Categorie: I.T.

Het viel me eigenlijk een beetje tegen toen ik voor het eerst begon te experimenteren met mijn nieuwe iPhone 17. Komend van een oude SE had ik verwacht dat de sprong naar de 17 een enorme verbetering zou zijn. In plaats daarvan merkte ik vooral veel kleine verbeteringen en maar een paar grote. Alles werkte net een beetje beter, een beetje soepeler, en het deed me beseffen dat mijn oude telefoon eigenlijk nog helemaal niet zo oud was. Een duidelijke upgrade was het grotere, betere scherm, en de grootste verandering was de batterij. Ik kan mijn telefoon nu de hele dag gebruiken zonder me zorgen te maken.

Er was nog een grote verbetering die ik in het begin niet doorhad: MagSafe. Nadat ik een MagSafe-oplader voor mijn nachtkastje had gekocht, duurde het niet lang voordat ik gewend was aan het nieuwe comfort dat het bood. Er was een klein probleempje met het felle lampje in de oplader, maar een klein stickertje loste dat snel op. Stap twee was een MagSafe-oplader voor in de auto, en dat was alles wat ik nodig had om kabels helemaal achter me te laten. Het is een zeer bevredigende realiteit waarin ik mijn telefoon simpelweg op de magneet plaats of hem er weer af trek. Zeker, het duurt misschien iets langer om op te laden, maar omdat mijn telefoon nu als wekker/klok fungeert, en ’s nachts oplaadt, maakt het me niets uit.

Mijn oude telefoon viel minstens een paar keer per jaar uit door oververhitting. Dat krijg je ervan als je op een tropisch eiland woont. De nieuwe telefoon heeft een handige functie om oververhitting te voorkomen: een vapor chamber die de warmte gelijkmatiger zou moeten verspreiden, zodat de telefoon sneller kan afkoelen. De echt warme en zonnige dagen zijn nog een paar maanden weg, dus deze functie zal ik later pas echt kunnen testen.

Voor nu is mijn conclusie simpel. Mijn nieuwe telefoon was niet de sprong naar de toekomst die ik had verwacht, maar hij heeft genoeg verbeteringen om me blij te maken. De nieuwe magsafe optie (nieuw voor mij, het bestaan al een paar jaar) was echter wel de sprong in de toekomst, en maakt me blij.

Vintage, een mooi woord. Voor sommigen betekent het oud, voor anderen waardevol of mooi. Voor mij betekent het gebruikt en geliefd. Meestal duurt het een tijdje voordat een object vintage is, maar ik heb nu een telefoonhoesje dat in rap tempo is verouderd.

Het gaat om een hoogwaardig groen tech woven hoesje voor mijn iPhone 17 Pro. Niet de officiële versie, maar een pre-release sample waarbij de zijkanten niet van plastic zijn, maar ook van tech woven materiaal. Het gevolg is een hoesje waarvan de kleur op veel plekken bijna helemaal is afgesleten. In slechts twee maanden tijd is het hoesje zo verouderd dat het lijkt alsof het van mijn opa geweest is.

Sommige mensen vinden het waarschijnlijk maar niets en denken dat het er triest uitziet, maar ik ben helemaal in mijn nopjes. Ik vind het fantastisch om zo’n antiek ogend hoesje om mijn ultramoderne telefoon te hebben.

Stap één was een nieuwe telefoon. Ik was er erg blij mee, maar er ontbrak nog was. Stap twee was een nieuwe oplader. Eindelijk kan ik het gerommel met kabeltjes vergeten, want ik hoef nu alleen maar twee magneetjes aan elkaar te klikken en klaar. Mijn nieuwe oplader is echt een dream come true. Geen langzaam kapotgaande kabeltjes meer, geen gepiel om de aansluiting van mijn telefoon schoon te krijgen.

Ik heb nu twee opties:
Opladen: ik leg de telefoon op de oplader, en een half uurtje later is hij klaar.
Opladen én klokje: ik klap de oplader open, plak de telefoon erop en na een half uur is hij opgeladen. Ondertussen heb ik de hele avond een subtiel klokje naast mijn bed.

Mijn oplader is een Ugreen Qi2. Lekker stevig en een beetje zwaar, maar dat geeft juist een goed gevoel als je de telefoon erop vastklikt. Ingeklapt is het een klein kubusje waarop je je telefoon kunt opladen. Je kunt hem ook openklappen, en dan heb je twee oplaadplekken: eentje voor je AirPods en eentje voor je telefoon, die dan meteen als klokje fungeert. Mijn telefoon laadt in een half uur voldoende op om hem daarna met gemak de hele dag te gebruiken.

Er is maar één klein nadeel: om een of andere reden heeft de oplader een fel wit ledlampje om aan te geven dat hij werkt. Het is maar een klein lampje, maar toch irritant genoeg en uiteraard kun je het niet uitzetten, dus heb ik er maar een stickertje overheen geplakt.

Ik begon met de oude iPhone 4 (2013) van mijn broer, daarna stapte ik over naar mijn eerste ‘budget’ versie, de SE (2016). Hierna een iets nieuwere budget versie, een SE uit 2020. Nu 5 jaar later is de batterij een stuk sneller leeg. Ik red het net een paar uur als ik bijvoorbeeld de navigatie gebruik. Tijd voor een upgrade, en ik heb er lang over nagedacht, maar ik doe het toch. Ik ga van het budget model naar de top of de line.

Tijdens de presentatie van de nieuwe iPhone 17 pro viel me direct al weer een paar dingen op. Als eerste is hij niet beschikbaar in zwart. Vreemd, en jammer want dit had mijn voorkeur geweest. Nu ga ik maar voor wit, hopende dat dit als voordeel heeft dat het toestel in de zon iets minder snel opwarmt. Ook viel me op dat voor fotografie er nu een vierkante sensor gebruikt wordt. Het voordeel was dat je dan zowel voor vertikale als horizontale fotos het niet uit maakt hoe je het toestel vasthoudt. Tsja, het klonk alsof er nu dus altijd een deel van het beeld onbeschikbaar is. De lenzen voor de cameras steken uit, dus ik kan de telefoon niet mooi plat op mijn buro leggen… ook jammer, en als laatste, niet onverwacht, is het toestel verschrikkelijk duur.

Heb ik het echt nodig? Nee, natuurlijk niet. Is het geldverspilling? Waarschijnlijk wel. Ik wilde een keer wat goeds uitproberen, en deze telefoon is een van de beste op de markt. Ik ben benieuwd of ik hier even snel aan wen als mijn eerste overstap naar een smartphone jaren geleden.