{"id":2096,"date":"2010-12-01T17:21:35","date_gmt":"2010-12-01T17:21:35","guid":{"rendered":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/?p=2096"},"modified":"2010-12-01T17:21:35","modified_gmt":"2010-12-01T17:21:35","slug":"lezing-1-miguel","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/2010\/12\/01\/lezing-1-miguel\/","title":{"rendered":"Lezing 1: Miguel"},"content":{"rendered":"

\"Speech!\"Tijdens de huwelijks ceremonie zijn er een aantal stukjes voorgelezen. Het eerste stukje was geschreven door Miguel, een hele goede vriend van ons beide. Hier vind je zijn bijdrage. Onder de lees meer link vind je de Spaanse versie<\/a>. <\/p>\n

Een morgen in Mei<\/strong><\/p>\n

Op een morgen in Mei, 6 jaar geleden, liep Ana de Pathologie afdeling van het LUMC Ziekenhuis in Leiden binnen om haar proefschrift definitief af te ronden. Diezelfde ochtend, niet ver weg, werd Adrie wakker met de gedachte om eens iets anders te gaan doen. Hij had zijn goede baan vaarwel gezegd en een trip naar Amerika gepland met het idee om na thuiskomst zijn oude werk weer op te pakken. Hij had er op dat moment geen erg in dat deze twee maanden weg een hoofdstuk in zijn leven zou afsluiten.<\/p>\n

Ana was blij in Leiden maar, zoals wel vaker met Spanjaarden die weg zijn van huis, bleef ze denken aan haar familie en vrienden (in haar geval een uitbreiding van haar familie). Dus om bezoek uit Spanje mogelijk te maken, besloot ze een appartement te huren dat groter was dan ze alleen voor haarzelf nodig had. Adrie, zoals het een goede Nederlander betaamt, besloot niet om zijn appartement een aantal maanden leeg te laten staan, maar het in plaats daarvan wat geld te verdienen en het te verhuren. Onze helden kenden elkaar toen nog niet, maar toen al vulden zij elkaar goed aan.<\/p>\n

In zijn appartement heeft Ana de diep verscholen geheimen van Adrie zijn klerenkast leren kennen ver voordat ze elkaar ooit ontmoet hadden. Ik kan geen betere manier bedenken om iemands toekomstige echtgenoot te leren kennen. Met woorden kunnen geliefden veel verbloemen, maar een kijkje in iemands vrijgezellen appartement verteld altijd de waarheid.<\/p>\n

Pas maanden later zouden onze helden elkaar pas voor het eerst ontmoeten. Op de middag van de eerste ontmoeting praatte Ana honderd uit met haar gebruikelijke enthousiasme, waar we allemaal zo van houden. Adrie luisterde met een mengeling van verbazing en verrassing, misschien klonk het volgende gedicht wel in zijn hoofd:<\/p>\n

\u201cWat jij bent leidt me af van wat jij zegt. Woorden schieten voorbij, omringt door gelach. Het gaat aan me voorbij. Ik luister niet. Ik kan alleen kijken naar de lippen die ze voortbrengen.<\/em>\u201d<\/p>\n

In werkelijkheid is de kans vrij klein dat Adrie een gedicht van Salinas in zijn hoofd hoorde die dag. Wat er echt gebeurde was dat hij nog niet echt gewend was aan het Engels met een zwaar Spaans accent, en hij geen woord begreep van wat Ana vertelde. Misschien raar, maar het feit dat hij haar niet goed kon volgen maakte Adrie nieuwsgierig. Zonder deze nieuwsgierigheid, was deze eerste ontmoeting waarschijnlijk alleen een formaliteit geweest. Zonder deze nieuwsgierigheid, hadden we nu misschien geen verhaal om te vertellen.<\/p>\n

Hierna ging het snel. We weten van geheime ontmoetingen in Milaan, Madrid, Galici\u00eb, Belgi\u00eb en Barcelona, en toen opeens, het wonder: liefde. Kennelijk was Adrie verliefd geworden op de Spaanse taal die Ana zo uitzonderlijk vloeiend spreekt. Hij verliet Leiden halsoverkop, hij liet alles achter waar hij ooit van gehouden had en schreef zichzelf in op de Don Quijote school, in het hart van het oude Madrid. Of deze plotselinge liefde voor de taal van Cervantes echt was, of alleen een excuus om dichtbij een andere nog grotere liefde te zijn zullen we nooit weten. Wat wel waar is, is dat Adrie nooit een erg grote inspanning deed om de grammatica te leren. Maar in minder dan een week, wist hij wel alle metro stations die hem van Ana scheidde.<\/p>\n

Voor het vasteland in Spanje, is het niet duidelijk of de Canarische Eilanden een land van mogelijkheden of van verbanning is. Voor Nederlanders is er geen twijfel, het is het paradijs. Daarom, toen Ana de kans kreeg om naar Las Palmas te verhuizen, was Adrie de doorslaggevende factor om enige openstaande twijfel en luiheid weg te nemen die met zo\u2019n beslissing komt. Als nieuwelingen op het eiland, helemaal alleen, hadden ze alleen elkaar. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om de rest in te vullen.<\/p>\n

