudige opgave, want ik weet bijna niks te vinden in A’dam, en het bleek bijzonder lastig voor de dames om mij van goeie aanwijzingen te voorzien. Uiteindelijk is het me toch gelukt ze te vinden, en uiteraard trof ik ze toen aan in een coffeeshop :-p. Wat onverwacht!

Met dank aan de Walmart voor het op CD zetten, irfanview voor het verkleinen van de plaatjes en textpad voor het maken van de HTML pagina’s.

Tot september allemaal!

Vandaag ga ik denk ik een beetje rondhangen en de onderzeeër in de haven bekijken. De rest van de week weet ik nog niet, maar ik verwacht niet veel meer activiteit (=gaap smiley)

Ook vandaag mijn auto ingeleverd, en gemerkt dat ik een enorm zware hoeveelheid souvenirs heb aangeschaft in die twee maanden