Als je denkt in geologische termen kan je alleen maar duizelig worden. Het lijkt onmogelijk om op grond te staan dat jonger is dan jezelf, maar toch is het mogelijk. Op 26 oktober 1971 begon de uitbarsting van de vulkaan Teneguia. Op 18 november stopte deze. Van het resultaat van de uitbarsting ontstond een jong en primitief land. Het was in dit rare landschap dat Adrie, op heel traditionele wijze, Ana ten huwelijk vroeg. Ana accepteerde het verzoek meteen, vooral omdat ze wilde dat hij zijn knie van de grond haalde, zodat de toeristen niet meer naar hun zouden staren. Het was de ochtend van de 12de oktober, een jaar geleden.<\/p>\n

We zouden graag willen afsluiten met een mooi gedicht over het huwelijk, maar dat doen we niet. We vinden haast nooit po\u00ebzie over het huwelijk, en als we dat al doen, dan verwisselen ze vaak enthousiaste uitingen met sarcasme. Alsof het niet mogelijk is om verplichtingen en schoonheid te verenigen.<\/p>\n

Je hoeft geen goede observatie te hebben om te weten dat het huwelijk een bron is van conflicten. Dat mag ons niet verrassen. Uiteindelijk is huwelijk een meervoudig concept in een enkelvoudig woord, en daardoor in zichzelf een tegenstelling. Als je er naar kijkt is elk huwelijk, elk op een eigen manier, de bereidheid om deze tegenstelling te trotseren. Als dichters geen bereidheid zien in deze enthousiaste uitingen, dan is dat hun probleem.<\/p>\n

Ondanks dat wij geen dichters zijn, hopen we wel dat er in jullie huwelijk altijd ruimte zal zijn voor po\u00ebzie, hoe klein of slecht geformuleerd ook. We hopen dat jullie huwelijk een weg vind om verplichtingen en schoonheid te verenigen en we hopen dat jullie huwelijk een bron van inspiratie zal zijn voor toekomstige dichters. Veracht de po\u00ebzie nooit. Po\u00ebzie is het sterkste wapen dat jullie hebben om de huwelijkse tegenstellingen te overwinnen en ook het mooiste.<\/p>\n


\nEl texto de Miguel<\/p>\n

Una ma\u00f1ana de Mayo<\/strong><\/p>\n

Una ma\u00f1ana de Mayo, hace ahora 6 a\u00f1os, Ana lleg\u00f3 al departamento de patolog\u00eda del Hospital Universitario de Leiden dispuesta a terminar su Tesis Doctoral. Esa misma ma\u00f1ana, a poca distancia, Adrie se despert\u00f3 decidido a introducir un par\u00e9ntesis en su, al parecer, algo mon\u00f3tona vida. Se ir\u00eda a Norteam\u00e9rica con la intenci\u00f3n confesa de volver al cabo de un par de meses y retomar su vida en el punto exacto en el que la hab\u00eda abandonado. Qu\u00e9 aquel par\u00e9ntesis de dos meses fuese a cerrar todo un cap\u00edtulo de su vida, no pod\u00eda por entonces ni imaginarlo.<\/p>\n

Ana era feliz en Leiden pero, como tantas veces nos ocurre a los espa\u00f1oles lejos de casa, no dejaba de pensar en la familia y en los amigos (en su caso una especie de extensi\u00f3n de la propia familia). Por eso, para facilitarnos a todos la visita, decidi\u00f3 alquilar un piso mucho m\u00e1s grande de lo que ella en realidad requer\u00eda. Adrie, como buen Holand\u00e9s, no estaba dispuesto a mantener su piso vac\u00edo un par de meses y decidi\u00f3 alquilarlo. Nuestros h\u00e9roes a\u00fan no se conoc\u00edan, pero ya se complementaban a las mil maravillas.<\/p>\n

As\u00ed fue como Ana conoci\u00f3 el fondo de armario de Adrie mucho antes que al propio Adrie. No se me ocurre forma m\u00e1s certera de conocer al futuro marido. Con la verborrea propia de los enamorados podemos tal vez enga\u00f1ar a alguna incauta, pero el aspecto de nuestro apartamento de soltero siempre nos delata.<\/p>\n

Tuvieron que pasar meses para que nuestros h\u00e9roes, al fin, se conocieran. La tarde del primer encuentro Ana hablaba sin parar con esa alegr\u00eda tan suya que todos queremos. Adrie escuchaba entre ensimismado y perplejo, tal vez recitando en su interior estos versos:<\/p>\n

\u201cLo que eres me distrae de lo que dices. Lanzas palabras veloces, empavesadas de risas. No te atiendo, no las sigo: tan s\u00f3lo miro los labios donde nacieron\u201d<\/p>\n

En realidad, es poco probable que Adrie recitase aquel d\u00eda unos versos de Salinas. M\u00e1s bien ocurr\u00eda que, poco acostumbrado por aquel entonces al ingl\u00e9s algo tosco que solemos hablar los espa\u00f1oles, no comprend\u00eda nada de lo que Ana dec\u00eda. Por extra\u00f1o que pueda parecer, aquella incomprensi\u00f3n despert\u00f3 en Adrie una curiosidad que de otro modo quiz\u00e1s nunca habr\u00eda existido. Sin esa curiosidad, quiz\u00e1s aquel primer encuentro no habr\u00eda pasado de una mera formalidad. Sin esa curiosidad, quiz\u00e1s nosotros ya no tendr\u00edamos m\u00e1s historia que contar.<\/p>\n

Y sin embargo, los acontecimientos no tardaron en precipitarse. Sabemos de encuentros en Mil\u00e1n, en Madrid, en B\u00e9lgica, en Barcelona y de pronto, el milagro; un amor repentino, un flechazo. Adrie se hab\u00eda enamorado de la lengua castellana que con tanto desparpajo hablaba Ana. Abandon\u00f3 Leiden de forma precipitada, dej\u00f3 atr\u00e1s todo lo que hasta ahora hab\u00eda sido o querido, y se matricul\u00f3 en la academia Don Quijote, en el coraz\u00f3n mismo del viejo Madrid. Si aquel amor desmedido por la lengua de Cervantes fue sincero o tan s\u00f3lo la sublimaci\u00f3n de otro amor m\u00e1s secreto, jam\u00e1s lo sabremos. Lo cierto es que Adrie nunca se aplic\u00f3 en exceso al estudio de la gram\u00e1tica pero en cambio, no tard\u00f3 ni una semana en recitar de memoria las estaciones de metro que le separaban de Ana.<\/p>\n

Para los peninsulares no est\u00e1 muy claro si Canarias es tierra de oportunidades o de destierro. Para los holandeses no hay duda, es el para\u00edso. Por eso, cuando Ana tuvo la oportunidad de mudarse a Las Palmas, Adrie fue decisivo a la hora de vencer las dudas y las perezas propias de un cambio de esa naturaleza. Reci\u00e9n llegados a la isla, completamente solos, tan s\u00f3lo se ten\u00edan el uno al otro. No hay que ser un genio para imaginar el resto.<\/p>\n

Uno piensa en tiempos geol\u00f3gicos y s\u00f3lo puede sentir v\u00e9rtigo o mareo. Parece inveros\u00edmil poder pisar una tierra m\u00e1s joven que uno mismo y sin embargo, es posible. El 26 de Octubre de 1971 el volc\u00e1n Tenegu\u00eda entr\u00f3 en erupci\u00f3n. El 18 de Noviembre enmudeci\u00f3. Del cataclismo surgi\u00f3 una tierra tan joven como primitiva, ni siquiera albergaba vida. Fue en esa tierra extra\u00f1a donde Adrie, con ademanes propios de otros tiempos, pidi\u00f3 formalmente el matrimonio. Ana acept\u00f3 al instante, m\u00e1s que nada para que Adrie levantara sus rodillas del suelo lo antes posible y los turistas, entre curiosos e incr\u00e9dulos, dejasen de contemplarles. Corr\u00eda la ma\u00f1ana del 12 de Octubre, hace ahora un a\u00f1o.<\/p>\n

Nos gustar\u00eda finalizar leyendo un hermoso poema sobre el matrimonio, pero no vamos a hacerlo. Apenas encontramos poemas que al matrimonio se refieran y cuando lo hacen, suelen sustituir el lirismo por el sarcasmo, como si no fuera posible casar obligaciones y belleza.<\/p>\n

Que el matrimonio es fuente de conflictos no hay que ser muy observador para comprobarlo. Tampoco deber\u00eda sorprendernos. Al fin y al cabo, el matrimonio es un plural en singular y por lo tanto, encierra en s\u00ed mismo una contradicci\u00f3n. Bien mirado cada matrimonio es, a su manera, un nuevo empe\u00f1o por superar esa contradicci\u00f3n. Si los poetas no han sabido ver lirismo en ese empe\u00f1o, es sin duda su problema.<\/p>\n

A nosotros, que no somos poetas, nos gustar\u00eda sin embargo que vuestro matrimonio albergara siempre un espacio para la poes\u00eda, aunque fuera peque\u00f1o y muchas veces maltratado, nos gustar\u00eda que vuestro matrimonio acertase a casar obligaciones con belleza y nos gustar\u00eda, en definitiva, que vuestro matrimonio fuese fuente de inspiraci\u00f3n para futuros poetas. No despreci\u00e9is nunca la poes\u00eda. La poes\u00eda es el arma m\u00e1s poderosa con que cont\u00e1is para sobreponeros a las contradicciones propias del matrimonio, y es tambi\u00e9n la m\u00e1s hermosa.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tijdens de huwelijks ceremonie zijn er een aantal stukjes voorgelezen. Het eerste stukje was geschreven door Miguel, een hele goede vriend van ons beide. Hier vind je zijn bijdrage. Onder de lees meer link vind je de Spaanse versie. Een morgen in Mei Op een morgen in Mei, 6 jaar geleden, liep Ana de Pathologie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[113],"tags":[],"class_list":["post-2096","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-trouwen"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2096","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2096"}],"version-history":[{"count":0,"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2096\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2096"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2096"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/leiden365.nl\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2096"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}